ततो निशुम्भः सम्प्राप्य चेतनामात्तकार्मुकः । आजघान शरैर्देवीं कालीं केसरिणं तथा
नंतर निशुंभाला शुद्धी आली, त्याने धनुष्य उचलून देवी, काली आणि सिंहावर बाणांचा वर्षाव केला.
पुनश्च कृत्वा बाहूनामयुतं दनुजेश्वरः । चक्रायुधेन दितिजश्छादयामास चण्डिकाम्
पुन्हा त्या दैत्यराजाने आपली हातांची संख्या दहा हजार केली आणि चक्र घेऊन चंडिकेवर अस्त्रांचा मारा केला.
ततो भगवती क्रुद्धा दुर्गा दुर्गार्तिनाशिनी । चिच्छेद तानि चक्राणि स्वशरैः सायकांश्च तान्
तेव्हा संकटांपासून वाचवणारी, दुर्गा देवी रागावली आणि तिने आपल्या बाणांनी ती सर्व चक्रे आणि बाण छाटले.
ततो निशुम्भो वेगेन गदामादाय चण्डिकाम् । अभ्यधावत वै हन्तुं दैत्यसेनासमावृतः
मग निशुंभाने वेगाने गदा उचलली आणि दैत्यसेनेने वेढलेला तो चंडिकेला मारण्यासाठी धावला.
तस्यापतत एवाशु गदां चिच्छेद चण्डिका । खड्गेन शितधारेण स च शूलं समाददे
तो झडपून येताच चंडिकेने तिच्या तीक्ष्ण तलवारीने त्याची गदा फोडली, आणि तो लगेच आपले भाले उचलून उभा राहिला.
शूलहस्तं समायान्तं निशुम्भममरार्दनम् । हृदि विव्याध शूलेन वेगाविद्धेन चण्डिका
भाला हातात घेऊन अमरांचा संहार करणारा निशुंभ पुढे आला, तेव्हा चंडिकेने वेगाने तिच्या भाल्याने त्याच्या हृदयात भोसकले.
भिन्नस्य तस्य शूलेन हृदयान्निः सृतो ऽपरः । महाबलो महावीर्यस्तिष्ठेति पुरुषो वदन्
त्या भाल्याने त्याचे हृदय फाटले आणि तिथून दुसरा एक बलवान, पराक्रमी पुरुष बाहेर आला आणि 'थांबा!' असे मोठ्याने ओरडला.
तस्य निष्क्रामतो देवी प्रहस्य स्वनवत्ततः । शिरश्चिच्छेद खड्गेन ततो ऽसावपतद् भुवि
तो बाहेर पडताच देवी मोठ्याने हसली आणि तिच्या तलवारीने त्याचे डोके उडवले, त्यामुळे तो खाली कोसळला.
ततः सिंहश्चखादोग्रं दंष्ट्राक्षुण्णशिरोधरान् । असुरांस्तांस्तथा काली शिवदूती तथापरान्
मग सिंहाने आपल्या भयंकर दातांनी आणि नखांनी राक्षसांचे तुकडे केले, आणि काळी व शिवदूती यांनीही इतर असुरांचा संहार केला.
कौमारीशक्तिनिर्भिन्नाः केचिन्नेशुर्महासुराः । ब्रह्माणीमन्त्रपूतेन तोयेनान्ये निराकृताः
काही मोठे असुर कौमारीच्या शक्तीने भोसकले गेल्यामुळे हलू शकले नाहीत, तर काहींना ब्रह्माणीने मंत्रशुद्ध पाण्याने दूर हाकलले.
माहेश्वरीत्रिशूलेन भिन्नाः पेतुस्तथापरे । वाराहीतुण्डघातेन केचिच्चूर्णोकृता भुवि
माहेश्वरीच्या त्रिशूळाने काही दैत्य छिन्नभिन्न होऊन खाली पडले, तर वाराहीच्या सोंडेच्या जबरदस्त फटक्याने काहींचे तुकडे तुकडे झाले.
खण्डं खण्डं च चक्रेण वैष्णव्या दानवाः कृताः । वज्रेण चैन्द्रीहस्ताग्रविमुक्तेन तथापरे
वैष्णवीच्या चक्राने काही दैत्यांचे तुकडे झाले, आणि इंद्राणीच्या हातातून सोडलेल्या वज्रानेही इतर दैत्यांचा नाश झाला.
केचिद्विनेशुरसुराः केचिन्नष्टा महाहवात् । भक्षिताश्चापरे कालीशिवदूतीमृगाधिपैः
काही असुर पळून गेले, काही मोठ्या युद्धात नाहीसे झाले, आणि इतरांना काली, शिवदूती आणि सिंह यांनी गिळून टाकले.
ऋषिरुवाच निशुम्भं निहतं दृष्ट्वा भ्रातरं प्राणसंमितम् । हन्यमानं बलं चैव शुम्भः क्रुद्धो ऽब्रवीद्वचः
ऋषी म्हणाले: निशुंभ, जो शुंभाचा जीवापेक्षा प्रिय भाऊ होता, तो मारला गेला आणि त्याचे सैन्यही नष्ट होत आहे हे पाहून, शुंभ प्रचंड रागावून म्हणाला—
बलावलेपाद् दुष्टे त्वं मा दुर्गे गर्वमावह । अन्यासां बलमाश्रित्य युध्यसे यातिमानिनी
तुझ्या सामर्थ्याचा गर्व करून, तू वाईट वागतेस, दुर्गे, गर्व करू नकोस. दुसऱ्यांच्या बळावर तू लढतेस आणि स्वतःला मोठी समजतेस.
