माहेश्वरीत्रिशूलेन भिन्नाः पेतुस्तथापरे । वाराहीतुण्डघातेन केचिच्चूर्णोकृता भुवि
माहेश्वरीच्या त्रिशूळाने काही दैत्य छिन्नभिन्न होऊन खाली पडले, तर वाराहीच्या सोंडेच्या जबरदस्त फटक्याने काहींचे तुकडे तुकडे झाले.
खण्डं खण्डं च चक्रेण वैष्णव्या दानवाः कृताः । वज्रेण चैन्द्रीहस्ताग्रविमुक्तेन तथापरे
वैष्णवीच्या चक्राने काही दैत्यांचे तुकडे झाले, आणि इंद्राणीच्या हातातून सोडलेल्या वज्रानेही इतर दैत्यांचा नाश झाला.
केचिद्विनेशुरसुराः केचिन्नष्टा महाहवात् । भक्षिताश्चापरे कालीशिवदूतीमृगाधिपैः
काही असुर पळून गेले, काही मोठ्या युद्धात नाहीसे झाले, आणि इतरांना काली, शिवदूती आणि सिंह यांनी गिळून टाकले.
ऋषिरुवाच निशुम्भं निहतं दृष्ट्वा भ्रातरं प्राणसंमितम् । हन्यमानं बलं चैव शुम्भः क्रुद्धो ऽब्रवीद्वचः
ऋषी म्हणाले: निशुंभ, जो शुंभाचा जीवापेक्षा प्रिय भाऊ होता, तो मारला गेला आणि त्याचे सैन्यही नष्ट होत आहे हे पाहून, शुंभ प्रचंड रागावून म्हणाला—
बलावलेपाद् दुष्टे त्वं मा दुर्गे गर्वमावह । अन्यासां बलमाश्रित्य युध्यसे यातिमानिनी
तुझ्या सामर्थ्याचा गर्व करून, तू वाईट वागतेस, दुर्गे, गर्व करू नकोस. दुसऱ्यांच्या बळावर तू लढतेस आणि स्वतःला मोठी समजतेस.
एकैवाहं जगत्यत्र द्वितीया का ममापरा । पश्यैता दुष्ट मय्येव विशन्त्यो मद्विभूतयः
या जगात मी एकटाच आहे, माझ्यासारखा दुसरा कोण आहे? हे वाईट स्त्री, पाहा, या सर्व माझ्यातच विलीन होत आहेत; या माझ्याच विभूती आहेत.
ततः समस्तास्ता देव्यो ब्रह्माणीप्रमुखा लयम् । तस्या देव्यास्तनौ जग्मुरेकावासीत्तदाम्बिका
त्यावेळी ब्रह्माणीसह सर्व देव्या त्या देवीच्या देहात विलीन झाल्या; तिथे फक्त अंबिका उरली.
अहं विभूत्या बहुभिरिह रूपैर्यदास्थिता । सत्संहृतं मयैकैव तिष्ठाम्याजौ स्थिरो भव
इथे मी माझ्या सामर्थ्याने अनेक रूपे धारण केली, पण सर्व काही मागे घेतल्यावर फक्त मीच उरते; युद्धात खंबीर रहा.
ततः प्रववृते युद्धं देव्याः शुम्भस्य चोभयोः । पश्यतां सर्वदेवानामसुराणां च दारुणम्
मग देवी आणि शुंभ यांच्यात सर्व देवता आणि असुर पाहत असताना भयंकर युद्ध सुरू झाले.
शरवर्षैः शितैः शस्त्रैस्तथा चास्त्रैः सुदारुणैः । तयोर्युद्धमभूद् भूयः सर्वलोकभयङ्करम्
त्यांच्यात पुन्हा एकदा बाणांचा वर्षाव, तीक्ष्ण शस्त्रे आणि भयंकर अस्त्रांनी असे भीषण युद्ध झाले की सर्व लोक घाबरले.
दिव्यान्यस्त्राणि शतशो मुमुचे यान्यथाम्बिका । बभञ्ज तानि दैत्येन्द्रस्तत्प्रतीघातकर्तृभिः
अंबिकेने शेकडो दिव्य अस्त्रे सोडली, पण दैत्यांचा राजा ती प्रत्युत्तर अस्त्रांनी फोडत गेला.
मुक्तानि तेन चास्त्राणि दिव्यानि परमेश्वरी । बभञ्ज लीलयैवोग्रहुङ्कारोच्चारणादिभिः
त्याने सोडलेली दिव्य अस्त्रे परमेश्वरीने सहजतेने, प्रचंड गर्जना आणि इतर क्रीडांनी मोडून टाकली.
ततः शरशतैर्देवीमाच्छादयत सो ऽसुरः । सा च तत्कुपिता देवी धनुश्चिच्छेद चेषुभिः
मग त्या असुराने देवीवर शेकडो बाणांचा मारा केला. तेव्हा देवी रागावून आपल्या बाणांनी त्याचा धनुष्य मोडून टाकले.
छिन्ने धनुषि दैत्येन्द्रस्तथा शक्तिमथाददे । चिच्छेद देवी चक्रेण तामप्यस्य करे स्थिताम्
धनुष्य तुटल्यावर त्या दैत्यराजाने हातात शूल घेतली; पण देवीने ती सुद्धा त्याच्या हातात असतानाच आपल्या चक्राने तुकडे केली.
ततः खड्गमुपादाय शतचन्द्रं च भानुमत् । अभ्यधावत्तदा देवीं दैत्यानामधिपेश्वरः
मग सूर्यासारखा तेजस्वी आणि शंभर चंद्रांनी सजवलेला तलवार घेऊन दैत्यांचा प्रमुख देवीवर तुटून पडला.
