मुखे समुद्गता ये ऽस्या रक्तपातान्महासुराः । तांश्चखादाथ चामुण्डा पपौ तस्य च शोणितम्
त्याच्या रक्तातून जमिनीवर पडताच जे जे मोठे असुर बाहेर आले, त्यांना चामुंडेने गिळून टाकले आणि त्याचे रक्तही प्यायली.
देवी शूलेन चक्रेण बाणैरसिभिरृष्टिभिः । जघान रक्तबीजं तं चामुण्डापीतशोणितम्
देवीने, ज्याचे रक्त चामुंडेने प्यायले होते त्या रक्तबीजावर त्रिशूळ, चक्र, बाण, तलवार आणि भाले यांनी वार केले.
स पपात महीपृष्ठे शस्त्रसंहतितो हतः । नीरक्तश्च महीपाल रक्तबीजो महासुरः
राजा, अनेक शस्त्रांनी घायाळ झालेला, रक्तात न्हालेला तो महाअसुर रक्तबीज पृथ्वीवर कोसळला.
ततस्ते हर्षमतुलमवापुस्त्रिदशा नृप । तेषां मातृगणो जातो ननर्तासृङ्मदोद्धतः
मग, राजा, देवांना अपूर्व आनंद झाला आणि त्यांच्या मातृगणांनी रक्ताच्या नशेत उन्मत्त होऊन नाचायला सुरुवात केली.
विचित्रमिदमाख्यातं भगवन् भवता मम । देव्याश्चरितमाहात्म्यं रक्तबीजवधाश्रितम्
भगवंता, तुम्ही मला देवीच्या अद्भुत पराक्रमाची आणि रक्तबीजाच्या वधाभोवती घडलेल्या तिच्या महिमा-कथांची सुंदर गोष्ट सांगितली.
भूयश्चेच्छाम्यहं श्रोतुं रक्तबीजे निपातिते । चका शुम्भो यत्कर्म निशुम्भश्चातिकोपनः
रक्तबीजाचा नाश झाल्यावर शुंभ आणि अत्यंत संतापलेला निशुंभ यांनी काय केले, हे मला अजून ऐकायचे आहे.
चकार कोपमतुलं रक्तबीजे निपातिते । शुम्भासुरो निशुम्भश्च हतेष्वन्येषु चाहवे
रक्तबीज मारला गेल्यावर शुंभ राक्षस, निशुंभ आणि युद्धात पडलेले इतर सर्व, प्रचंड रागाने पेटून उठले.
हन्यमानं महासैन्यं विलोक्यामर्षमुद्वहन् । अभ्यधावन्निशुम्भो ऽथ मुख्ययासुरसेनया
आपली मोठी सेना नष्ट होताना पाहून, निशुंभ संतापाने भरून आपल्या मुख्य राक्षस सैन्यासह पुढे झेपावला.
तस्याग्रतस्तथा पृष्ठे पार्श्वयोश्च महासुराः । संदष्टौष्ठपुटाः क्रुद्धा हन्तुं देवीमुपाययुः
त्याच्या पुढे, मागे आणि दोन्ही बाजूंना, मोठे राक्षस रागाने ओठ दाबत देवीला मारण्यासाठी जवळ आले.
आजगाम महावीर्यः शुम्भो ऽपि स्वबलैर्वृतः । निहन्तुं चण्डिकां कोपात्कृताव युद्धं तु मातृभिः
शुंभही आपल्या सैन्यांसह, मोठ्या शौर्याने आणि प्रचंड रागाने चंडिकेला मारण्यासाठी आला, आणि मातृगणांसोबत घनघोर युद्ध सुरू झाले.
ततो युद्धमतीवासीद्देव्या शुम्भनिशुम्भयोः । शरवर्षमतीवोग्रं मेघयोरिव वर्षतोः
मग देवी आणि शुंभ-निशुंभ यांच्यात अतिशय भयंकर युद्ध झाले. दोन्ही बाजूंनी बाणांचा असा मारा झाला, जणू काही काळ्या ढगांतून मुसळधार पाऊस पडतोय.
चिच्छेदास्ताञ्छरांस्ताभ्यां चण्डिका स्वशरोत्करैः । ताडयामास चाङ्गेषु शस्त्रौघैरसुरेश्वरौ
चंडिकेने त्यांच्या बाणांचे तडाख्याने आपले बाण सोडून छाटले आणि त्या दोन्ही दैत्यराजांवर शस्त्रांचा वर्षाव करत त्यांच्या अंगावर घाव घातले.
निशुम्भो निशितं खड्गं चर्म चादाय सुप्रभम् । अताडयन्मूर्ध्नि सिंहं देव्या वाहनमुत्तमम्
निशुंभाने धारदार तलवार आणि तेजस्वी ढाल घेतली आणि त्या देवीच्या सिंहावर, जो तिचे श्रेष्ठ वाहन आहे, त्याच्या डोक्यावर जोरात वार केला.
निशुम्भो निशितं खड्गं चर्म चादाय सुप्रभम् । अताडयन्मूर्ध्नि सिंहं देव्या वाहनमुत्तमम्
निशुंभाने धारदार तलवार आणि तेजस्वी ढाल घेतली आणि त्या देवीच्या सिंहावर, जो तिचे श्रेष्ठ वाहन आहे, त्याच्या डोक्यावर जोरात वार केला.
छिन्ने चर्मणि खड्गे च शक्तिं चिक्षेप सो ऽसुरः । तामप्यस्य द्विधा चक्रे चक्रेणाभिमुखागताम्
त्याची ढाल आणि तलवार छाटली गेल्यावर त्या असुराने भाला फेकला. तो भाला देवीकडे येत असतानाच तिने आपल्या चक्राने तो दोन तुकड्यांत विभागला.
