विच्छिन्नबाहुशिरसः सृतास्तेन तथापरे । पपौ च रुधिरं कोष्ठादन्येषां धुतकेसरः
ज्यांचे हात आणि डोकी त्याने छाटली होती, ते काही दैत्य खाली कोसळले; आणि सिंहाने आपली अयाळ हलवत, काहींच्या पोटातून वाहणारे रक्त प्याले.
क्षणेन तद्बलं सर्वं क्षयं नीतं महात्मना । तेन केसरिणा देव्या वाहनेनातिकोपिना
क्षणातच देवीच्या त्या रागीट वाहनाने, सिंहाने, सगळं सैन्य पूर्णपणे नष्ट केलं.
श्रुत्वा तमसुरं देव्या निहतं धूम्रलोचनम् । बलं च क्षयितं कृत्स्त्रं देवीकेसरिणा ततः
देवीने धूम्रलोचन नावाचा असुर मारला आणि सिंहाने त्याचं सगळं सैन्य संपवलं, हे ऐकून
चुकोप दैत्याधिपतिः शुम्भः प्रस्फुरिताधरः । आज्ञापयामास च तौ चण्डमुण्डौ महासुरौ
दैत्यांचा राजा शुंभ, रागाने ओठ थरथरत, खूपच संतापला आणि त्याने चंड व मुंड या दोन मोठ्या दैत्यांना आज्ञा दिली.
हे चण्ड हे मुण्ड बलैर्बहुभिः परिवारितौ । तत्र गच्छत गत्वा च सा समानीयतां लघु
अरे चंडा, अरे मुंडा, तुमच्या मोठ्या सैन्यासह तिकडे जा; आणि तिला पटकन इथे घेऊन या.
केशेष्वाकृष्य बद्ध्वा वा यदि वः संशयो युधि । तदाशेषायुधैः सर्वैरसुरैर्विनिहन्यताम्
तिचे केस पकडून ओढा, बांधा, किंवा जर युद्धात शंका वाटत असेल तर सर्व असुरांनी मिळून सर्व शस्त्रांनी तिला ठार मारा.
तस्यां हतायां दुष्टायां सिंहे च विनिपातिते । शीघ्रमागम्यतां बद्ध्वा गृहीत्वा तामथाम्बिकाम्
ती दुष्ट मेली आणि सिंहही मारला गेला की, अंबिकेला बांधून पकडून लगेच परत या.
आज्ञप्तास्ते ततो दैत्याश्चण्डमुण्डपुरोगमाः । चतुरङ्गबलोपेता ययुरभ्युद्यतायुधाः
मग चंडा-मुंडा यांच्या पुढाकाराने सर्व दैत्य, चारही प्रकारच्या सैन्यासह, शस्त्र उचलून पुढे गेले.
ददृशुस्ते ततो देवीमीषद्धासां व्यवस्थिताम् । सिंहस्योपरि शैलेन्द्रशृङ्गे महति काञ्चने
तिथे त्यांनी देवीला हलक्या हास्याने सिंहावर, राजाच्या सोन्याच्या मोठ्या डोंगरशिखरावर उभी असलेली पाहिली.
ते दृष्ट्वा तां समादातुमुद्यमं चक्रुरुद्यताः । आकृष्टचापासिधरास्तथान्ये सत्समीपगाः
ती दिसताच त्यांनी तिला पकडण्याचा प्रयत्न केला; काही धनुष्य टाकत, तलवार उगारत उभे राहिले, तर काही जवळ उभे होते.
ततः कोपं चकारोच्चैरम्बिका तानरीन् प्रति । कोपेन चास्या वदनं मषीवर्णमभूत्तदा
तेव्हा अंबिकेला त्या शत्रूंबद्दल फार राग आला आणि तिच्या संतापामुळे तिचं तोंड शाईसारखं काळं झालं.
भ्रुकुटीकुटिलात्तस्या ललाटफलकाद् द्रुतम् । काली करालवदना विनिष्क्रान्तासिपाशिनी
तिच्या कपाळावरच्या आठीमधून, क्षणात काळी नावाची, भयंकर चेहरा असलेली, तलवार आणि दोरी घेऊन बाहेर आली.
विचित्रखट्वाङ्गधरा नरमालाविभूषणा । द्वीपिचर्मपरीधाना शुष्कमांसातिभैरवा
ती विचित्र कवटी असलेली काठी धरून होती, माणसांच्या मुंडक्यांची माळ घातली होती, वाघाचं कातडं नेसली होती आणि तिचं सुकलेलं शरीर फारच भयंकर दिसत होतं.
अतिविस्तारवदना जिह्वाललनभीषणा । निमग्नारक्तनयना नादापूरितदिङ्मुखा
तिचं तोंड फार मोठं होतं, लोंबती जिभा भीतीदायक होती, डोळे रक्ताने भरलेले आणि खोल गेलेले होते, आणि तिच्या डरकाळ्यांनी सगळ्या दिशा भरून गेल्या.
सा वेगेनाभिपतिता घतयन्ती महासुरान् । सैन्ये तत्र सुरारीणामभक्षयत तद्वलम्
ती वेगानं पुढे झेपावली, मोठ्या असुरांना ठार करू लागली आणि देवांच्या शत्रूंच्या सैन्यातील सैन्याचा तिने फडशा पाडला.
