चिच्छेद च धनुः सद्यो ध्वजं चातिसमुच्छ्रितम् । विव्याध चैव गात्रेषु च्छिन्नधन्वानमाशुगैः
तिने क्षणातच त्याचा धनुष्य आणि उंच ध्वज कापून टाकला, आणि जलद बाणांनी त्याच्या अंगावर वार करून त्याचं शस्त्रही फोडून टाकलं.
स च्छिन्नधन्वा विरथो हताश्वो हतसारथिः । अभ्यधावत तां देवीं खड्ग-चर्मधरो ऽसुरः
धनुष्य, रथ, घोडे आणि सारथी गमावलेला तो असुर आता पायदळ झाला. तलवार आणि ढाल घेऊन तो देवीकडे जोरात धावला.
सिंहमाहत्य खड्गेन तीक्ष्णधारेण मूर्धनि । आजघान भुजे सव्ये देवीमप्यतिवेगवान्
त्याने तीक्ष्ण धार असलेल्या तलवारीने सिंहाच्या डोक्यावर प्रहार केला आणि प्रचंड वेगाने देवीच्या डाव्या हातावरही घाव घातला.
तस्याः खड्गो भुजं प्राप्य पफाल नृपनन्दन । ततो जग्राह शूलं स कोपादरुणलोचनः
राजकुमारा, देवीच्या हातावर पडताच त्याची तलवार तुकडे तुकडे झाली. मग रागाने डोळे लाल करून त्याने भाला उचलला.
चिक्षेप च ततस्तत्तु भद्रकाल्यां महासुरः । जाज्वल्यमानं तेजोभी रविबिम्बमिवाम्बरात्
मग त्या महासुराने तेजाने झगमगणारा, आकाशातल्या सूर्याच्या ताऱ्यासारखा भाला भद्रकाळीकडे फेकला.
दृष्ट्वा तदापतच्छूलं देवी शूलममुञ्चत । तच्छूलं शतधा तेन नीतं स च महासुरः
तो भाला तिच्यावर झेपावताना पाहून देवीनेही आपला भाला सोडला. तिच्या भाल्याने त्याचा भाला शंभर तुकड्यांत तुटला आणि तो महासुरही नष्ट झाला.
हते तस्मिन् महावीर्ये महिषस्य चमूपतौ । आजगाम गजारूढश्चामरस्त्रिदशार्दनः
महिषाच्या सैन्याचा तो पराक्रमी सेनापती मारला गेल्यावर, देवांना भय दाखवणारा चामर नावाचा राक्षस हत्तीवर बसून तेथे आला.
सो ऽपि शक्तिं मुमोचाथ देव्यास्तामम्बिका द्रुतम् । हुङ्काराभिहतां भूमौ पातयामास निष्प्रभाम्
त्यानेही देवीवर भाला फेकला, पण अंबिका देवीने मोठ्या हुंकाराने तो भाला जमिनीवर पाडला आणि त्याची शक्ती नाहीशी केली.
भग्नां शक्तिं निपतितां दृष्ट्वा क्रोधसमन्वितः । चिक्षेप चामरः शूलं बाणैस्तदपि साच्छिनत्
आपला भाला तुटून खाली पडलेला पाहून चामर रागाने पेटून त्रिशूळ फेकतो, पण देवीने तो आपल्या बाणांनी तुकडे तुकडे केला.
ततः सिंहः समुत्पत्य गजकुम्भान्तरे स्थितः । बाहुयुद्धेन युयुधे तेनोच्चैस्त्रिदशारिणा
मग सिंह उडी मारून हत्तीच्या कपाळामधून उभा राहिला आणि त्या देवांचा शत्रू असलेल्या चामराशी हातघाईने जबरदस्त झुंज दिली.
युधायमानो ततस्तौ तु तस्मान्नागान्महीं गतौ । युयुधाते ऽतिसंरब्धौ प्रहारैरतिदारुणैः
लढता लढता दोघेही हत्तीवरून खाली पडले आणि प्रचंड रागाने एकमेकांवर अतिशय भयंकर प्रहार करू लागले.
ततो वेगात्खमुत्पत्य निपत्य च मृगारिणा । करप्रहारेण शिरश्चामरस्य पृथक्कृतम्
मग सिंहाने जोरात आकाशात उडी मारून खाली येताना आपल्या पंजाच्या प्रहाराने चामराचं डोकं धडापासून वेगळं केलं.
उदग्रश्च रणे देव्या शिलावृक्षादिभिर्हतः । दन्तमुष्टितलैश्चैव करालश्च निपातितः
उदग्राला देवीने रणभूमीत दगड, झाडं यांसारख्या वस्तूंनी ठार केलं; कराळालाही तिच्या दातांनी, मुठीने आणि तळहातांनी जबरदस्त मारून पाडलं.
देवी क्रुद्धा गदापातैश्चूर्णयामास चोद्धतम् । वाष्कलं भिन्दिपालेन बाणैस्ताम्रं तथान्धकम्
देवी रागावून गदेद्वारे उद्धताचा चुराडा केला; तिने भिंडिपाळाने वास्कलाचा चेंदामेंदा केला आणि बाणांनी ताम्र आणि अंधकाला ठार केलं.
उग्रास्यमुग्रवीर्यञ्च तथैव च महाहनुम् । त्रिनेत्रा च त्रिशूलेन जघान परमेश्वरी
परमेश्वरीने उग्रास्य, उग्रवीर्य आणि महाहनू यांनाही ठार केलं; आणि त्रिनेत्रीने त्रिशूळाने त्रिनेत्रालाही संपवलं.
