ଏହି ମହାଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦେଖାଗଲା ଯେ, ଅସୁରମାନେ ମୁଣ୍ଡ କଟାଯିବାପରେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡହୀନ ଦେହ ଉଠି ଆସିଲା, ଏବଂ ସେଇ ଦେହମାନେ ନିଜର ପ୍ରଧାନ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଦେବୀଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। କିଛି ମୁଣ୍ଡହୀନ ଦେହ ଯୁଦ୍ଧ ଢୋଳର ତାଳରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ହାତରେ ତଳୱାର, ବାଣ, ଓ ଶୂଳ ଧରି, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଘୁରୁଥିଲେ। ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା, ଏହିପରି ଭାବରେ ଭୂମି ଅଗ୍ରାସ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା—ସେଠି ଚାରିପାଖରେ ଛିଣ୍ଡା ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କର ମୃତଦେହ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଇଥିଲା। ରକ୍ତର ଧାରା ଏପରି ଭାବରେ ଦୌଡ଼ିଯାଉଥିଲା, ଯେଉଁଠି ଚାରିପାଖରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ରକ୍ତ ନଦୀ ଗଢ଼ିଯାଉଥିଲା—ଅସୁର, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଅସୁର ସେନାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ। ଏପରି ଭୟଙ୍କର ସମୟରେ ଅମ୍ବିକା ଏହି ଅସୁର ସେନାକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ଦାହକ ଅଗ୍ନି ଶୁଖି ଘାସ ଓ କାଠ ଛିଁଡ଼ି ଦେଇଥାଏ। ଦେବୀଙ୍କ ସିଂହ, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇ ଭୟାନକ ଡାକ ଦେଲା, ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦେହ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରି ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ନେବାକୁ ଲାଗିଲା। ସେଠି ଦେବୀ ଓ ତାଙ୍କ ସେନା ଅସୁରମାନଙ୍କ ସହ ଏପରି ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଆକାଶରୁ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏହି ଭୟାନକ ଧ୍ୱଂସ ଦେଖି, ମହାଅସୁର ସେନାପତି ଚିକ୍ଷୁର ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆଗେଇଲେ। ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଉପରେ ବର୍ଷା ପରି ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ, ଯେପରି ମେଘ ବର୍ଷା ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଉପରେ ପଡ଼େ। ଦେବୀ ସହଜରେ ସେମାନଙ୍କ ବାଣକୁ କାଟି ଦେଲେ, ତାଙ୍କ ନିଜ ବାଣରେ ଚିକ୍ଷୁରଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ଓ ସାରଥିକୁ ବି ଘାତ କଲେ। ତାପରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ବଡ଼ ଧ୍ୱଜକୁ କାଟି ଦେଲେ, ଏବଂ ତୀବ୍ର ବାଣରେ ତାଙ୍କ ଅଂଗକୁ ଆଘାତ କରି ଅସ୍ତ୍ର ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ଧନୁଷ୍ୟ, ରଥ, ଘୋଡ଼ା ଓ ସାରଥି ବିହୀନ ହୋଇ, ଚିକ୍ଷୁର ତଳୱାର ଓ ଢାଳ ନେଇ ପଦେ ପଦେ ଦେବୀଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାରରେ ସିଂହଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ଦେବୀଙ୍କ ବାମ ହାତରେ ମଧ୍ୟ ଆଘାତ କଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ହାତ ତାଙ୍କ ତଳୱାର ଆଘାତ ସହିଲା, କିନ୍ତୁ ତଳୱାର ଭଙ୍ଗିଯାଇଲା। ଚିକ୍ଷୁର ରାଗରେ ଲାଲ ଆଖିରେ ଏବେ ଶୂଳ ଧରିଲେ। ସେ ତୀବ୍ର ତେଜସ୍ୱୀ ଶୂଳ ଭଦ୍ରକାଳୀଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯେଉଁଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ର ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା। ଦେବୀ ସେଇ ଶୂଳ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ନିଜର ଶୂଳ ଛାଡ଼ିଲେ—ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଚିକ୍ଷୁରଙ୍କ ଶୂଳ ଶତ ଖଣ୍ଡ ହୋଇଗଲା, ଏବଂ ମହାଅସୁର ଧ୍ୱଂସ ହେଲେ। ଏହି ଶୂରବୀର ଚିକ୍ଷୁରଙ୍କ ବିନାଶ ପରେ, ଦେବତାଙ୍କ ଭୟ ଚମରା ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସିଲେ। ସେ ମଧ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କ ଉପରେ ଶୂଳ ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅମ୍ବିକା ତୀବ୍ର ହୁମ୍କାରରେ ଏହାକୁ ଭୂମିରେ ଫେଲାଇ ନିଷ୍ପ୍ରଭ କରିଦେଲେ। ତାଙ୍କ ଶୂଳ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଯିବା ଦେଖି, ଚମରା କ୍ରୋଧରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ତାହାକୁ ତୀରେ କାଟି ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସିଂହ ଲମ୍ବି ହାତୀର କାନ ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ି ଅସୁର ସହ ମୁକାବିଲା କଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିବା ବେଳେ, ଦୁଇଁଜଣେ ହାତୀରୁ ଭୂମିରେ ଝଡ଼ି ପଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଘାତ ଦେଇ ଏକାପରେ ଏକା ହେଉଥିଲେ। ତାପରେ ସିଂହ ଆକାଶକୁ ଲମ୍ବି, ତୀବ୍ର ଗତିରେ ତଳକୁ ଝଡ଼ି, ତାଙ୍କ ପଞ୍ଜାରେ ଚମରାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ ଦେବୀ ଉଦଗ୍ରକୁ ପାହାଡ଼, ଗଛ ଓ ଏହିପରି ଅସ୍ତ୍ରରେ ଘାତ କରି ମାରିଦେଲେ। କରାଳାକୁ ଦେବୀ ନିଜ ଦାନ୍ତ, ମୁଠି ଓ ହସ୍ତପଦ ଆଘାତରେ ଧ୍ୱଂସ କଲେ। କ୍ରୋଧିତ ଦେବୀ ଉଦ୍ଧତାକୁ ଗଦା ଆଘାତରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କଲେ, ଭାସ୍କଳାକୁ ମୁସଳ ଆଘାତରେ ଭଙ୍ଗ କଲେ, ତାମ୍ର ଓ ଅନ୍ଧକକୁ ବାଣରେ ଘାତ କଲେ। ଅନ୍ତେ, ଶିବାଙ୍କ ତିନି ଆଖି ଥିବା ଦେବୀ ଉଗ୍ରାସ୍ୟ, ଉଗ୍ରବୀର୍ୟ, ମହାହନୁଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ, ଏବଂ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ତ୍ରିନେତ୍ରକୁ ନିପାତ କଲେ। ବିଦାଳଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ତଳୱାରରେ କାଟି ଦେଲେ; ଦୁର୍ଧରା ଓ ଦୁର୍ମୁଖଙ୍କୁ ବାଣରେ ଘାତ କରି ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେଲେ; କାଳରାତ୍ରି ତାଙ୍କ ଦଣ୍ଡରେ କାଳକୁ ନିପାତ କଲେ। ଦେବୀ ଅତି ଭୟଙ୍କର ତଳୱାର ଆଘାତରେ ଅଗ୍ରଦର୍ଶନଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ; ଅସିଲୋମାକୁ ତଳୱାର ଚାଳରେ ଯୁଦ୍ଧ ମହୋତ୍ସବରେ ନିପାତ କଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ସେନା ଓ ସିଂହ ଏହି ବିଜୟ ଉଲ୍ଲାସରେ ମଗ୍ନ ହେଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ ତାଙ୍କ ସେନା ଧ୍ୱଂସ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ମହିଷାସୁର ନିଜର ମହିଷ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେନା ମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଉଥିଲେ। କିଛିକୁ ସେ ନିଜ ଚୁଞ୍ଚରେ ଆଘାତ କଲେ, କିଛିକୁ ଖୁରରେ, କିଛିକୁ ପୁଛରେ ଆଘାତ କଲେ, ଆଉ କିଛିକୁ ସିଂଗରେ ଉଠାଇ ଚିରିଦେଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ତୀବ୍ର ଗତିରେ କିଛିକୁ ଭୂମିରେ ପତିତ କଲେ, କିଛିକୁ ଭୟଙ୍କର ଡାକ ଓ ଘୂର୍ଣ୍ଣନରେ ଝଡ଼ି ପକାଇଦେଲେ, କିଛିକୁ ଶ୍ୱାସର ଝଟକାରେ ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ। ପ୍ରମଥ ଦଳକୁ ଚିଥରି ଦେଇ, ସେ ଦେବୀଙ୍କ ସିଂହକୁ ମାରିବାକୁ ଧାଉଥିଲେ; ଏପରି ଦେଖି ଅମ୍ବିକା ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ସେ ମଧ୍ୟ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଭୂମିକୁ ଖୁରରେ ପିସିଦେଲେ, ସିଂଗରେ ପାହାଡ଼ ଉଠାଇ ଦେଇ, ଭୟଙ୍କର ଡାକ ଦେଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ତୀବ୍ର ଘୂର୍ଣ୍ଣନ ଓ ଗତିରେ ଭୂମିକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ, ପୁଛର ଆଘାତରେ ସମୁଦ୍ର ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉଫାନି ଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ସିଂଗରେ ମେଘ ଚିରି ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ ହୋଇଯାଉଥିଲେ, ଶ୍ୱାସର ଝଟକାରେ ଶତ ଶତ ପାହାଡ଼ ଆକାଶରୁ ଭୂମିରେ ଝଡ଼ି ପଡ଼ୁଥିଲା। ଏପରି ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି ଆସୁଥିବା ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ଦେଖି, ଚଣ୍ଡିକା ତାଙ୍କ ଧ୍ୱଂସ ପାଇଁ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ସେ ନିଜ ନାଗପାଶ ଛାଡ଼ି ମହାଅସୁରଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ଏହି ମହାଯୁଦ୍ଧରେ ବାନ୍ଧି ଯିବା ପରେ, ସେ ମହିଷ ରୂପ ଛାଡ଼ିଲେ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ସିଂହ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ; କିନ୍ତୁ ଅମ୍ବିକା ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ, ତକ୍ଷଣାତ୍ ସେଠି ତଳୱାର ଧରିଥିବା ଏକ ପୁରୁଷ ଦେଖାଦେଲେ।