ततः कोपं चकारोच्चैरम्बिका तानरीन् प्रति । कोपेन चास्या वदनं मषीवर्णमभूत्तदा
तेव्हा अंबिकेला त्या शत्रूंबद्दल फार राग आला आणि तिच्या संतापामुळे तिचं तोंड शाईसारखं काळं झालं.
भ्रुकुटीकुटिलात्तस्या ललाटफलकाद् द्रुतम् । काली करालवदना विनिष्क्रान्तासिपाशिनी
तिच्या कपाळावरच्या आठीमधून, क्षणात काळी नावाची, भयंकर चेहरा असलेली, तलवार आणि दोरी घेऊन बाहेर आली.
विचित्रखट्वाङ्गधरा नरमालाविभूषणा । द्वीपिचर्मपरीधाना शुष्कमांसातिभैरवा
ती विचित्र कवटी असलेली काठी धरून होती, माणसांच्या मुंडक्यांची माळ घातली होती, वाघाचं कातडं नेसली होती आणि तिचं सुकलेलं शरीर फारच भयंकर दिसत होतं.
अतिविस्तारवदना जिह्वाललनभीषणा । निमग्नारक्तनयना नादापूरितदिङ्मुखा
तिचं तोंड फार मोठं होतं, लोंबती जिभा भीतीदायक होती, डोळे रक्ताने भरलेले आणि खोल गेलेले होते, आणि तिच्या डरकाळ्यांनी सगळ्या दिशा भरून गेल्या.
सा वेगेनाभिपतिता घतयन्ती महासुरान् । सैन्ये तत्र सुरारीणामभक्षयत तद्वलम्
ती वेगानं पुढे झेपावली, मोठ्या असुरांना ठार करू लागली आणि देवांच्या शत्रूंच्या सैन्यातील सैन्याचा तिने फडशा पाडला.
पार्ष्णिग्राहाङ्कुशग्राहियोधघण्टासमन्वितान् । समादायैकहस्तेन मुखे चिक्षेप वारणान्
एकाच हाताने ती पाठीवर बसवलेले, अंकुश आणि घंटा लावलेले हत्ती पकडून, त्यांना तोंडात टाकू लागली.
तथैव योधं तुरगै रथं सारथिना सह । निक्षिप्य वक्त्रे दशनैश्चर्वयन्त्यतिभैरवम्
त्याच पद्धतीने तिने एक योद्धा, त्याचे घोडे, रथ आणि सारथीसकट पकडून आपल्या तोंडात टाकले आणि आपल्या भयंकर दातांनी त्यांना चावून टाकले.
एकं जग्राह केशेषु ग्रीवायामथ चापरम् । पादेनाक्रम्य चैवान्यमुरसान्यमपोथयत्
तिने एकाला केसांनी धरले, दुसऱ्याला गळ्यातून पकडले, तिसऱ्याला पायाने दाबले आणि आणखी एकाला छातीने जोरात आपटले.
तैर्मुक्तानि च शस्त्रणि महास्त्राणि तथासुरैः । मुखेन जग्राह रुषा दशनैर्मथितान्यपि
असुरांनी फेकलेली शस्त्रे आणि मोठी अस्त्रे, ती देवी रागाने आपल्या तोंडाने पकडायची, अगदी दातांनी चिरडलेली असली तरीही.
बलिनां तद्बलं सर्वमसुराणां दुरात्मनाम् । ममर्दाभक्षयच्चान्यानन्यांश्चाताडयत्तथा
त्या बलाढ्य, दुष्ट असुरांची सगळी ताकद तिने चिरडून टाकली, काहींना गिळून टाकले आणि इतरांना मारले.
असिना निहताः केचित्केचित्खट्वाङ्गताडिताः । जग्मुर्विनाशमसुरा दन्ताग्राभिहता रणे
काही असुरांना तिने तलवारीने ठार केले, काहींना गदेद्वारे मारले आणि काही रणभूमीत तिच्या दातांच्या टोकांनी मारले गेले.
क्षणेन तन्महासैन्यमसुराणां निपातितम् । दृष्ट्वा चण्डो ऽभिमैर्भोमाक्षीं तां महासुरः
क्षणातच त्या असुरांच्या मोठ्या सैन्याचा नाश झाला; हे पाहून महाअसुर चंड, प्रचंड रागाने तिच्याकडे पुढे गेला.
शरवर्षैर्महाभीमैर्भोमाक्षीं तां महासुरः । छादयामास चक्रैश्च मुण्डः क्षिप्तैः सहस्रशः
महासुर मुंडाने अत्यंत भीषण बाणांचा वर्षाव करून आणि हजारो चक्रे तिच्यावर फेकून, पृथ्वीच्या डोळ्यांसारख्या त्या देवीला झाकून टाकले.
तानि चक्राण्यनेकानि विशमानानि तन्मुखम् । बभुर्यथार्कबिम्बानि सुबहूनि घनोदरम्
ती अनेक फिरणारी चक्रे, तिच्या तोंडाकडे झेपावलेली, जणू काळ्या ढगाच्या पोटावर उमटलेल्या असंख्य सूर्यांसारखी दिसत होती.
ततो जहासातिरुषा भीमं भैरवनादिनी । काली करालवक्त्रान्तर्दुर्दर्शदशनोज्ज्वला
मग काळीने प्रचंड रागाने, भीषण डरकाळी फोडली; तिचे तोंड मोठे व भेसूर होते, दात तेजस्वी व पाहण्यासही कठीण होते.
उत्थाय च महासिंहं देवी चण्डमधावत । गृहीत्वा चास्य केशेषु शिरस्तेनासिनाच्छिनत्
त्यानंतर देवी आपल्या मोठ्या सिंहावर बसली आणि चंडाच्या दिशेने धावली; तिने त्याचे केस पकडून, तलवारीने त्याचे डोके छाटले.
छिन्ने शिरसि दैत्येन्द्रश्चक्रे नादं सुभैरवम् । तेन नादेन महता त्रासितं भुवनत्रयम्
डोके छाटल्यावर, त्या दैत्यराजाने अतिशय भीषण आरोळी दिली; त्या मोठ्या आवाजाने तिन्ही लोक कंपित झाले.
अथ मुण्डो ऽभ्यधावत्तां दृष्ट्वा चण्डं निपातितम् । तमप्यपातयद् भूमौ सा खड्गाभिहतं रुषा
मग मुंडाने, चंडाला पडलेला पाहून, देवीवर धाव घेतली; पण तिनेही रागाने त्याला तलवारीने फेकून जमिनीवर पाडले.
हतशेषं ततः सैन्यं दृष्ट्वा चण्डं निपातितम् । मुण्डं च सुमहावीर्यं दिशो भेजे भयातुरम्
शेवटी उरलेलं सैन्य संपलेलं पाहून, आणि प्रचंड बलवान चंडाचा वध झालेला पाहून, मुंड घाबरून सर्व दिशांना पळून गेला.
शिरञ्चण्डस्य काली च गृहीत्वा मुण्डमेव च । प्राह प्रचण्डाट्टहासमिश्रमभ्येत्य चण्डिकाम्
काळीने चंडाचं आणि मुंडाचं डोकं पकडून, प्रचंड हसत चंडिकेच्या जवळ जाऊन तिला सांगितलं.
मया तवात्रोपहृतौ चण्डमुण्डौ महापशू । युद्धयज्ञे स्वयं शुम्भं निशुम्भं च हनिष्यसि
हे दोन महाक्रूर चंड आणि मुंड मी तुझ्यासाठी या युद्धयज्ञात आणले आहेत; आता तू स्वतः शुंभ आणि निशुंभ यांचा वध करशील.
तावानीतौ ततो दृष्ट्वा चणाडमुण्डौ महासुरौ । उवाच कालीं कल्याणी ललितं चण्डिका वचः
चंड आणि मुंड हे दोन मोठे असुर आणलेले पाहून, कल्याणी चंडिकेने काळीला प्रेमळ शब्दांनी सांगितलं.
यस्माच्चण्डं च मुण्डं च गृहीत्वा त्वमुपागता । चामुण्डेति ततो लोके ख्याता देवि भविष्यसि
तू चंड आणि मुंड यांना पकडून इथे आलीस म्हणून, देवी, आता जगात तुझे नाव चामुंडा म्हणून ओळखले जाईल.
चण्डे च निहते दैत्ये मुण्डे च विनिपातिते । बहुलेषु च सैन्येषु क्षयितेष्वसुरेश्वरः
चंड नावाचा दैत्य मारला गेला, मुंडाचा वध झाला, आणि सैन्य मोठ्या प्रमाणात नष्ट झालं, तेव्हा असुरांचा राजा—
ततः कोपपराधीनचेताः शुम्भः प्रतापवान् । उद्योगं सर्वसैन्यानां दैत्यानामादिदेश ह
तेव्हा क्रोध आणि अपमान यामुळे मन भरलेला, पराक्रमी शुंभाने सर्व दैत्यांच्या सैन्यांना तयार राहण्याचा हुकूम दिला.
अद्य सर्वबलैर्दैत्याः षडशीतिरुदायुधाः । कम्बूनां चतुरशीतिर्निर्यान्तु स्वबलैर्वृताः
आज छप्पणशे शस्त्रधारी दैत्यप्रमुख आणि चौर्याऐंशी कंबूंचे सेनापती, आपापल्या सैन्यांसह निघावेत.
कोटिवीर्याणि पञ्चाशदसुराणां कुलानि वै । शतं कुलानि धौम्राणां निर्गच्छन्तु ममाज्ञया
माझ्या आज्ञेने, पन्नास बलवान दैत्यांचे वंश आणि शंभर धौम्रांच्या वंशांनी पुढे जावे.
कालका दौर्हृदा मौर्याः कालकेयास्तथासुराः । युद्धाय सज्जा निर्यान्तु आज्ञया त्वरिता मम
कालक, दौर्हृद, मौर्य आणि कालकेय हे दैत्य, माझ्या आज्ञेने युद्धासाठी सज्ज होऊन लवकर निघा.
इत्याज्ञाप्यासुरपतिः शुम्भो भैरवशासनः । निर्जगाम महासैन्यसहस्रैर्बहुभिर्वृतः
अशा प्रकारे भयंकर आज्ञा देणाऱ्या शुंभ दैत्यराजाच्या आज्ञेने, तो असंख्य मोठ्या सैन्यांसह निघाला.
आयान्तं चण्डिका दृष्ट्वा तत्सैन्यमतिभिषणम् । ज्यास्वनैः पूरयामास धरणीगगनान्तरम्
ते भयंकर सैन्य येताना पाहून, चंडिकेने आपल्या धनुष्याच्या प्रत्यंचेच्या आवाजाने पृथ्वी आणि आकाश यामधील अवकाश भरून टाकले.