ततो युद्धमतीवासीद्देव्या शुम्भनिशुम्भयोः । शरवर्षमतीवोग्रं मेघयोरिव वर्षतोः
मग देवी आणि शुंभ-निशुंभ यांच्यात अतिशय भयंकर युद्ध झाले. दोन्ही बाजूंनी बाणांचा असा मारा झाला, जणू काही काळ्या ढगांतून मुसळधार पाऊस पडतोय.
चिच्छेदास्ताञ्छरांस्ताभ्यां चण्डिका स्वशरोत्करैः । ताडयामास चाङ्गेषु शस्त्रौघैरसुरेश्वरौ
चंडिकेने त्यांच्या बाणांचे तडाख्याने आपले बाण सोडून छाटले आणि त्या दोन्ही दैत्यराजांवर शस्त्रांचा वर्षाव करत त्यांच्या अंगावर घाव घातले.
निशुम्भो निशितं खड्गं चर्म चादाय सुप्रभम् । अताडयन्मूर्ध्नि सिंहं देव्या वाहनमुत्तमम्
निशुंभाने धारदार तलवार आणि तेजस्वी ढाल घेतली आणि त्या देवीच्या सिंहावर, जो तिचे श्रेष्ठ वाहन आहे, त्याच्या डोक्यावर जोरात वार केला.
निशुम्भो निशितं खड्गं चर्म चादाय सुप्रभम् । अताडयन्मूर्ध्नि सिंहं देव्या वाहनमुत्तमम्
निशुंभाने धारदार तलवार आणि तेजस्वी ढाल घेतली आणि त्या देवीच्या सिंहावर, जो तिचे श्रेष्ठ वाहन आहे, त्याच्या डोक्यावर जोरात वार केला.
छिन्ने चर्मणि खड्गे च शक्तिं चिक्षेप सो ऽसुरः । तामप्यस्य द्विधा चक्रे चक्रेणाभिमुखागताम्
त्याची ढाल आणि तलवार छाटली गेल्यावर त्या असुराने भाला फेकला. तो भाला देवीकडे येत असतानाच तिने आपल्या चक्राने तो दोन तुकड्यांत विभागला.
कोपाध्मातो निशुम्भो ऽथ शूलं जग्राह दानवः । आयातं मुष्टिपातेन देवी तच्चाप्यचूर्णयत्
नंतर निशुंभ रागाने पेटून उठला आणि त्याने त्रिशूळ उचलला. तो त्रिशूळ देवीकडे येताच तिने आपल्या मुठीच्या एकाच घावाने तो चक्काचूर केला.
अथादाय गदां सो ऽपि चिक्षेप चण्डिकां प्रति । सापि देव्या त्रिशूलेन भिन्ना भस्मत्वमागता
तेव्हा त्याने आपली गदा उचलून चंडिकेवर फेकली; पण देवीने ती त्रिशूळाने फोडली आणि ती गदा राख झाली.
ततः परशुहस्तं तमायान्त दैत्यपुङ्गवम् । आहत्य देवी बाणौघैरपातयत भूतले
मग तो दैत्यांचा पुढारी कुऱ्हाड हातात घेऊन पुढे आला, तेव्हा देवीने बाणांचा मारा करून त्याला जमिनीवर पाडले.
तस्मिन्निपतिते भूमौ निशुम्भे भीमविक्रमे । भ्रातर्यतीव संक्रुद्धः प्रययौ हन्तुमम्बिकाम्
त्या भयंकर शक्तीच्या निशुंभाचा मृतदेह जमिनीवर पडला, तेव्हा त्याचा भाऊ फारच रागावून अंबिकेला मारायला पुढे आला.
स रथस्थस्तथात्युच्चैर्गृहीतपरमायुधैः । भुजैरष्टाभिरतुलैर्व्याप्याशेषं बभौ नभः
तो रथावर उभा राहून, श्रेष्ठ शस्त्रे हातात घेऊन, आपल्या आठ बळकट हातांनी आकाश व्यापून तेजाने चमकत होता.
तमायान्तं समालोक्य देवी शङ्घमवादयत् । ज्याशब्दं चापि धनुषश्चकारातीव दुः सहम्
तो पुढे येताना पाहून देवीने आपली घंटा वाजवली आणि तिच्या धनुष्याच्या प्रत्यंचेचा आवाज असह्य झाला.
पूरयामास ककुभो निजघण्टास्वनेन च । समस्तदैत्यसैन्यानां तेजोवधविधायिना
तिने आपल्या घंटेच्या गजराने सर्व दिशांना भरून टाकले आणि त्या आवाजाने सर्व दैत्यांच्या सैन्यांचे धैर्य कमी झाले.
ततः सिंहो महानादैस्त्याजितेभमहामदैः । पूरयामास गगनं गां तथैव दिशो दश
मग त्या सिंहाने मोठ्या डरकाळ्या फोडल्या आणि जणू मदमस्त हत्तीप्रमाणे, त्याच्या गर्जनेने आकाश, पृथ्वी आणि दहा दिशाही भरून गेल्या.
ततः काली समुत्पत्य गगनं क्ष्मामताडयत् । कराभ्यां तन्निनादेन प्राक्स्वनास्ते तिरोहिताः
मग काळीने उडी मारून दोन्ही हातांनी आकाश आणि पृथ्वीवर प्रहार केला; त्या आवाजाने आधीचे सगळे आवाज दबून गेले.
अट्टाट्टहासमशिवं शिवदूती चकार ह । तैः शब्दैरसुरास्त्रेसुः शुम्भः कोपं परं ययौ
शिवदूतीने भयंकर आणि उग्र हास्य केले; त्या आवाजांनी असुर थरथर कापू लागले आणि शुंभाला प्रचंड राग आला.
दुरात्मंस्तिष्ठ तिष्ठेति व्याजहाराम्बिका यदा । तदा जयेत्यभिहितं देवैराकाशसंस्थितैः
आंबिकेने 'दुष्टांनो, थांबा, थांबा!' असे हाक मारली, तेव्हा आकाशात असलेल्या देवांनी 'जय होवो!' असे मोठ्याने म्हटले.
शुम्भेनागत्य या शक्तिर्मुक्ता ज्वालातिभीषणा । आयान्ती वह्निकूटाभा सा निरस्ता महोल्कया
शुंभाने सोडलेली, ज्वाळांनी भयंकर दिसणारी आणि जणू अग्निच्या ढिगासारखी धावून येणारी शक्ती एका मोठ्या उल्केने नष्ट केली.
सिंहनादेन शुम्भस्य व्याप्तं लोकत्रयान्तरम् । निर्घातनिः स्वनो घोरो जितवानवनीपते
शुंभाच्या सिंहाच्या डरकाळ्यांनी तिन्ही लोक आणि त्यांचे सगळे प्रदेश भरून गेले; तो भयंकर आवाज वीजेच्या गडगडाटासारखा सगळीकडे पसरला, हे पृथ्वीच्या राजानो.
शुम्भमुक्ताञ्छरान्देवी शुम्भस्तत्प्रहिताञ्छरान् । चिच्छेद स्वशरैरुग्रैः शतशो ऽथ सहस्रशः
शुंभाने सोडलेले बाण देवीने सहज छाटले, आणि शुंभानेही आपल्या तिखट बाणांनी तिचे शेकडो-हजारो अस्त्र खाली पाडले.
ततः सा चण्डिका क्रुद्धा शूलेनाभिजघान तम् । स तदाभिहतो भूमौ मूर्च्छितो निपपात ह
मग चंडिका रागावून तिने आपल्या भाल्याने त्याच्यावर वार केला; त्या घावाने तो बेशुद्ध होऊन जमिनीवर कोसळला.
ततो निशुम्भः सम्प्राप्य चेतनामात्तकार्मुकः । आजघान शरैर्देवीं कालीं केसरिणं तथा
नंतर निशुंभाला शुद्धी आली, त्याने धनुष्य उचलून देवी, काली आणि सिंहावर बाणांचा वर्षाव केला.
पुनश्च कृत्वा बाहूनामयुतं दनुजेश्वरः । चक्रायुधेन दितिजश्छादयामास चण्डिकाम्
पुन्हा त्या दैत्यराजाने आपली हातांची संख्या दहा हजार केली आणि चक्र घेऊन चंडिकेवर अस्त्रांचा मारा केला.
ततो भगवती क्रुद्धा दुर्गा दुर्गार्तिनाशिनी । चिच्छेद तानि चक्राणि स्वशरैः सायकांश्च तान्
तेव्हा संकटांपासून वाचवणारी, दुर्गा देवी रागावली आणि तिने आपल्या बाणांनी ती सर्व चक्रे आणि बाण छाटले.
ततो निशुम्भो वेगेन गदामादाय चण्डिकाम् । अभ्यधावत वै हन्तुं दैत्यसेनासमावृतः
मग निशुंभाने वेगाने गदा उचलली आणि दैत्यसेनेने वेढलेला तो चंडिकेला मारण्यासाठी धावला.
तस्यापतत एवाशु गदां चिच्छेद चण्डिका । खड्गेन शितधारेण स च शूलं समाददे
तो झडपून येताच चंडिकेने तिच्या तीक्ष्ण तलवारीने त्याची गदा फोडली, आणि तो लगेच आपले भाले उचलून उभा राहिला.
शूलहस्तं समायान्तं निशुम्भममरार्दनम् । हृदि विव्याध शूलेन वेगाविद्धेन चण्डिका
भाला हातात घेऊन अमरांचा संहार करणारा निशुंभ पुढे आला, तेव्हा चंडिकेने वेगाने तिच्या भाल्याने त्याच्या हृदयात भोसकले.
भिन्नस्य तस्य शूलेन हृदयान्निः सृतो ऽपरः । महाबलो महावीर्यस्तिष्ठेति पुरुषो वदन्
त्या भाल्याने त्याचे हृदय फाटले आणि तिथून दुसरा एक बलवान, पराक्रमी पुरुष बाहेर आला आणि 'थांबा!' असे मोठ्याने ओरडला.
तस्य निष्क्रामतो देवी प्रहस्य स्वनवत्ततः । शिरश्चिच्छेद खड्गेन ततो ऽसावपतद् भुवि
तो बाहेर पडताच देवी मोठ्याने हसली आणि तिच्या तलवारीने त्याचे डोके उडवले, त्यामुळे तो खाली कोसळला.
ततः सिंहश्चखादोग्रं दंष्ट्राक्षुण्णशिरोधरान् । असुरांस्तांस्तथा काली शिवदूती तथापरान्
मग सिंहाने आपल्या भयंकर दातांनी आणि नखांनी राक्षसांचे तुकडे केले, आणि काळी व शिवदूती यांनीही इतर असुरांचा संहार केला.
कौमारीशक्तिनिर्भिन्नाः केचिन्नेशुर्महासुराः । ब्रह्माणीमन्त्रपूतेन तोयेनान्ये निराकृताः
काही मोठे असुर कौमारीच्या शक्तीने भोसकले गेल्यामुळे हलू शकले नाहीत, तर काहींना ब्रह्माणीने मंत्रशुद्ध पाण्याने दूर हाकलले.