एकैवाहं जगत्यत्र द्वितीया का ममापरा । पश्यैता दुष्ट मय्येव विशन्त्यो मद्विभूतयः
या जगात मी एकटाच आहे, माझ्यासारखा दुसरा कोण आहे? हे वाईट स्त्री, पाहा, या सर्व माझ्यातच विलीन होत आहेत; या माझ्याच विभूती आहेत.
ततः समस्तास्ता देव्यो ब्रह्माणीप्रमुखा लयम् । तस्या देव्यास्तनौ जग्मुरेकावासीत्तदाम्बिका
त्यावेळी ब्रह्माणीसह सर्व देव्या त्या देवीच्या देहात विलीन झाल्या; तिथे फक्त अंबिका उरली.
अहं विभूत्या बहुभिरिह रूपैर्यदास्थिता । सत्संहृतं मयैकैव तिष्ठाम्याजौ स्थिरो भव
इथे मी माझ्या सामर्थ्याने अनेक रूपे धारण केली, पण सर्व काही मागे घेतल्यावर फक्त मीच उरते; युद्धात खंबीर रहा.
ततः प्रववृते युद्धं देव्याः शुम्भस्य चोभयोः । पश्यतां सर्वदेवानामसुराणां च दारुणम्
मग देवी आणि शुंभ यांच्यात सर्व देवता आणि असुर पाहत असताना भयंकर युद्ध सुरू झाले.
शरवर्षैः शितैः शस्त्रैस्तथा चास्त्रैः सुदारुणैः । तयोर्युद्धमभूद् भूयः सर्वलोकभयङ्करम्
त्यांच्यात पुन्हा एकदा बाणांचा वर्षाव, तीक्ष्ण शस्त्रे आणि भयंकर अस्त्रांनी असे भीषण युद्ध झाले की सर्व लोक घाबरले.
दिव्यान्यस्त्राणि शतशो मुमुचे यान्यथाम्बिका । बभञ्ज तानि दैत्येन्द्रस्तत्प्रतीघातकर्तृभिः
अंबिकेने शेकडो दिव्य अस्त्रे सोडली, पण दैत्यांचा राजा ती प्रत्युत्तर अस्त्रांनी फोडत गेला.
मुक्तानि तेन चास्त्राणि दिव्यानि परमेश्वरी । बभञ्ज लीलयैवोग्रहुङ्कारोच्चारणादिभिः
त्याने सोडलेली दिव्य अस्त्रे परमेश्वरीने सहजतेने, प्रचंड गर्जना आणि इतर क्रीडांनी मोडून टाकली.
ततः शरशतैर्देवीमाच्छादयत सो ऽसुरः । सा च तत्कुपिता देवी धनुश्चिच्छेद चेषुभिः
मग त्या असुराने देवीवर शेकडो बाणांचा मारा केला. तेव्हा देवी रागावून आपल्या बाणांनी त्याचा धनुष्य मोडून टाकले.
छिन्ने धनुषि दैत्येन्द्रस्तथा शक्तिमथाददे । चिच्छेद देवी चक्रेण तामप्यस्य करे स्थिताम्
धनुष्य तुटल्यावर त्या दैत्यराजाने हातात शूल घेतली; पण देवीने ती सुद्धा त्याच्या हातात असतानाच आपल्या चक्राने तुकडे केली.
ततः खड्गमुपादाय शतचन्द्रं च भानुमत् । अभ्यधावत्तदा देवीं दैत्यानामधिपेश्वरः
मग सूर्यासारखा तेजस्वी आणि शंभर चंद्रांनी सजवलेला तलवार घेऊन दैत्यांचा प्रमुख देवीवर तुटून पडला.
तस्यापतत एवाशु खड्गं चिच्छेद चण्डिका । धनुर्मुक्तैः शितैर्बाणैश्चर्म चार्ककरामलम्
तो वेगाने पुढे येत असतानाच चंडिकेने आपल्या धनुष्यातून सोडलेल्या तीक्ष्ण बाणांनी त्याची तलवार आणि सूर्याच्या किरणांसारखी चमकणारी ढाल दोन्ही फोडून टाकली.
अश्वांश्च पातयामास रथं सारथिना सह । हताश्वः स तदा दैत्यश्छिन्नधान्वा विसारथिः । जग्राह मुद्गरं घोरमम्बिकानिधनोद्यतः
तिने त्याचे घोडे, रथ आणि सारथी सगळे खाली पाडले. घोडे मारले गेले, धनुष्य तुटले आणि सारथी गेला, तेव्हा तो दैत्य अम्बिकेला मारण्यासाठी भयंकर गदा घेऊन उभा राहिला.
चिच्छेदापततस्तस्य मुद्गरं निशितैः शरैः । तथापि सो ऽभ्यधावत्तां मुष्टिमुद्यम्य वेगवान्
तो तिच्यावर धावत येत असतानाच देवीने तीक्ष्ण बाणांनी त्याची गदा फोडली. तरीही तो वेगाने मुठ उगारून तिच्यावर झेपावला.
स मुष्टिं पातयामास हृदये दैत्यपुङ्गवः । देव्यास्तं चापि सा देवी तलेनोरस्यताडयत्
त्या असुरांचा प्रमुख देवीच्या हृदयावर मुठीने जोरात मारला, आणि देवीनेही त्याला आपल्या तळहाताने छातीवर प्रहार केला.
तलप्रहाराभिहतो निपपात महीतले । स दैत्यराजः सहसा पुनरेव तथोत्थितः
देवीच्या तळहाताचा जबरदस्त फटका बसल्यावर तो असुरराज पटकन जमिनीवर कोसळला, पण लगेच पुन्हा उभा राहिला.