तमायान्तं समालोक्य देवी शङ्घमवादयत् । ज्याशब्दं चापि धनुषश्चकारातीव दुः सहम्
तो पुढे येताना पाहून देवीने आपली घंटा वाजवली आणि तिच्या धनुष्याच्या प्रत्यंचेचा आवाज असह्य झाला.
पूरयामास ककुभो निजघण्टास्वनेन च । समस्तदैत्यसैन्यानां तेजोवधविधायिना
तिने आपल्या घंटेच्या गजराने सर्व दिशांना भरून टाकले आणि त्या आवाजाने सर्व दैत्यांच्या सैन्यांचे धैर्य कमी झाले.
ततः सिंहो महानादैस्त्याजितेभमहामदैः । पूरयामास गगनं गां तथैव दिशो दश
मग त्या सिंहाने मोठ्या डरकाळ्या फोडल्या आणि जणू मदमस्त हत्तीप्रमाणे, त्याच्या गर्जनेने आकाश, पृथ्वी आणि दहा दिशाही भरून गेल्या.
ततः काली समुत्पत्य गगनं क्ष्मामताडयत् । कराभ्यां तन्निनादेन प्राक्स्वनास्ते तिरोहिताः
मग काळीने उडी मारून दोन्ही हातांनी आकाश आणि पृथ्वीवर प्रहार केला; त्या आवाजाने आधीचे सगळे आवाज दबून गेले.
अट्टाट्टहासमशिवं शिवदूती चकार ह । तैः शब्दैरसुरास्त्रेसुः शुम्भः कोपं परं ययौ
शिवदूतीने भयंकर आणि उग्र हास्य केले; त्या आवाजांनी असुर थरथर कापू लागले आणि शुंभाला प्रचंड राग आला.
दुरात्मंस्तिष्ठ तिष्ठेति व्याजहाराम्बिका यदा । तदा जयेत्यभिहितं देवैराकाशसंस्थितैः
आंबिकेने 'दुष्टांनो, थांबा, थांबा!' असे हाक मारली, तेव्हा आकाशात असलेल्या देवांनी 'जय होवो!' असे मोठ्याने म्हटले.
शुम्भेनागत्य या शक्तिर्मुक्ता ज्वालातिभीषणा । आयान्ती वह्निकूटाभा सा निरस्ता महोल्कया
शुंभाने सोडलेली, ज्वाळांनी भयंकर दिसणारी आणि जणू अग्निच्या ढिगासारखी धावून येणारी शक्ती एका मोठ्या उल्केने नष्ट केली.
सिंहनादेन शुम्भस्य व्याप्तं लोकत्रयान्तरम् । निर्घातनिः स्वनो घोरो जितवानवनीपते
शुंभाच्या सिंहाच्या डरकाळ्यांनी तिन्ही लोक आणि त्यांचे सगळे प्रदेश भरून गेले; तो भयंकर आवाज वीजेच्या गडगडाटासारखा सगळीकडे पसरला, हे पृथ्वीच्या राजानो.
शुम्भमुक्ताञ्छरान्देवी शुम्भस्तत्प्रहिताञ्छरान् । चिच्छेद स्वशरैरुग्रैः शतशो ऽथ सहस्रशः
शुंभाने सोडलेले बाण देवीने सहज छाटले, आणि शुंभानेही आपल्या तिखट बाणांनी तिचे शेकडो-हजारो अस्त्र खाली पाडले.
ततः सा चण्डिका क्रुद्धा शूलेनाभिजघान तम् । स तदाभिहतो भूमौ मूर्च्छितो निपपात ह
मग चंडिका रागावून तिने आपल्या भाल्याने त्याच्यावर वार केला; त्या घावाने तो बेशुद्ध होऊन जमिनीवर कोसळला.
ततो निशुम्भः सम्प्राप्य चेतनामात्तकार्मुकः । आजघान शरैर्देवीं कालीं केसरिणं तथा
नंतर निशुंभाला शुद्धी आली, त्याने धनुष्य उचलून देवी, काली आणि सिंहावर बाणांचा वर्षाव केला.
पुनश्च कृत्वा बाहूनामयुतं दनुजेश्वरः । चक्रायुधेन दितिजश्छादयामास चण्डिकाम्
पुन्हा त्या दैत्यराजाने आपली हातांची संख्या दहा हजार केली आणि चक्र घेऊन चंडिकेवर अस्त्रांचा मारा केला.
ततो भगवती क्रुद्धा दुर्गा दुर्गार्तिनाशिनी । चिच्छेद तानि चक्राणि स्वशरैः सायकांश्च तान्
तेव्हा संकटांपासून वाचवणारी, दुर्गा देवी रागावली आणि तिने आपल्या बाणांनी ती सर्व चक्रे आणि बाण छाटले.
ततो निशुम्भो वेगेन गदामादाय चण्डिकाम् । अभ्यधावत वै हन्तुं दैत्यसेनासमावृतः
मग निशुंभाने वेगाने गदा उचलली आणि दैत्यसेनेने वेढलेला तो चंडिकेला मारण्यासाठी धावला.
तस्यापतत एवाशु गदां चिच्छेद चण्डिका । खड्गेन शितधारेण स च शूलं समाददे
तो झडपून येताच चंडिकेने तिच्या तीक्ष्ण तलवारीने त्याची गदा फोडली, आणि तो लगेच आपले भाले उचलून उभा राहिला.
शूलहस्तं समायान्तं निशुम्भममरार्दनम् । हृदि विव्याध शूलेन वेगाविद्धेन चण्डिका
भाला हातात घेऊन अमरांचा संहार करणारा निशुंभ पुढे आला, तेव्हा चंडिकेने वेगाने तिच्या भाल्याने त्याच्या हृदयात भोसकले.
