ଦେବୀ ମହାତ୍ମ୍ୟର ଏହି ପବିତ୍ର ଉପାଖ୍ୟାନରେ, ଏକ ସମୟର କଥା ଅଛି—ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ, ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଛି, ତେଣୁ ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଇଛା କର, ମୋ ପାଖରୁ ଅନୁଗ୍ରହ ମାଗ; ମୁଁ ତାହା ଦେବି।” ଦେବତାମାନେ ଏହି ଦେବୀଙ୍କ ଉଦାର କଥା ଶୁଣି କହିଲେ, “ମୁଁ ଆଉ କିଛି କରିବାକୁ ବା ବଡ଼ କଷ୍ଟ ହେବା ଦରକାର ଅଛି କି ନାହିଁ, ତାହା ଜାଣିନି। ଦେବୀଙ୍କ ଦୟାରେ ସବୁ କାମ ସଫଳ ହୋଇଛି, ଆମର ଶତ୍ରୁ ମହିଷାସୁର ବିନାଶ ପାଇଛି, ଆଉ କିଛି ବାକୀ ନାହିଁ।” ତେବେ ଦେବତାମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ ମାଗିଲେ, “ଯଦି ଆପଣ ଆମକୁ ଅନୁଗ୍ରହ ଦେବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ଦିଅନ୍ତୁ ଯେ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବୁ, ଆପଣ ଆମକୁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା କରିବେ। ଏବଂ ମାନବମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବେ, ତାଙ୍କୁ ଆପଣ ସଦା ଧନ, ଶ୍ରୀ, ସମ୍ପତ୍ତି, ସ୍ତ୍ରୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଫଳ ଦିଅନ୍ତୁ।” ଏପରି ଭାବେ ଦେବତାମାନେ ଜଗତ ଓ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ। ତା’ପରେ ଭଦ୍ରକାଳୀ ଦେବୀ କହିଲେ, “ତଥାସ୍ତୁ,” ବୋଲି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ହେ ରାଜା, ଏଭଳି ଭାବରେ ଦେବୀ କିପରି ଦେବତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଜଗତ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଉଦ୍ଭବିତ ହୋଇଥିଲେ, ତାହା କୁହାଯାଇଛି। ଏବଂ ପୁନି, ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନେ ନାଶ ପାଇବା ପାଇଁ ଦେବୀ ଗୌରୀଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ଦେବୀ ଦେବତାଙ୍କ ଉଦ୍ଧାର ଓ ତିନି ଲୋକର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲେ—ଏହି ଘଟଣାକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଯଥା କ୍ରମରେ କୁହିବି। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ମୋର ଶକ୍ତିରେ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ ଦୁଇ ଦାନବ ତିନି ଲୋକ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଭାଗ ଦଳିଆଇ ନେଇଥିଲେ। ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, କୁବେର, ଯମ, ଓ ବରୁଣଙ୍କ ଅଧିକାର ନେଇ, ସେମାନେ ନିଜେ ଏହି ସ୍ଥାନରେ ବସିଥିଲେ। ବାୟୁ, ସମୁଦ୍ର, ଅଗ୍ନି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ନେଇ ନେଲେ। ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ହରାଇ, ହାରି ଯାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଦୁଇ ଦାନବ ଦ୍ୱାରା ଅଧିକାର ହରାଇ, ଦେବତାମାନେ ଏହି ଅଜୟ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। କାରଣ, ଦେବୀ ଏମିତି ଏକ ଅନୁଗ୍ରହ ଦେଇଥିଲେ—“ଯେତେବେଳେ ଆପଣମାନେ ଦୁଃଖରେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରିବେ, ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ଆପଣଙ୍କର ସମସ୍ତ ବଡ଼ ବିପଦ ଦୂର କରିଦେବି।” ଏହି ଭାବେ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଦେବତାମାନେ ହିମାବତ ପର୍ବତ ପାଖକୁ ଗଲେ, ସେଠାରେ ଦେବୀ ବିଷ୍ଣୁମୟୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ—“ଦେବୀକୁ, ମହାଦେବୀକୁ, ଶିବାଙ୍କ ପତ୍ନୀକୁ ଅନେକ-ଅନେକ ନମସ୍କାର; ପ୍ରକୃତିକୁ, ମଙ୍ଗଳମୟୀକୁ ଆମେ ସଦା ଭକ୍ତିପୂର୍ବକ ନମନ କରୁଛୁ। ତିନି ଲୋକର ଆଧାର, କର୍ତ୍ତ୍ରୀ, ଶକ୍ତିମୟୀ, ଚିରଯୁବତୀ, ଶୁଭାଙ୍ଗୀ, ଚନ୍ଦ୍ରମୟୀ, ଆନନ୍ଦମୟୀ, ମଙ୍ଗଳଦାୟିନୀ, ଦୁର୍ଗା, ଦୁଃଖାତିକ୍ରମଣୀ, ତିନି ଲୋକର ମୂଳ, ନିତ୍ୟା, ଉଗ୍ରା, କ୍ଷମାମୟୀ, ଶ୍ରୀ, ଧୈର୍ୟ, ଶାନ୍ତି, ବିଶ୍ୱାସ, ରୂପ, ଧନ, ଧୃତି, ପୋଷଣ, ସ୍ମୃତି, କୃପା, ଧର୍ମ—ଏହି ସମସ୍ତ ରୂପରେ ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ବ୍ୟାପିତ, ସେଇ ଦେବୀକୁ ଆମେ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ। ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ବିଷ୍ଣୁଶକ୍ତି, ଚେତନା, ବୁଦ୍ଧି, ନିଦ୍ରା, ଭୁଖ, ଛାୟା, ଶକ୍ତି, ତୃଷ୍ଣା, କ୍ଷମା, ଜନ୍ମ, ଲଜ୍ଜା, ଶାନ୍ତି, ଶ୍ରଦ୍ଧା, ସୌନ୍ଦର୍ୟ, ଶ୍ରୀ, ଧୈର୍ୟ, ପୋଷଣ, ସ୍ମୃତି, କୃପା, ଧର୍ମ ରୂପେ ବ୍ୟାପିତ ଅଛନ୍ତି, ସେଇ ଦେବୀକୁ ଆମେ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ। ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ଅନେକ ରୂପରେ ନମସ୍କାର କଲେ।