युधायमानो ततस्तौ तु तस्मान्नागान्महीं गतौ । युयुधाते ऽतिसंरब्धौ प्रहारैरतिदारुणैः
लढता लढता दोघेही हत्तीवरून खाली पडले आणि प्रचंड रागाने एकमेकांवर अतिशय भयंकर प्रहार करू लागले.
ततो वेगात्खमुत्पत्य निपत्य च मृगारिणा । करप्रहारेण शिरश्चामरस्य पृथक्कृतम्
मग सिंहाने जोरात आकाशात उडी मारून खाली येताना आपल्या पंजाच्या प्रहाराने चामराचं डोकं धडापासून वेगळं केलं.
उदग्रश्च रणे देव्या शिलावृक्षादिभिर्हतः । दन्तमुष्टितलैश्चैव करालश्च निपातितः
उदग्राला देवीने रणभूमीत दगड, झाडं यांसारख्या वस्तूंनी ठार केलं; कराळालाही तिच्या दातांनी, मुठीने आणि तळहातांनी जबरदस्त मारून पाडलं.
देवी क्रुद्धा गदापातैश्चूर्णयामास चोद्धतम् । वाष्कलं भिन्दिपालेन बाणैस्ताम्रं तथान्धकम्
देवी रागावून गदेद्वारे उद्धताचा चुराडा केला; तिने भिंडिपाळाने वास्कलाचा चेंदामेंदा केला आणि बाणांनी ताम्र आणि अंधकाला ठार केलं.
उग्रास्यमुग्रवीर्यञ्च तथैव च महाहनुम् । त्रिनेत्रा च त्रिशूलेन जघान परमेश्वरी
परमेश्वरीने उग्रास्य, उग्रवीर्य आणि महाहनू यांनाही ठार केलं; आणि त्रिनेत्रीने त्रिशूळाने त्रिनेत्रालाही संपवलं.
बिडालस्यासिना कायात् पातयामास वै शिरः । दुर्धरं दुर्मुखं चोभौ शरैर्निन्ये यमक्षयम् । कालं च कालदण्डेन कालरात्रिरपातयत्
बिडाळाचं डोकं तिने तलवारीने धडापासून वेगळं केलं; दुर्धर आणि दुर्मुख या दोघांना बाणांनी यमाच्या घरात पाठवलं; काळरात्रीने काळाला काळदंडाने ठार केलं.
अग्रदर्शनमत्युग्रैः खड्गपातैरताडयत् । असिनैवासिलोमानमच्छिदत् सा रणोत्सवे । गणैः सिंहेन देव्या च जयक्ष्वेडाकृतोत्सवैः
अग्रदर्शनाला अतिशय भयंकर तलवारीच्या फटक्यांनी तिने जबरदस्त मार दिला; रणोत्सवात तिने असिलोमानालाही तलवारीने कापलं, आणि देवीचे गण व सिंह विजयाच्या आनंदात गर्जना करत होते.
एवं संक्षीयमाणे तु स्वसैन्ये महिषासुरः । माहिषेण स्वरूपेण त्रासयामास तान् गणान्
अशा प्रकारे स्वतःची फौज नष्ट होत असताना, महिषासुराने आपलं महिषाचं रूप धारण करून त्या सर्व गणांना घाबरवायला सुरुवात केली.
कांश्चित्तुण्डप्रिहारेण खुरक्षेपैस्तथापरान् । लाङ्गूलताडितांश्चान्यान् शृङ्गाभ्याञ्च विदारितान्
त्याने काहींना आपल्या चोचीने मारले, काहींना खुरांनी आपटले, काहींना शेपटीने फटकावले आणि काहींना शिंगांनी फाडून टाकले.
वेगेन कांश्चिदपरान् नादेन भ्रमणेन च । निश्वासपवनेनान्यान् पातयामास भूतले
त्याच्या प्रचंड वेगाने काहींना खाली पाडले, काहींना त्याच्या डरकाळी आणि गरगर फिरण्याने जमिनीवर फेकले, तर काहींना त्याच्या श्वासाच्या झटक्याने खाली आपटले.
निपात्य प्रमथानीकमभ्यधावत सो ऽसुरः । सिंहं हन्तुं महादेव्याः कोपं चक्रे ततो ऽम्बिका
प्रमथांचा समूह खाली पाडून तो असुर महादेवीच्या सिंहाला मारण्यासाठी धावला; तेव्हा अंबिका रागावली.
सो ऽपि कोपान्महावीर्यः खुरक्षुण्णमहीतलः । शृङ्गाभ्यां पर्वतानुच्चैश्चिक्षेप च ननाद च
तोही प्रचंड रागाने, आपल्या खुरांनी जमिनीत धडका देत, शिंगांनी उंच पर्वत उचलून फेकू लागला आणि मोठ्याने गर्जना करू लागला.
वेगभ्रमणविक्षुण्णा मही तस्य व्यशीर्यत । लाङ्गूलेनाहतश्चाब्धिः प्लावयामास सर्वतः
त्याच्या वेगवान फिरण्याने आणि धडकेने पृथ्वी तुकडे तुकडे झाली; त्याच्या शेपटीच्या फटक्याने समुद्र सर्व दिशांना ओसंडून गेला.
धुतशृङ्गविभिन्नाश्च खण्डं खण्डं ययुर्घना । श्वासानिलास्ताः शतशो निपेतुर्नभसो ऽचलाः
त्याच्या झटक्याने शिंगांनी ढग फाटून तुकडे तुकडे झाले; श्वासाच्या वाऱ्याने शेकडो पर्वत आकाशातून खाली कोसळले.
इति क्रोधसमाध्मातमापतान्तं महासुरम् । दृष्ट्वा सा चण्डिका कोपं तद्वधाय तदाकरोत्
ती महादैत्य रागाने फुगून, युद्धासाठी धावून येताना पाहून, चंडिकेने त्याचा नाश करण्यासाठी तेव्हाच राग केला.
सा क्षिप्त्वा तस्य वै पाशं तं बबन्ध महासुरम् । तत्याज माहिषं रूपं सो ऽपि बद्धो महामृधे
तिने त्याच्यावर दोर फेकून तो महादैत्य बांधून टाकला; मोठ्या युद्धात तो बांधला गेला तेव्हा त्याने आपले महिषाचे रूप सोडले.
ततः सिंहो ऽभवत् सद्यो यावत्तस्याम्बिका शिरः । छिनत्ति तावत्पुरुषः खड्गपाणिरदृश्यत
तेव्हा तो क्षणात सिंह झाला; पण अंबिकेने त्याचे डोके छाटले, आणि तिथे तलवार घेतलेला मनुष्य दिसला.
तत एवाशु पुरुषं देवी चिच्छेद सायकैः । तं खड्गचर्मणा सार्धं ततः सो ऽभून्महागजः
मग देवीने त्या मनुष्याला आपल्या बाणांनी लगेच छेदले; त्याच्या तलवार आणि ढालीसह तो मोठा हत्ती झाला.
करेण च महासिंहं तं चकर्ष जगर्ज च । कर्षतस्तु करं देवी खड्गेन निरकृन्तत
त्या हत्तीने आपल्या सोंडेने मोठ्या सिंहाला ओढले आणि मोठ्याने गर्जना केली; ओढताना देवीने तलवारीने त्याची सोंड छाटली.
ततो महासुरो भूयो माहिषं वपुरास्थितः । तथैव क्षोभयामास त्रैलोक्यं सचराचरम्
मग तो महादैत्य पुन्हा महिषाचे रूप धारण करून, पूर्वीप्रमाणेच सर्व चराचरांसह त्रैलोक्य हलवू लागला.