कोपाध्मातो निशुम्भो ऽथ शूलं जग्राह दानवः । आयातं मुष्टिपातेन देवी तच्चाप्यचूर्णयत्
नंतर निशुंभ रागाने पेटून उठला आणि त्याने त्रिशूळ उचलला. तो त्रिशूळ देवीकडे येताच तिने आपल्या मुठीच्या एकाच घावाने तो चक्काचूर केला.
अथादाय गदां सो ऽपि चिक्षेप चण्डिकां प्रति । सापि देव्या त्रिशूलेन भिन्ना भस्मत्वमागता
तेव्हा त्याने आपली गदा उचलून चंडिकेवर फेकली; पण देवीने ती त्रिशूळाने फोडली आणि ती गदा राख झाली.
ततः परशुहस्तं तमायान्त दैत्यपुङ्गवम् । आहत्य देवी बाणौघैरपातयत भूतले
मग तो दैत्यांचा पुढारी कुऱ्हाड हातात घेऊन पुढे आला, तेव्हा देवीने बाणांचा मारा करून त्याला जमिनीवर पाडले.
तस्मिन्निपतिते भूमौ निशुम्भे भीमविक्रमे । भ्रातर्यतीव संक्रुद्धः प्रययौ हन्तुमम्बिकाम्
त्या भयंकर शक्तीच्या निशुंभाचा मृतदेह जमिनीवर पडला, तेव्हा त्याचा भाऊ फारच रागावून अंबिकेला मारायला पुढे आला.
स रथस्थस्तथात्युच्चैर्गृहीतपरमायुधैः । भुजैरष्टाभिरतुलैर्व्याप्याशेषं बभौ नभः
तो रथावर उभा राहून, श्रेष्ठ शस्त्रे हातात घेऊन, आपल्या आठ बळकट हातांनी आकाश व्यापून तेजाने चमकत होता.
तमायान्तं समालोक्य देवी शङ्घमवादयत् । ज्याशब्दं चापि धनुषश्चकारातीव दुः सहम्
तो पुढे येताना पाहून देवीने आपली घंटा वाजवली आणि तिच्या धनुष्याच्या प्रत्यंचेचा आवाज असह्य झाला.
पूरयामास ककुभो निजघण्टास्वनेन च । समस्तदैत्यसैन्यानां तेजोवधविधायिना
तिने आपल्या घंटेच्या गजराने सर्व दिशांना भरून टाकले आणि त्या आवाजाने सर्व दैत्यांच्या सैन्यांचे धैर्य कमी झाले.
ततः सिंहो महानादैस्त्याजितेभमहामदैः । पूरयामास गगनं गां तथैव दिशो दश
मग त्या सिंहाने मोठ्या डरकाळ्या फोडल्या आणि जणू मदमस्त हत्तीप्रमाणे, त्याच्या गर्जनेने आकाश, पृथ्वी आणि दहा दिशाही भरून गेल्या.
ततः काली समुत्पत्य गगनं क्ष्मामताडयत् । कराभ्यां तन्निनादेन प्राक्स्वनास्ते तिरोहिताः
मग काळीने उडी मारून दोन्ही हातांनी आकाश आणि पृथ्वीवर प्रहार केला; त्या आवाजाने आधीचे सगळे आवाज दबून गेले.
अट्टाट्टहासमशिवं शिवदूती चकार ह । तैः शब्दैरसुरास्त्रेसुः शुम्भः कोपं परं ययौ
शिवदूतीने भयंकर आणि उग्र हास्य केले; त्या आवाजांनी असुर थरथर कापू लागले आणि शुंभाला प्रचंड राग आला.
दुरात्मंस्तिष्ठ तिष्ठेति व्याजहाराम्बिका यदा । तदा जयेत्यभिहितं देवैराकाशसंस्थितैः
आंबिकेने 'दुष्टांनो, थांबा, थांबा!' असे हाक मारली, तेव्हा आकाशात असलेल्या देवांनी 'जय होवो!' असे मोठ्याने म्हटले.
शुम्भेनागत्य या शक्तिर्मुक्ता ज्वालातिभीषणा । आयान्ती वह्निकूटाभा सा निरस्ता महोल्कया
शुंभाने सोडलेली, ज्वाळांनी भयंकर दिसणारी आणि जणू अग्निच्या ढिगासारखी धावून येणारी शक्ती एका मोठ्या उल्केने नष्ट केली.
सिंहनादेन शुम्भस्य व्याप्तं लोकत्रयान्तरम् । निर्घातनिः स्वनो घोरो जितवानवनीपते
शुंभाच्या सिंहाच्या डरकाळ्यांनी तिन्ही लोक आणि त्यांचे सगळे प्रदेश भरून गेले; तो भयंकर आवाज वीजेच्या गडगडाटासारखा सगळीकडे पसरला, हे पृथ्वीच्या राजानो.
शुम्भमुक्ताञ्छरान्देवी शुम्भस्तत्प्रहिताञ्छरान् । चिच्छेद स्वशरैरुग्रैः शतशो ऽथ सहस्रशः
शुंभाने सोडलेले बाण देवीने सहज छाटले, आणि शुंभानेही आपल्या तिखट बाणांनी तिचे शेकडो-हजारो अस्त्र खाली पाडले.
ततः सा चण्डिका क्रुद्धा शूलेनाभिजघान तम् । स तदाभिहतो भूमौ मूर्च्छितो निपपात ह
मग चंडिका रागावून तिने आपल्या भाल्याने त्याच्यावर वार केला; त्या घावाने तो बेशुद्ध होऊन जमिनीवर कोसळला.