भिन्नस्य तस्य शूलेन हृदयान्निः सृतो ऽपरः । महाबलो महावीर्यस्तिष्ठेति पुरुषो वदन्
त्या भाल्याने त्याचे हृदय फाटले आणि तिथून दुसरा एक बलवान, पराक्रमी पुरुष बाहेर आला आणि 'थांबा!' असे मोठ्याने ओरडला.
तस्य निष्क्रामतो देवी प्रहस्य स्वनवत्ततः । शिरश्चिच्छेद खड्गेन ततो ऽसावपतद् भुवि
तो बाहेर पडताच देवी मोठ्याने हसली आणि तिच्या तलवारीने त्याचे डोके उडवले, त्यामुळे तो खाली कोसळला.
ततः सिंहश्चखादोग्रं दंष्ट्राक्षुण्णशिरोधरान् । असुरांस्तांस्तथा काली शिवदूती तथापरान्
मग सिंहाने आपल्या भयंकर दातांनी आणि नखांनी राक्षसांचे तुकडे केले, आणि काळी व शिवदूती यांनीही इतर असुरांचा संहार केला.
कौमारीशक्तिनिर्भिन्नाः केचिन्नेशुर्महासुराः । ब्रह्माणीमन्त्रपूतेन तोयेनान्ये निराकृताः
काही मोठे असुर कौमारीच्या शक्तीने भोसकले गेल्यामुळे हलू शकले नाहीत, तर काहींना ब्रह्माणीने मंत्रशुद्ध पाण्याने दूर हाकलले.
माहेश्वरीत्रिशूलेन भिन्नाः पेतुस्तथापरे । वाराहीतुण्डघातेन केचिच्चूर्णोकृता भुवि
माहेश्वरीच्या त्रिशूळाने काही दैत्य छिन्नभिन्न होऊन खाली पडले, तर वाराहीच्या सोंडेच्या जबरदस्त फटक्याने काहींचे तुकडे तुकडे झाले.
खण्डं खण्डं च चक्रेण वैष्णव्या दानवाः कृताः । वज्रेण चैन्द्रीहस्ताग्रविमुक्तेन तथापरे
वैष्णवीच्या चक्राने काही दैत्यांचे तुकडे झाले, आणि इंद्राणीच्या हातातून सोडलेल्या वज्रानेही इतर दैत्यांचा नाश झाला.
केचिद्विनेशुरसुराः केचिन्नष्टा महाहवात् । भक्षिताश्चापरे कालीशिवदूतीमृगाधिपैः
काही असुर पळून गेले, काही मोठ्या युद्धात नाहीसे झाले, आणि इतरांना काली, शिवदूती आणि सिंह यांनी गिळून टाकले.
ऋषिरुवाच निशुम्भं निहतं दृष्ट्वा भ्रातरं प्राणसंमितम् । हन्यमानं बलं चैव शुम्भः क्रुद्धो ऽब्रवीद्वचः
ऋषी म्हणाले: निशुंभ, जो शुंभाचा जीवापेक्षा प्रिय भाऊ होता, तो मारला गेला आणि त्याचे सैन्यही नष्ट होत आहे हे पाहून, शुंभ प्रचंड रागावून म्हणाला—
बलावलेपाद् दुष्टे त्वं मा दुर्गे गर्वमावह । अन्यासां बलमाश्रित्य युध्यसे यातिमानिनी
तुझ्या सामर्थ्याचा गर्व करून, तू वाईट वागतेस, दुर्गे, गर्व करू नकोस. दुसऱ्यांच्या बळावर तू लढतेस आणि स्वतःला मोठी समजतेस.
एकैवाहं जगत्यत्र द्वितीया का ममापरा । पश्यैता दुष्ट मय्येव विशन्त्यो मद्विभूतयः
या जगात मी एकटाच आहे, माझ्यासारखा दुसरा कोण आहे? हे वाईट स्त्री, पाहा, या सर्व माझ्यातच विलीन होत आहेत; या माझ्याच विभूती आहेत.
ततः समस्तास्ता देव्यो ब्रह्माणीप्रमुखा लयम् । तस्या देव्यास्तनौ जग्मुरेकावासीत्तदाम्बिका
त्यावेळी ब्रह्माणीसह सर्व देव्या त्या देवीच्या देहात विलीन झाल्या; तिथे फक्त अंबिका उरली.
अहं विभूत्या बहुभिरिह रूपैर्यदास्थिता । सत्संहृतं मयैकैव तिष्ठाम्याजौ स्थिरो भव
इथे मी माझ्या सामर्थ्याने अनेक रूपे धारण केली, पण सर्व काही मागे घेतल्यावर फक्त मीच उरते; युद्धात खंबीर रहा.
ततः प्रववृते युद्धं देव्याः शुम्भस्य चोभयोः । पश्यतां सर्वदेवानामसुराणां च दारुणम्
मग देवी आणि शुंभ यांच्यात सर्व देवता आणि असुर पाहत असताना भयंकर युद्ध सुरू झाले.
शरवर्षैः शितैः शस्त्रैस्तथा चास्त्रैः सुदारुणैः । तयोर्युद्धमभूद् भूयः सर्वलोकभयङ्करम्
त्यांच्यात पुन्हा एकदा बाणांचा वर्षाव, तीक्ष्ण शस्त्रे आणि भयंकर अस्त्रांनी असे भीषण युद्ध झाले की सर्व लोक घाबरले.