ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ସମ୍ରାମ୍ତ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏଠାରେ ଏକ ଦିଗରେ ହଜାର ହଜାର ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା, ଏବଂ କୋଟି କୋଟି ରଥ ଦ୍ୱାରା ଅବରୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଏକ ମହାବଳୀ ଯୋଧା ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ବିଡାଳାକ୍ଷ ନାମକ ଏକ ଦୈତ୍ୟ ପ୍ରାୟ ପଞ୍ଚାଶି ହଜାର ରଥ ଓ ସେତେଇ ସଂଖ୍ୟକ ସେନାନୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘେରାଉ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। କାଳ ନାମକ ଅନ୍ୟ ଏକ ଦୈତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ପଞ୍ଚାଶି ହଜାର ରଥ ଦ୍ୱାରା ଅବରୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ଏଠି ଅନ୍ୟ ଅନେକ ମହାବଳୀ ଦୈତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଦଶ ହଜାର ରଥ, ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଅବରୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଦେବୀଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିମଗ୍ନ ଥିଲେ। ମହିଷାସୁର ଏଠି ଅନେକ କୋଟି ରଥ, ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଅବରୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ବାଣ, ଗଦା, ଶୁଳ, ତଳୱାର, ପରଶୁ ଓ ପଟିଶ ଆଦି ଅସ୍ତ୍ର ଚାଳିଥିଲେ। କେହି ଶୁଳ ଛାଡ଼ୁଥିଲେ, କେହି ପାଶ ଛାଡ଼ୁଥିଲେ, ଆଉ କେହି ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ଦେବୀଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରି ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ଚଣ୍ଡିକା ସହଜରେ ଏବଂ ଖେଳି ଖେଳି ଏହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ରକୁ କାଟିଦେଉଥିଲେ, ଏବଂ ନିଜ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଝଡ଼ି ଫିରାଇ ଦେଉଥିଲେ। ଦେବୀ ଅକ୍ଳାନ୍ତ ଓ ଶାନ୍ତ ମୁହଁରେ, ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ଯାହାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଶରୀରରେ ଆଘାତ କରୁଥିଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ସିଂହ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ମୁଣ୍ଡ ହଲେ, ତାଙ୍କ ମାନେ ହଲାଇ ଦୈତ୍ୟ ସେନାରେ ଅଗ୍ନି ଭଳି ତାଣ୍ଡବ କରୁଥିଲେ। ଏବେ ଦେବୀ ଆମ୍ବିକା ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ବେଳେ ତାଙ୍କ ଶ୍ୱାସରୁ ଶତ-ଶତ ହଜାର ସେବକମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ସେମାନେ କୁହାଡ଼ି, ଗଦା, ତଳୱାର ଓ ଶୁଳ ଧରି, ଦେବୀଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଦୈତ୍ୟ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଉଥିଲେ। ଏହି ମହାଯୁଦ୍ଧରେ କେହି ଢୋଲ ରେ ରବ କରୁଥିଲେ, କେହି ଶଂଖ ଫୁଙ୍ଗୁଥିଲେ, ଆଉ କେହି ମୃଦଙ୍ଗ ରବ କରୁଥିଲେ। ଦେବୀ ତ୍ରିଶୂଳ, ଗଦା, ଶୁଳ ଓ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମହାଦୈତ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କରିଥିଲେ। କେହି ଦେବୀଙ୍କ ଘଣ୍ଟା ଧ୍ୱନିରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, କେହି ପାଶ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧି ଭୂମିରେ ଟାଣି ଆଣାଯାଉଥିଲେ। କେହି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଆଘାତରେ ଦୁଇ ଟୁକୁଡ଼ା ହୋଇଯାଉଥିଲେ, କେହି ଗଦା ଆଘାତରେ ଭୂମିରେ ଅଚେତନ ହୋଇ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। କେହି ମୁସଳ ଆଘାତରେ ରକ୍ତ ଓଗାଉଥିଲେ, କେହି ତ୍ରିଶୂଳ ଛାତିରେ ଘାଏ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। କେହି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଅନେକ ବାଣ ଲାଗି ପାହାଡ଼ ସଦୃଶ ହୋଇ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦେଉଥିଲେ। କେହି ହାତ କଟିଯାଉଥିଲେ, କେହି ଗଳା କାଟିଯାଉଥିଲେ, କେହି ମୁଣ୍ଡ ହରାଇଥିଲେ, କେହି ଦେହ ଦୁଇ ଭାଗ କରାଯାଉଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ମହାଦୈତ୍ୟମାନେ ପାଦ କଟାଯାଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, କେହି ଏକ ହାତ, ଏକ ଛାତି କିମ୍ବା ଏକ ପାଦ ରହି ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇ ଭାଗ ହୋଇଯାଉଥିଲେ। ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଯେ, କେତେକ ମୁଣ୍ଡ କଟା ଦେହ ମୁଣ୍ଡ ଛିଣ୍ଡି ପଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ପୁଣି ଉଠି ନିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଦେବୀଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। କେହି ଯୁଦ୍ଧ ଢୋଲ ଝଙ୍କାରରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ମୁଣ୍ଡ ହିନ୍ନ ଦେହ ତଳୱାର, ଶୁଳ ଓ ଭାଲା ନେଇ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି ଏହି ମହାଯୁଦ୍ଧ ହେଉଥିଲା, ଭୂମି ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଦୈତ୍ୟ ଶବରେ ଢାକିଯାଇ ଅଗମ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏଠି ରକ୍ତ ଧାରା ଦୈତ୍ୟ ସେନା, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଯୋଧାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେଇ ବଡ଼ ନଦୀ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲା। କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦେବୀ ଆମ୍ବିକା ଏହି ଦୈତ୍ୟ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଶୁଖିଲା ଗାସ ଓ କାଠର ଗଛକୁ ଜଳାଇ ଦେଉଥାଏ। ସିଂହ ତାଙ୍କ ମାନେ ହଲାଇ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରି, ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଶବ ମଧ୍ୟରେ ଚଳାଚଳ କରି ତାଙ୍କ ଜୀବନ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ଏଠି ଦେବୀ ଓ ତାଙ୍କ ସେବକମାନେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ଏମିତି ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ ଯେ, ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଆକାଶରୁ ପୁଷ୍ପ ବୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱଂସ ଦେଖି, ମହାଦୈତ୍ୟ ସେନାପତି ଚିକ୍ଷୁର ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଦେବୀ ଆମ୍ବିକାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆଗେଇଲେ। ସେ ମେଘ ମାନେ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ବର୍ଷା କରିଥିବା ପରି, ଦେବୀ ଉପରେ ବାଣ ବର୍ଷା କରିଲେ। ଦେବୀ ସହଜରେ ତାଙ୍କ ବାଣକୁ କାଟିଦେଲେ ଓ ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ଓ ସାରଥିକୁ ନିଜ ବାଣରେ ବେଧିଦେଲେ। ସେଥିପରେ ତାଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ପତାକାକୁ କାଟିଦେଲେ, ତାଙ୍କ ଅଂଗକୁ ତୀବ୍ର ବାଣରେ ଆଘାତ କରି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ଧନୁଷ୍ୟ, ରଥ, ଘୋଡ଼ା ଓ ସାରଥି ହରାଇ, ଦୈତ୍ୟ ତଳୱାର ଓ ଢାଳ ନେଇ ପଦେ ପଦେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ସିଂହଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ଦେବୀଙ୍କ ବାମ ହାତରେ ଆଘାତ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଦେବୀଙ୍କ ହାତ ତାଙ୍କ ତଳୱାର ଆଘାତ ସହିଲା, ଏବଂ ସେହି ତଳୱାର ଭଙ୍ଗିଗଲା। ତାପରେ, ରାଗରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ, ସେ ନିଜ ଶୁଳ ଧରିଲେ। ତାପରେ ସେ ତାଜା ଆଗ୍ନିର ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ଶୁଳ ଭଦ୍ରକାଳୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ। ଦେବୀ ତାହାକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ନିଜ ଶୁଳ ଛାଡ଼ିଲେ; ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେହି ଦୈତ୍ୟର ଶୁଳ ଶତ ଖଣ୍ଡ ହୋଇଗଲା, ଏବଂ ସେ ମହାଦୈତ୍ୟ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଗଲେ। ମହିଷାସୁରଙ୍କ ଏହି ପ୍ରବଳ ଏବଂ ପ୍ରାକ୍ରମିକ ସେନାପତି ବିନଶ୍ଟ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଭୟ ଚମରା ନାମକ ଦୈତ୍ୟ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ସେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଶୁଳ ଦେବୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ଆମ୍ବିକା ଜୋରରେ "ହୁଁ" କରି ତାହାକୁ ଭୂମିରେ ପତିତ କରି ନିଷ୍ପ୍ରଭ କରିଦେଲେ। ନିଜ ଶୁଳ ଭଙ୍ଗି ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖି, ଚମରା କ୍ରୋଧରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ତାହାକୁ ବାଣ ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଲେ। ତାପରେ, ଦେବୀଙ୍କ ସିଂହ ଲାଫି ହାତୀର ମଧ୍ୟ ମାଥା ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ି, ଦେବତାଙ୍କ ଏହି ଶତ୍ରୁ ସହ ମୁକାବିଲା କରିବାକୁ ଆଗେଇଲା।