तस्यापतत एवाशु खड्गं चिच्छेद चण्डिका । धनुर्मुक्तैः शितैर्बाणैश्चर्म चार्ककरामलम्
तो वेगाने पुढे येत असतानाच चंडिकेने आपल्या धनुष्यातून सोडलेल्या तीक्ष्ण बाणांनी त्याची तलवार आणि सूर्याच्या किरणांसारखी चमकणारी ढाल दोन्ही फोडून टाकली.
अश्वांश्च पातयामास रथं सारथिना सह । हताश्वः स तदा दैत्यश्छिन्नधान्वा विसारथिः । जग्राह मुद्गरं घोरमम्बिकानिधनोद्यतः
तिने त्याचे घोडे, रथ आणि सारथी सगळे खाली पाडले. घोडे मारले गेले, धनुष्य तुटले आणि सारथी गेला, तेव्हा तो दैत्य अम्बिकेला मारण्यासाठी भयंकर गदा घेऊन उभा राहिला.
चिच्छेदापततस्तस्य मुद्गरं निशितैः शरैः । तथापि सो ऽभ्यधावत्तां मुष्टिमुद्यम्य वेगवान्
तो तिच्यावर धावत येत असतानाच देवीने तीक्ष्ण बाणांनी त्याची गदा फोडली. तरीही तो वेगाने मुठ उगारून तिच्यावर झेपावला.
स मुष्टिं पातयामास हृदये दैत्यपुङ्गवः । देव्यास्तं चापि सा देवी तलेनोरस्यताडयत्
त्या असुरांचा प्रमुख देवीच्या हृदयावर मुठीने जोरात मारला, आणि देवीनेही त्याला आपल्या तळहाताने छातीवर प्रहार केला.
तलप्रहाराभिहतो निपपात महीतले । स दैत्यराजः सहसा पुनरेव तथोत्थितः
देवीच्या तळहाताचा जबरदस्त फटका बसल्यावर तो असुरराज पटकन जमिनीवर कोसळला, पण लगेच पुन्हा उभा राहिला.
उत्पत्य च प्रगृह्योच्चैर्देवीं गगनमास्थितः । तत्रापि सा निराधारा युयुधे तेन चण्डिका
तो उडी मारून, देवीला घट्ट पकडून आकाशात गेला; तरीही चंडिका तिथेही आधार न घेता त्याच्याशी लढत राहिली.
नियुद्धं खे तदा दैत्यश्चण्डिका च परस्परम् । चक्रतुः प्रथमं सिद्धमुनिविस्मयकारकम्
मग त्या आकाशात असुर आणि चंडिका यांच्यात एकमेकींशी घनघोर झुंज सुरू झाली, जी पाहून सिद्ध आणि ऋषी आश्चर्यचकित झाले.
ततो नियुद्धं सुचिरं कृत्वा तेनाम्बिका सह । उत्पात्य भ्रामयामास चिक्षेप धरणीतले
अंबिकेसोबत बराच वेळ हातघाईची झुंज झाल्यावर, त्याने तिला उचलून फिरवले आणि मग तीव्रतेने जमिनीवर फेकले.
स क्षिप्तो धरणीं प्राप्य मुष्टिमुद्यम्य वेगितः । अभ्यधावत दुष्टात्मा चण्डिकानिधनेच्छया
जमिनीवर फेकला गेल्यावर, तो वेगाने मुठ उंचावून चंडिकेच्या विनाशाच्या इच्छेने तिच्यावर धावून गेला.
तमायान्तं ततो देवी सर्वदैत्यजनेश्वरम् । जगत्यां पातयामास भित्त्वा शूलेन वक्षसि
तेव्हा देवीने सर्व दैत्यांच्या सेनापतीवर, तो जवळ येताच, आपले भाले छातीला घुसवून त्याला पृथ्वीवर आपटले.
स गतासुः पपातोर्व्यां देवीशूलाग्रविक्षतः । चालयन् सकलां पृथ्वीं साब्धिद्वीपां सपर्वताम्
देवीच्या भाल्याच्या टोकाने जखमी झालेला तो प्राण सोडून जमिनीवर कोसळला, आणि त्यामुळे समुद्र, बेटं, पर्वतांसह संपूर्ण पृथ्वी हलली.
ततः प्रसन्नमखिलं हते तस्मिन् दुरात्मनि । जगत्स्वास्थ्यमतीवाप निर्मलं चाभवन्नभः
त्या दुष्टाचा नाश झाल्यावर सगळ्या जगात समाधान आणि शांतता पसरली; आकाशही निर्मळ आणि स्वच्छ झाले.
उत्पातमेघाः सोल्का ये प्रागासंस्ते शमं ययुः । सरितो मार्गवाहिन्यस्तथासंस्तत्र पातिते
पूर्वी आलेले अपशकुनी मेघ आणि उल्का शांत झाले; तो पडल्यावर नद्या पुन्हा आपल्या मार्गाने वाहू लागल्या.
ततो देवगणाः सर्वे हर्षनिर्भमानसाः । बभूवुर्निहते तस्मिन् गन्धर्वा ललितं जगुः
तेव्हा सर्व देवगण आनंदाने भरून गेले; त्या दैत्याचा नाश झाल्यावर गंधर्वांनी सुंदर गाणी गायली.
अवादयंस्तथैवान्ये ननृतुश्चाप्सरोगणाः । ववुः पुण्यास्तथा वाताः सुप्रभो ऽभूद्दिवाकरः
इतरांनी वाद्ये वाजवली आणि अप्सरांचा समूह नृत्य करू लागला; शुभ वारे वाहू लागले आणि सूर्य तेजाने उजळून निघाला.