समुत्थाय ततस्ताभ्यां युयुधे भगवान् हरिः । पञ्चवर्षसहस्राणि बाहुप्रहरणो विभुः
मग भगवान हरि उठून त्या दोघांशी लढू लागला, आपल्या हातांनीच शस्त्रासारखं वापरत, आणि हे युद्ध पाच हजार वर्ष चाललं.
तावप्यतिबलोन्मत्तौ महामायाविमोहितौ । उक्तवन्तौ वरो ऽस्मत्तो व्रियतामिति केशवम्
ते दोघेही फारच बलवान आणि गर्वाने भरलेले, महा मायेमुळे भ्रमित झालेले, त्यांनी केशवाला म्हटले, 'आमच्याकडून एखादी वर मागा.'
भवनेतामद्य मे तुष्टौ मम वध्यावुभावपि । किमन्येन वरेणात्र एतावद्धि वृतं मम
तुम्ही दोघेही आज माझ्यावर खूष आहात; जरी तुम्हा दोघांचा माझ्या हातून वध होणार असला, तरी मला दुसरा कुठलाही वर नको, हेच माझं मागणं आहे.
वञ्चिताभ्यामिति तदा सर्वमापोमयं जगत् । विलोक्य ताभ्यां गदितो भगवान् कमलेक्षणः
तेव्हा, आपण फसवले गेलो आहोत हे लक्षात आल्यावर, आणि सगळं जग पाण्याने भरलेलं पाहून, कमळासारख्या डोळ्यांचा भगवान त्यांना म्हणाला:
आवां जहि न यत्रोर्वो सलिलेन परिप्लुता । प्रीतौ स्वस्तव युद्धेन श्लाघ्यस्त्वं मृत्युरावयोः
आम्हा दोघांना तिथे ठार मार, जिथे पृथ्वी पाण्याने झाकलेली नाही; तुझ्या युद्धाने आम्ही खूष आहोत—तुझं शौर्य कौतुकास्पद आहे, आणि आमचा मृत्यू तुझ्या हातूनच व्हावा.
तथेत्युक्त्वा भगवता शङ्ख-चक्र-गदाभृता । कृत्वा चक्रेण वै च्छिन्ने जघने शिरसी तयोः
'तसं होवो' असं म्हणून, शंख, चक्र आणि गदा धारण करणाऱ्या भगवंताने, आपल्या चक्राने त्या दोघांचे डोकी त्यांच्या कंबरेवरच छाटले.
एवमेषा समुत्पन्ना ब्रह्मणा संस्तुता स्वयम् । प्रभावमस्या देव्यास्तु भूयः शृणु वदामि ते
अशा प्रकारे ती देवी प्रकट झाली, आणि ब्रह्मदेवांनी स्वतः तिचं स्तवन केलं; आता या देवीच्या सामर्थ्याबद्दल मी तुला पुन्हा सांगतो, नीट ऐक.