बिडालस्यासिना कायात् पातयामास वै शिरः । दुर्धरं दुर्मुखं चोभौ शरैर्निन्ये यमक्षयम् । कालं च कालदण्डेन कालरात्रिरपातयत्
बिडाळाचं डोकं तिने तलवारीने धडापासून वेगळं केलं; दुर्धर आणि दुर्मुख या दोघांना बाणांनी यमाच्या घरात पाठवलं; काळरात्रीने काळाला काळदंडाने ठार केलं.
अग्रदर्शनमत्युग्रैः खड्गपातैरताडयत् । असिनैवासिलोमानमच्छिदत् सा रणोत्सवे । गणैः सिंहेन देव्या च जयक्ष्वेडाकृतोत्सवैः
अग्रदर्शनाला अतिशय भयंकर तलवारीच्या फटक्यांनी तिने जबरदस्त मार दिला; रणोत्सवात तिने असिलोमानालाही तलवारीने कापलं, आणि देवीचे गण व सिंह विजयाच्या आनंदात गर्जना करत होते.
एवं संक्षीयमाणे तु स्वसैन्ये महिषासुरः । माहिषेण स्वरूपेण त्रासयामास तान् गणान्
अशा प्रकारे स्वतःची फौज नष्ट होत असताना, महिषासुराने आपलं महिषाचं रूप धारण करून त्या सर्व गणांना घाबरवायला सुरुवात केली.
कांश्चित्तुण्डप्रिहारेण खुरक्षेपैस्तथापरान् । लाङ्गूलताडितांश्चान्यान् शृङ्गाभ्याञ्च विदारितान्
त्याने काहींना आपल्या चोचीने मारले, काहींना खुरांनी आपटले, काहींना शेपटीने फटकावले आणि काहींना शिंगांनी फाडून टाकले.
वेगेन कांश्चिदपरान् नादेन भ्रमणेन च । निश्वासपवनेनान्यान् पातयामास भूतले
त्याच्या प्रचंड वेगाने काहींना खाली पाडले, काहींना त्याच्या डरकाळी आणि गरगर फिरण्याने जमिनीवर फेकले, तर काहींना त्याच्या श्वासाच्या झटक्याने खाली आपटले.
निपात्य प्रमथानीकमभ्यधावत सो ऽसुरः । सिंहं हन्तुं महादेव्याः कोपं चक्रे ततो ऽम्बिका
प्रमथांचा समूह खाली पाडून तो असुर महादेवीच्या सिंहाला मारण्यासाठी धावला; तेव्हा अंबिका रागावली.
सो ऽपि कोपान्महावीर्यः खुरक्षुण्णमहीतलः । शृङ्गाभ्यां पर्वतानुच्चैश्चिक्षेप च ननाद च
तोही प्रचंड रागाने, आपल्या खुरांनी जमिनीत धडका देत, शिंगांनी उंच पर्वत उचलून फेकू लागला आणि मोठ्याने गर्जना करू लागला.
वेगभ्रमणविक्षुण्णा मही तस्य व्यशीर्यत । लाङ्गूलेनाहतश्चाब्धिः प्लावयामास सर्वतः
त्याच्या वेगवान फिरण्याने आणि धडकेने पृथ्वी तुकडे तुकडे झाली; त्याच्या शेपटीच्या फटक्याने समुद्र सर्व दिशांना ओसंडून गेला.
धुतशृङ्गविभिन्नाश्च खण्डं खण्डं ययुर्घना । श्वासानिलास्ताः शतशो निपेतुर्नभसो ऽचलाः
त्याच्या झटक्याने शिंगांनी ढग फाटून तुकडे तुकडे झाले; श्वासाच्या वाऱ्याने शेकडो पर्वत आकाशातून खाली कोसळले.
इति क्रोधसमाध्मातमापतान्तं महासुरम् । दृष्ट्वा सा चण्डिका कोपं तद्वधाय तदाकरोत्
ती महादैत्य रागाने फुगून, युद्धासाठी धावून येताना पाहून, चंडिकेने त्याचा नाश करण्यासाठी तेव्हाच राग केला.
सा क्षिप्त्वा तस्य वै पाशं तं बबन्ध महासुरम् । तत्याज माहिषं रूपं सो ऽपि बद्धो महामृधे
तिने त्याच्यावर दोर फेकून तो महादैत्य बांधून टाकला; मोठ्या युद्धात तो बांधला गेला तेव्हा त्याने आपले महिषाचे रूप सोडले.
ततः सिंहो ऽभवत् सद्यो यावत्तस्याम्बिका शिरः । छिनत्ति तावत्पुरुषः खड्गपाणिरदृश्यत
तेव्हा तो क्षणात सिंह झाला; पण अंबिकेने त्याचे डोके छाटले, आणि तिथे तलवार घेतलेला मनुष्य दिसला.
तत एवाशु पुरुषं देवी चिच्छेद सायकैः । तं खड्गचर्मणा सार्धं ततः सो ऽभून्महागजः
मग देवीने त्या मनुष्याला आपल्या बाणांनी लगेच छेदले; त्याच्या तलवार आणि ढालीसह तो मोठा हत्ती झाला.
करेण च महासिंहं तं चकर्ष जगर्ज च । कर्षतस्तु करं देवी खड्गेन निरकृन्तत
त्या हत्तीने आपल्या सोंडेने मोठ्या सिंहाला ओढले आणि मोठ्याने गर्जना केली; ओढताना देवीने तलवारीने त्याची सोंड छाटली.
ततो महासुरो भूयो माहिषं वपुरास्थितः । तथैव क्षोभयामास त्रैलोक्यं सचराचरम्
मग तो महादैत्य पुन्हा महिषाचे रूप धारण करून, पूर्वीप्रमाणेच सर्व चराचरांसह त्रैलोक्य हलवू लागला.