ଯୁଦ୍ଧ ମଝିରେ ଅମ୍ବିକାଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ଯେତେବେଳେ ବାହାରିଲା, ସେହି ମହାନିଶ୍ୱାସରୁ ଏକକ୍ଷଣରେ ଶତ ଶତ ହଜାର ହଜାର ଦେବୀଙ୍କ ସେବକ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ। ସେମାନେ କୁହାଡ଼ି, ଗଦା, ତଳୱାର ଓ ବାଣ ହାତରେ ଧରି, ଦେବୀଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଦାନବ ଦଳକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଉତ୍ସବରେ କେହି ଢୋଲ ବଜାଇଲେ, କେହି ଶଂଖ ଫୁଙ୍କିଲେ, ଆଉ କେହି ମୃଦଙ୍ଗ ରବ ତୁଳିଲେ। ସେତେବେଳେ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ, ଗଦା, ବର୍ଷା ବାଣ ଓ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମହାଦାନବମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରହାର କରି ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ। କେତେକ ଦାନବ ଘଣ୍ଟାର ଶବ୍ଦରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ପଡ଼ିଯାଇଲେ, କେତେକଙ୍କୁ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ପାଶରେ ବାନ୍ଧି ଭୂମିରେ ଟାଣି ନେଲେ। କେହି ତଳୱାରରେ ଦୁଇ ଟୁକୁଡ଼ା ହେଲେ, କେହି ଗଦାରେ ପଡ଼ି ଶେଷ ହେଲେ। କେହି ମୁଷଳରେ ଘାତ ଖାଇ ରକ୍ତ ବମିଲେ, କେହି ତ୍ରିଶୂଳରେ ଛେଦ୍ର ହୋଇ ଭୂମିରେ ଲୁଟି ପଡ଼ିଲେ। କେହି ବାଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ପର୍ବତ ସଦୃଶ ଦେହ ନେଇ ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଲେ। କେହି ହାତ ହରାଇଲେ, କେହି ଗଳା କଟାଗଲା, କେହି ମୁଣ୍ଡ ହରାଇଲେ, କେହି ଦେହ ଦୁଇ ଭାଗରେ ଭାଗିଗଲା। କେହି ଦାନବ ପାଦ କଟାଯାଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ, କେହି ଏକ ହାତ, ଏକ ପାଦ ବା ଏକ ଛାତି ନେଇ ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇ ଭାଗରେ ଭାଗିଗଲେ। ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଏହାଁ ଯେ, କେତେକ ମୁଣ୍ଡ ହରାଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା ଦେହ ଆଉଥରେ ଉଠି, ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଦେବୀ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଅନ୍ୟ ଦେହ ମୁଣ୍ଡ ଛଡ଼ା ଯୁଦ୍ଧ ଢୋଲର ତାଳରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ, ତଳୱାର, ବର୍ଷା, ଶୂଳ ନେଇ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏଠି, ସେଇ ମହାଯୁଦ୍ଧରେ, ଭୂମି ଚାରିପାଖି ଚାରିଁ ଗଡ଼ିଯାଇଥିଲା, ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଦାନବ ଦେହରେ ଆବୃତ ହୋଇ ଅଗମ୍ୟ ହେଇଗଲା। ଦେଖାଯାଉଥିଲା ରକ୍ତର ବିପୁଳ ନଦୀ ଦାନବ ଶିବିର, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଦାନବ ସେନାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ବହୁଥିଲା। ଏଭଳି ଦୃଶ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଅମ୍ବିକା ଏକ କ୍ଷଣରେ ଦାନବ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଶୁଷ୍କ ଘାସ ଓ କାଠର ଢେରକୁ ତୁରନ୍ତ ଭସ୍ମ କରେ। ଦେବୀଙ୍କ ସିଂହ, ମୁଣ୍ଡ ନାଡ଼ି ଡ଼ାକ ଦେଇ, ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କ ମୃତଦେହ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲି ତାଙ୍କର ଜୀବନ ନେବାକୁ ଖୋଜିଲା। ଏଠି, ଦେବୀ ଓ ତାଙ୍କର ସେନା ଦାନବମାନେ ସହ ଏମିତି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ ଯେ, ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଆକାଶରୁ ପୁଷ୍ପ ବୃଷ୍ଟି କଲେ। ତାହା ଦେଖି, ନିଜ ସେନା ନଷ୍ଟ ହେଉଥିବାରେ ମହାଦାନବ ସେନାପତି ଚିକ୍ଷୁରା ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗେଇଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ଧନୁଷରୁ ବାଣର ବୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯେପରି ମେଘ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ବର୍ଷା କରେ। ଦେବୀ ସେହି ବାଣମାନେକୁ ସହଜରେ କାଟି ଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥଚାଳକକୁ ବାଣରେ ମାରିଦେଲେ। ସେହି ସମୟରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ଓ ଧ୍ୱଜକୁ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ତୀବ୍ର ବାଣରେ ଦାନବଙ୍କ ଅଂଗକୁ ଆଘାତ କରି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଧନୁଷ, ରଥ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଚାଳକ ହରାଇ, ଦାନବ ତଳୱାର ଓ ଢାଳ ନେଇ ପଦେ ପଦେ ଦେବୀଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାରରେ ସିଂହଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ଦେବୀଙ୍କ ବାମ ହାତରେ ମାରିଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ହାତ ତାଳୱାର ଆଘାତ ସହିଲା, ତଳୱାର ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଏବେ, ଦାନବ କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ହୋଇ, ବର୍ଷା ଉଠାଇଲେ। ସେ ତୀବ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବର୍ଷା ଭଦ୍ରକାଳୀଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯେଉଁଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଣ୍ଡଳ ସଦୃଶ ଚମକୁଥିଲା। ଦେବୀ ସେହି ବର୍ଷା ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ନିଜ ବର୍ଷା ଛାଡ଼ିଦେଲେ; ତାଙ୍କର ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଦାନବଙ୍କ ବର୍ଷା ଶତ ଖଣ୍ଡ ହେଲା ଓ ଦାନବ ଧ୍ୱଂସ ହେଲେ। ଏହି ଶୂରବୀର ସେନାପତି ନିହତ ହେବା ପରେ, ଦେବତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଚାମରା ହାତୀରେ ଚଢ଼ି ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆସିଲେ। ସେ ମଧ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କ ଉପରେ ବର୍ଷା ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅମ୍ବିକା ଜୋରଦାର ହୁଁକାର ଦେଇ ସେହି ବର୍ଷାକୁ ଭୂମିରେ ଫେଙ୍କି ନିଷ୍ପ୍ରଭ କରିଦେଲେ। ତାଙ୍କର ବର୍ଷା ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଦେଖି, ଚାମରା କ୍ରୋଧରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ବାଣରେ ତାହାକୁ କାଟିଦେଲେ। ତାପରେ, ସିଂହ ଲାଫି ହାତୀର ମଧ୍ୟ ମଣ୍ଡରେ ଦଢ଼ି, ଏହି ଦାନବ ସହ ବିକଟ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଦୁହେଁ ହାତୀରୁ ପଡ଼ି ଭୂମିରେ ତୀବ୍ର ରୂଷ୍ୟରେ ଏକାଉଁ ଏକାଉଁ ମାରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏବଂ ସିଂହ ଆକାଶକୁ ଲାଫି, ତୁରନ୍ତ ତଳକୁ ଆସି, ତାଙ୍କର ପାଞ୍ଜାର ଆଘାତରେ ଚାମରାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ଉଦଗ୍ରାଙ୍କୁ ଦେବୀ ପାଥର, ଗଛ ଓ ଏହିପରି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମାରିଦେଲେ; କରାଳାଙ୍କୁ ଦେବୀ ଦାନ୍ତ, ମୁଷ୍ଟି ଓ ହସ୍ତ ଆଘାତରେ ନିହତ କଲେ। କ୍ରୋଧିତ ଦେବୀ ଉଦ୍ଧତକୁ ଗଦା ଆଘାତରେ ଚୁର୍ମାର କଲେ; ବାସ୍କଳାକୁ ଗଦା ଆଘାତରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ତାମ୍ର ଓ ଅନ୍ଧକାକୁ ବାଣରେ ଘାତ କରି ନିହତ କଲେ। ଉଗ୍ରାସ୍ୟ, ଉଗ୍ରବୀର୍ୟ ଓ ମହାହନୁକୁ ମଧ୍ୟ ଦେବୀ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ତିନିନେତ୍ରାକୁ ତ୍ରିଶୂଳରେ ମାରିଦେଲେ। ବିଦାଳଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଦେବୀ ତଳୱାରରେ କାଟିଦେଲେ; ଦୁର୍ଧରା ଓ ଦୁର୍ମୁଖକୁ ଦେବୀଙ୍କ ବାଣରେ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେଲେ; କାଳରାତ୍ରି କାଳଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କଲେ। ଅଗ୍ରଦର୍ଶନଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ତଳୱାର ଆଘାତରେ ମାରିଦେଲେ; ଅସିଲୋମାକୁ ତଳୱାରରେ କାଟିଦେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବୀଙ୍କ ସେନା ଓ ସିଂହ ବିଜୟ ଉତ୍ସବରେ ଆନନ୍ଦ କଲେ। ଏପରି ଭାବେ ନିଜ ସେନା ନଷ୍ଟ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ମହିଷାସୁର ମହିଷ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଦେବୀଙ୍କ ସେନାକୁ ଭୟଭୀତ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। କେତେକଙ୍କୁ ସେ ତାଙ୍କର ଠୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କଲେ, କେତେକଙ୍କୁ ଚରଣରେ ମାରିଲେ, କେତେକଙ୍କୁ ପୁଛରେ ଆଘାତ କଲେ, ଆଉ କେତେକଙ୍କୁ ସିଂଗରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ଗତିରେ କେତେକ ଲୁଟି ପଡ଼ିଲେ, କେତେକ ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଡ଼ାକ ଓ ଘୂର୍ଣ୍ଣନରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ, ଆଉ କେତେକ ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ଆଘାତରେ ଭୂମିରେ ଚିତପଟ ହେଲେ। ଏଭଳି ଦେବୀଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଶୌର୍ୟ ଓ ଦାନବ ଦଳର ନିଶ୍ଚିନ୍ନ ଧ୍ୱଂସ ଦୃଶ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା।