छिन्ने ऽपि चान्ये शिरसि पतिताः पुनरुत्थिताः । कबन्धा युयुधुर्देव्या गृहीतपरमायुधाः
काहींची डोकी छाटली गेल्यावरही, ती धड पुन्हा उठली; त्या धडांनी आपली मोठी शस्त्रं उचलली आणि देवीशी झुंज दिली.
ननृतुश्चापरे तत्र युद्धे तूर्यलयाश्रिताः । कबन्धाश्छिन्नखिरसः खड्ग-शक्त्यृष्टिपाणयः
त्या युद्धात काहींनी रणवाद्यांच्या तालावर नाचायला सुरुवात केली; डोकी नसलेली धडं तलवारी, भाले आणि शूल हातात घेऊन फिरू लागली.
पातितै रथनागाश्वैरसुरैश्च वसुन्धरा । अगम्या साभवत् तत्र यत्राभूत् स महारणः
जिथे तो मोठा संग्राम झाला, तिथे पडलेली रथं, हत्ती, घोडे आणि असुरांनी पृथ्वी इतकी भरून गेली की, तिथून जाता येणं अशक्य झालं.
शोणितौघा महानद्यः सद्यस्तत्र विसुस्त्रुवुः । मध्ये चासुरसैन्यस्य वारणासुरवाजिनाम्
त्या असुरांच्या सैन्यात, हत्ती, घोडे आणि असुरांच्या मध्ये, रक्ताच्या मोठ्या नद्या एकदम वाहू लागल्या.
क्षणेन तन्महासैन्यमसुराणां तथाम्बिका । निन्ये क्षयं यथा वह्निस्तृणदारुमहाचयम्
क्षणात अंबिकेने त्या असुरांच्या मोठ्या सैन्याचा संहार केला, जसा अग्नी वाळलेल्या गवताच्या आणि लाकडाच्या राशीला जाळून टाकतो.
स च सिंहो महानादमुत्सृजन् धुतकेसरः । शरीरेभ्यो ऽमरारीणामसूनिव विचिन्वति
तो सिंह केस हलवत मोठ्याने गर्जला आणि देवांच्या शत्रूंच्या मृतदेहांमध्ये फिरून त्यांचा प्राण शोधू लागला.
देव्या गणैश्च तैस्तत्र कृतं युद्धं तथासुरैः । यथैषां तुतुषुर्देवाः पुष्पवृष्टिमुचो दिवि
त्या ठिकाणी देवी आणि तिच्या गणांनी असुरांशी अशी लढाई केली की देवता आनंदित होऊन आकाशातून फुलांचा वर्षाव करू लागले.
निहन्यमानं तत्सैन्यमवलाक्य महासुरः । सेनानीश्चिक्षुरः कोपाद्ययौ योद्धुमथाम्बिकाम्
आपले सैन्य मारले जात आहे हे पाहून मोठा असुर सेनापती चिक्शुर रागाने अंबिकेशी लढायला पुढे गेला.
स देवीं शरवर्षेण ववर्ष समरे ऽसुरः । यथा मेरुगिरेः शृङ्गं तोयवर्षेण तोयदः
त्या असुराने रणांगणात देवीवर बाणांचा पाऊस पाडला, जसा पावसाचा ढग मेरू पर्वताच्या शिखरावर पाणी ओततो.
तस्य च्छित्त्वा ततो देवी लीलयैव शरोत्करान् । जघान तुरगान् बाणैर्यन्तारं चैव वाजिनाम्
देवीने सहजपणे त्याचे बाणांचे झडपे छाटले आणि स्वतःच्या बाणांनी त्याची घोडी व त्यांचा सारथी दोघांनाही ठार केले.
चिच्छेद च धनुः सद्यो ध्वजं चातिसमुच्छ्रितम् । विव्याध चैव गात्रेषु च्छिन्नधन्वानमाशुगैः
तिने क्षणातच त्याचा धनुष्य आणि उंच ध्वज कापून टाकला, आणि जलद बाणांनी त्याच्या अंगावर वार करून त्याचं शस्त्रही फोडून टाकलं.
स च्छिन्नधन्वा विरथो हताश्वो हतसारथिः । अभ्यधावत तां देवीं खड्ग-चर्मधरो ऽसुरः
धनुष्य, रथ, घोडे आणि सारथी गमावलेला तो असुर आता पायदळ झाला. तलवार आणि ढाल घेऊन तो देवीकडे जोरात धावला.
सिंहमाहत्य खड्गेन तीक्ष्णधारेण मूर्धनि । आजघान भुजे सव्ये देवीमप्यतिवेगवान्
त्याने तीक्ष्ण धार असलेल्या तलवारीने सिंहाच्या डोक्यावर प्रहार केला आणि प्रचंड वेगाने देवीच्या डाव्या हातावरही घाव घातला.
