ଯମ ଦେବୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ଦେଲେ, ବରୁଣ ଦେଲେ ତାଙ୍କର ପାଶ, ପ୍ରଜାପତି ଦେଲେ ଜପମାଳା ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଲେ କମଣ୍ଡଳୁ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ନିଜ ରଶ୍ମିଗୁଡ଼ିକୁ ଦେବୀଙ୍କ ଶରୀରର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଛିଦ୍ରରେ ଦେଲେ। କାଳ ଦେଲେ ଏକ ନିର୍ମଳ ତଳୱାର ଏବଂ ତ୍ରୁଟିହୀନ ଢାଳ। ଖୀରସାଗରରୁ ଦେବୀ ଏକ ନିର୍ମଳ ହାର, କଦାପି ଝାଡ଼ିନଯାଉଥିବା ବସ୍ତ୍ର, ଦିବ୍ୟ ମୁକୁଟମଣି, କଣ୍ଠାବୁଦି, କଣ୍ଠାକୁଣ୍ଡଳ ଏବଂ ବାହୁବଳୟ ପାଇଲେ। ସେ ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା, ସମସ୍ତ ବାହୁ ପାଇଁ କଙ୍ଗନ, ତ୍ରୁଟିହୀନ ପାୟଲ, ଅପୂର୍ବ ମାଳା ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆଙ୍ଗୁଠି ପାଇଁ ମଣିମୁଦ୍ରିକା ମିଳିଲା। ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଦେଲେ ଏକ ଶୁଦ୍ଧ କୁହାଡ଼ି, ବିଭିନ୍ନ ଶସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଅଭେଦ୍ୟ ଢାଳ। ଜଳର ଉପାସ୍ୟ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ଅକ୍ଷୟ ପଦ୍ମମାଳା—ଏକ ମୁଣ୍ଡରେ, ଏକ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ—ଏବଂ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦ୍ମ ଦେଲେ। ହିମବତ୍ ଦେଲେ ଏକ ସିଂହ ଯାନ ଏବଂ ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି, ଧନର ଧିକ୍କାରୀ ଦେବତା ଦେଲେ ଦିବ୍ୟ ମଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ପାନପାତ୍ର। ସେଷ ନାଗରାଜ ତାଙ୍କୁ ମହାମଣିଖଚିତ୍ର ସର୍ପହାର ଦେଲେ। ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ନିଜ ଅଳଙ୍କାର ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କଲେ। ଦେବୀ ବାରମ୍ବାର ରାବଣ ହସରେ ହସିଲେ, ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ ସମସ୍ତ ଆକାଶ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହେଲା। ସେଇ ଅତିଶୟ ଅପରିମିତ ଧ୍ୱନିରୁ ବିଶାଳ ପ୍ରତିଧ୍ୱନି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ସମସ୍ତ ଲୋକ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲା, ସମୁଦ୍ର କମ୍ପିଗଲା, ଭୂମି କମ୍ପିତ ହେଲା ଏବଂ ପାହାଡ଼ମାନେ ଚଳିତ ହେଲେ। ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଜୟ ଧ୍ୱନି କଲେ, ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏହିପରି ତିନିଭୁବନ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ତାଙ୍କର ସେନା ସହ ଉଠିଲେ। ମହିଷାସୁର ରୋଷରେ କହିଲେ, “ଅହ୍! ଏହା କ’ଣ?” ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅସୁରମାନଙ୍କ ସହିତ ସେ ଏହି ଧ୍ୱନି ଦିଗରେ ଧାଇଗଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଦେଖିଲେ ଦେବୀଙ୍କ ତେଜସ୍ବିତା ତିନିଭୁବନକୁ ପ୍ରଭାସିତ କରୁଛି, ଭୂମି ତାଙ୍କର ପଦସ୍ପର୍ଶରେ ନମ୍ର ହେଉଛି, ତାଙ୍କର ମୁକୁଟ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଯାଉଛି। ତାଙ୍କର ଧନୁର ତୀବ୍ର ତାଣିର ଧ୍ୱନିରେ ପାତାଳ ଅସ୍ଥିର ହେଉଛି। ଦେବୀ ତାଙ୍କର ହଜାର ହଜାର ବାହୁ ସହ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖାଦେଲେ। ଏବେ ଦେବୀ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଅସଂଖ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଚାଳିଗଲା, ଦିଗ୍ବନ୍ଧୁ ଆଲୋକିତ ହେଲା। ମହିଷାସୁରଙ୍କ ସେନାପତି ଚିକ୍ଷୁର, ଚମର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଳୀ ସେନା ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଉଦଗ୍ର ସାଠି ହଜାର ରଥ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ମହାହନୁ ଦଶ ହଜାର ସେନା ଥିବା ଏକ ହଜାର ଦଳ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଅସିଲୋମା ପଞ୍ଚ କୋଟି ସେନା ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ବାଷ୍କଳ ଛଅ ଲକ୍ଷ ଦଶ ହଜାର ସେନା ସହ ମାରଣଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ସେ ଅସୁରମାନେ ହଜାର ହଜାର ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଘେରିଥିଲେ, ଏବଂ କୋଟି କୋଟି ରଥ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ବିଡ଼ାଳାକ୍ଷ ଏଠାରେ ପଞ୍ଚାଶି ହଜାର ରଥ ଓ ଯୋଦ୍ଧା ସହ ଲଢ଼ିଲେ। କାଳ ମଧ୍ୟ ପଞ୍ଚାଶି ହଜାର ରଥ ଘେରି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଅନ୍ୟ ଅନେକ ମହାସୁର ଦଶ ହଜାର ରଥ, ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ସହ ଦେବୀଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ମହିଷାସୁର ଅନେକ କୋଟି ରଥ, ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯିଥିଲେ। ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କ ସହ ବର୍ଚ୍ଛି, ଗଦା, ଶୂଳ, ତଳୱାର, କୁହାଡ଼ି ଓ ପଟିଶ ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। କେହି ବର୍ଚ୍ଛି ଝାଡ଼ିଲେ, କେହି ପାଶ ଛାଡ଼ିଲେ, କେହି ତଳୱାର ମାରି ଦେବୀଙ୍କୁ ହନ୍ତାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ଚଣ୍ଡିକା ଏହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ରକୁ ସହଜ ହସ୍ତେ ଏବଂ ଖେଳ ଭଳି କାଟିଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ଅସ୍ତ୍ର ଝଡ଼େଇ ଦେଲେ। ଦେବୀ ଅକ୍ଳାନ୍ତ ଏବଂ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ମୁଖେ, ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନଙ୍କର ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ର ଅସୁରମାନଙ୍କ ଦେହରେ ବର୍ଷାଇଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ସିଂହ ରୋଷରେ ତାଙ୍କର ମାନ ହଲେଇ ଅସୁର ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନିର ଭଳି ବିନାଶ କଲେ। ଦେବୀ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ବେଳେ ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସରୁ ଶତେ ଶତେ ହଜାର ଦୂତୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ସେମାନେ କୁହାଡ଼ି, ଗଦା, ତଳୱାର, ବର୍ଚ୍ଛି ନେଇ, ଦେବୀଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସୁର ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ମହୋତ୍ସବରେ କେହି ଢୋଳ ବଜାଇଲେ, କେହି ଶଂଖ ଫୁଙ୍ଗିଲେ, କେହି ମୃଦଙ୍ଗ ରବ କଲେ। ଦେବୀ ତ୍ରିଶୂଳ, ଗଦା, ବର୍ଚ୍ଛି ବର୍ଷା, ଶତାଧିକ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମହାସୁରମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। କେତେଉଁ ଅସୁର ଘଣ୍ଟି ଶବ୍ଦରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ, କେତେଉଁକୁ ପାଶ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧି ଭୂମିରେ ଟାଣିଲେ। କେହି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାରରେ ଦୁଇ ଭାଗ ହୋଇଗଲେ, କେହି ଗଦା ଆଘାତରେ ଭୂମିରେ ଚେତନାହୀନ ହେଲେ। କେହି ମୁଷଳ ଆଘାତରେ ରକ୍ତ ଝାଡ଼ିଲେ, କେହି ତ୍ରିଶୂଳରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ। କେତେଉଁ ଅସୁର ବାଣରେ ଭରି ମାଳା ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦେହରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ। କେହିଙ୍କ ହାତ କଟିଯାଇଲା, କେହିଙ୍କ ଗଳା କଟିଗଲା, କେହିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଚ୍ଛିନିଯାଇଲା, କେହି ଦେହ ଦୁଇ ଭାଗ ହେଇଗଲା। ଅନ୍ୟ କେତେଉଁ ମହାସୁର ତାଙ୍କର ପାଦ କାଟି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, କେହି ଏକ ହାତ, ଛାତି କିମ୍ବା ପାଦ ଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଦେବୀ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇ ଭାଗ ହୋଇ ଅନ୍ତିମ ଶ୍ୱାସ ନେଲେ। ଏହିପରି ଦେବୀଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ଶୌର୍ୟ ଓ କୃପାରେ ଦେବତାମାନେ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଲେ, ଅସୁରମାନେ ଧ୍ୱଂସ ହେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ତିନିଭୁବନ ଆବାରେ ଶାନ୍ତି ଓ ଶୃଙ୍ଖଳା ଫେରିଲା।