पार्ष्णिग्राहाङ्कुशग्राहियोधघण्टासमन्वितान् । समादायैकहस्तेन मुखे चिक्षेप वारणान्
एकाच हाताने ती पाठीवर बसवलेले, अंकुश आणि घंटा लावलेले हत्ती पकडून, त्यांना तोंडात टाकू लागली.
तथैव योधं तुरगै रथं सारथिना सह । निक्षिप्य वक्त्रे दशनैश्चर्वयन्त्यतिभैरवम्
त्याच पद्धतीने तिने एक योद्धा, त्याचे घोडे, रथ आणि सारथीसकट पकडून आपल्या तोंडात टाकले आणि आपल्या भयंकर दातांनी त्यांना चावून टाकले.
एकं जग्राह केशेषु ग्रीवायामथ चापरम् । पादेनाक्रम्य चैवान्यमुरसान्यमपोथयत्
तिने एकाला केसांनी धरले, दुसऱ्याला गळ्यातून पकडले, तिसऱ्याला पायाने दाबले आणि आणखी एकाला छातीने जोरात आपटले.
तैर्मुक्तानि च शस्त्रणि महास्त्राणि तथासुरैः । मुखेन जग्राह रुषा दशनैर्मथितान्यपि
असुरांनी फेकलेली शस्त्रे आणि मोठी अस्त्रे, ती देवी रागाने आपल्या तोंडाने पकडायची, अगदी दातांनी चिरडलेली असली तरीही.
बलिनां तद्बलं सर्वमसुराणां दुरात्मनाम् । ममर्दाभक्षयच्चान्यानन्यांश्चाताडयत्तथा
त्या बलाढ्य, दुष्ट असुरांची सगळी ताकद तिने चिरडून टाकली, काहींना गिळून टाकले आणि इतरांना मारले.
असिना निहताः केचित्केचित्खट्वाङ्गताडिताः । जग्मुर्विनाशमसुरा दन्ताग्राभिहता रणे
काही असुरांना तिने तलवारीने ठार केले, काहींना गदेद्वारे मारले आणि काही रणभूमीत तिच्या दातांच्या टोकांनी मारले गेले.
क्षणेन तन्महासैन्यमसुराणां निपातितम् । दृष्ट्वा चण्डो ऽभिमैर्भोमाक्षीं तां महासुरः
क्षणातच त्या असुरांच्या मोठ्या सैन्याचा नाश झाला; हे पाहून महाअसुर चंड, प्रचंड रागाने तिच्याकडे पुढे गेला.
शरवर्षैर्महाभीमैर्भोमाक्षीं तां महासुरः । छादयामास चक्रैश्च मुण्डः क्षिप्तैः सहस्रशः
महासुर मुंडाने अत्यंत भीषण बाणांचा वर्षाव करून आणि हजारो चक्रे तिच्यावर फेकून, पृथ्वीच्या डोळ्यांसारख्या त्या देवीला झाकून टाकले.
तानि चक्राण्यनेकानि विशमानानि तन्मुखम् । बभुर्यथार्कबिम्बानि सुबहूनि घनोदरम्
ती अनेक फिरणारी चक्रे, तिच्या तोंडाकडे झेपावलेली, जणू काळ्या ढगाच्या पोटावर उमटलेल्या असंख्य सूर्यांसारखी दिसत होती.
ततो जहासातिरुषा भीमं भैरवनादिनी । काली करालवक्त्रान्तर्दुर्दर्शदशनोज्ज्वला
मग काळीने प्रचंड रागाने, भीषण डरकाळी फोडली; तिचे तोंड मोठे व भेसूर होते, दात तेजस्वी व पाहण्यासही कठीण होते.
उत्थाय च महासिंहं देवी चण्डमधावत । गृहीत्वा चास्य केशेषु शिरस्तेनासिनाच्छिनत्
त्यानंतर देवी आपल्या मोठ्या सिंहावर बसली आणि चंडाच्या दिशेने धावली; तिने त्याचे केस पकडून, तलवारीने त्याचे डोके छाटले.
छिन्ने शिरसि दैत्येन्द्रश्चक्रे नादं सुभैरवम् । तेन नादेन महता त्रासितं भुवनत्रयम्
डोके छाटल्यावर, त्या दैत्यराजाने अतिशय भीषण आरोळी दिली; त्या मोठ्या आवाजाने तिन्ही लोक कंपित झाले.
अथ मुण्डो ऽभ्यधावत्तां दृष्ट्वा चण्डं निपातितम् । तमप्यपातयद् भूमौ सा खड्गाभिहतं रुषा
मग मुंडाने, चंडाला पडलेला पाहून, देवीवर धाव घेतली; पण तिनेही रागाने त्याला तलवारीने फेकून जमिनीवर पाडले.
हतशेषं ततः सैन्यं दृष्ट्वा चण्डं निपातितम् । मुण्डं च सुमहावीर्यं दिशो भेजे भयातुरम्
शेवटी उरलेलं सैन्य संपलेलं पाहून, आणि प्रचंड बलवान चंडाचा वध झालेला पाहून, मुंड घाबरून सर्व दिशांना पळून गेला.
शिरञ्चण्डस्य काली च गृहीत्वा मुण्डमेव च । प्राह प्रचण्डाट्टहासमिश्रमभ्येत्य चण्डिकाम्
काळीने चंडाचं आणि मुंडाचं डोकं पकडून, प्रचंड हसत चंडिकेच्या जवळ जाऊन तिला सांगितलं.