ततः क्रुद्धा जगन्माता चण्डिका पानमुत्तमम् । पपौ पुनः पुनश्चैव जहासारुणलोचना
मग संतापलेल्या जगद्जननी चंडिकेने पुन्हा पुन्हा उत्तम मद्य प्यायलं आणि तिच्या डोळ्यांत रागानं लालसरपणा झळकत होता, ती हसत होती.
ननर्द चासुरः सो ऽपि बलवीर्यमदोद्धतः । विषाणाब्याञ्च चिक्षेप चण्डिकां प्रति भूधरान्
तो राक्षसही आपल्या बळावर आणि सामर्थ्यावर गर्व करून मोठ्यानं गर्जला आणि आपल्या शिंगांनी चंडिकेवर डोंगर फेकू लागला.
सा च तान् प्रहितांस्तेन चूर्णयन्ती शरोत्करैः । उवाच तं मदोद्धूतमुखरागाकुलाक्षरम्
चंडिकेने त्या त्याने फेकलेल्या डोंगरांना आपल्या बाणांच्या वर्षावाने चुरडून टाकलं आणि मद्यामुळे तिच्या बोलण्यात आणि आवाजात झिंग चढली होती, अशा अवस्थेत तिने त्याला उद्देशून बोलली.
गर्ज गर्ज क्षणं मूढ मधु यावत्पिबाम्यहम् । मया त्वयि हते ऽत्रैव गर्जिष्यन्त्याशु देवताः
अरे मूर्खा, मी हे मद्य पित असताना, थोडा वेळ तरी गर्जत राहा. कारण मी तुला इथेच ठार केल्यावर लगेच देवता गर्जू लागतील.
एवमुक्त्वा समुत्पत्य सारूढा तं महासुरम् । पादेनाक्रम्य कण्ठे च शूलेनैनमताडयत्
असं म्हणून ती चंडिका उडी मारून त्या मोठ्या राक्षसावर चढली, त्याच्या गळ्यावर पाय ठेवला आणि आपल्या शूलाने त्याच्यावर प्रहार केला.
ततः सो ऽपि पदाक्रान्तस्तया निजमुखात्ततः । अर्धनिष्क्रान्त एवासीद् देव्या वीर्येण संवृतः
तेव्हा तिच्या पायाखाली दाबला गेल्यावर तो राक्षस आपल्या तोंडातून बाहेर पडू लागला, पण देवीच्या सामर्थ्यामुळे तो अर्धवटच बाहेर येऊन थांबला.
अर्धनिष्क्रान्त एवासौ युध्यमानो महासुरः । तया महासिना देव्या शिरश्छित्त्वा निपातितः
तो महादैत्य अजून अर्धवट बाहेर आलेला असतानाच, देवीने आपल्या मोठ्या तलवारीने त्याचं डोकं उडवलं आणि त्याला खाली पाडलं.
एवं स महिषो नाम ससैन्यः ससुहृद्गणः । त्रैलोक्यं मोहयित्वा तु तया देव्या विनाशितः
म्हणून महिष नावाचा तो, आपल्या सैन्यासह आणि मित्रांसह, तीनही लोकांना गोंधळवून देवीकडून नष्ट झाला.
त्रैलोक्यस्थैस्तदा भूतैर्महिषे विनिपातिते । जयेत्युक्तं ततः सर्वैः सदेवासुरमानवैः
तेव्हा, महिषाचा वध झाल्यावर, तीनही लोकांमध्ये असलेल्या सर्वांनी—देव, दैत्य आणि माणसं—'जय!' असा जयघोष केला.
ततो हाहाकृतं सर्वं दैत्यसैन्यं ननाश तत् । प्रहर्षञ्च परं जग्मुः सकला देवतागणाः
यानंतर, सगळं दैत्यांचं सैन्य हंबरडा फोडून नष्ट झालं आणि सर्व देवतांना अतिशय आनंद झाला.