तस्याः खड्गो भुजं प्राप्य पफाल नृपनन्दन । ततो जग्राह शूलं स कोपादरुणलोचनः
राजकुमारा, देवीच्या हातावर पडताच त्याची तलवार तुकडे तुकडे झाली. मग रागाने डोळे लाल करून त्याने भाला उचलला.
चिक्षेप च ततस्तत्तु भद्रकाल्यां महासुरः । जाज्वल्यमानं तेजोभी रविबिम्बमिवाम्बरात्
मग त्या महासुराने तेजाने झगमगणारा, आकाशातल्या सूर्याच्या ताऱ्यासारखा भाला भद्रकाळीकडे फेकला.
दृष्ट्वा तदापतच्छूलं देवी शूलममुञ्चत । तच्छूलं शतधा तेन नीतं स च महासुरः
तो भाला तिच्यावर झेपावताना पाहून देवीनेही आपला भाला सोडला. तिच्या भाल्याने त्याचा भाला शंभर तुकड्यांत तुटला आणि तो महासुरही नष्ट झाला.
हते तस्मिन् महावीर्ये महिषस्य चमूपतौ । आजगाम गजारूढश्चामरस्त्रिदशार्दनः
महिषाच्या सैन्याचा तो पराक्रमी सेनापती मारला गेल्यावर, देवांना भय दाखवणारा चामर नावाचा राक्षस हत्तीवर बसून तेथे आला.
सो ऽपि शक्तिं मुमोचाथ देव्यास्तामम्बिका द्रुतम् । हुङ्काराभिहतां भूमौ पातयामास निष्प्रभाम्
त्यानेही देवीवर भाला फेकला, पण अंबिका देवीने मोठ्या हुंकाराने तो भाला जमिनीवर पाडला आणि त्याची शक्ती नाहीशी केली.
भग्नां शक्तिं निपतितां दृष्ट्वा क्रोधसमन्वितः । चिक्षेप चामरः शूलं बाणैस्तदपि साच्छिनत्
आपला भाला तुटून खाली पडलेला पाहून चामर रागाने पेटून त्रिशूळ फेकतो, पण देवीने तो आपल्या बाणांनी तुकडे तुकडे केला.
ततः सिंहः समुत्पत्य गजकुम्भान्तरे स्थितः । बाहुयुद्धेन युयुधे तेनोच्चैस्त्रिदशारिणा
मग सिंह उडी मारून हत्तीच्या कपाळामधून उभा राहिला आणि त्या देवांचा शत्रू असलेल्या चामराशी हातघाईने जबरदस्त झुंज दिली.
युधायमानो ततस्तौ तु तस्मान्नागान्महीं गतौ । युयुधाते ऽतिसंरब्धौ प्रहारैरतिदारुणैः
लढता लढता दोघेही हत्तीवरून खाली पडले आणि प्रचंड रागाने एकमेकांवर अतिशय भयंकर प्रहार करू लागले.
ततो वेगात्खमुत्पत्य निपत्य च मृगारिणा । करप्रहारेण शिरश्चामरस्य पृथक्कृतम्
मग सिंहाने जोरात आकाशात उडी मारून खाली येताना आपल्या पंजाच्या प्रहाराने चामराचं डोकं धडापासून वेगळं केलं.
उदग्रश्च रणे देव्या शिलावृक्षादिभिर्हतः । दन्तमुष्टितलैश्चैव करालश्च निपातितः
उदग्राला देवीने रणभूमीत दगड, झाडं यांसारख्या वस्तूंनी ठार केलं; कराळालाही तिच्या दातांनी, मुठीने आणि तळहातांनी जबरदस्त मारून पाडलं.
देवी क्रुद्धा गदापातैश्चूर्णयामास चोद्धतम् । वाष्कलं भिन्दिपालेन बाणैस्ताम्रं तथान्धकम्
देवी रागावून गदेद्वारे उद्धताचा चुराडा केला; तिने भिंडिपाळाने वास्कलाचा चेंदामेंदा केला आणि बाणांनी ताम्र आणि अंधकाला ठार केलं.
उग्रास्यमुग्रवीर्यञ्च तथैव च महाहनुम् । त्रिनेत्रा च त्रिशूलेन जघान परमेश्वरी
परमेश्वरीने उग्रास्य, उग्रवीर्य आणि महाहनू यांनाही ठार केलं; आणि त्रिनेत्रीने त्रिशूळाने त्रिनेत्रालाही संपवलं.
बिडालस्यासिना कायात् पातयामास वै शिरः । दुर्धरं दुर्मुखं चोभौ शरैर्निन्ये यमक्षयम् । कालं च कालदण्डेन कालरात्रिरपातयत्
बिडाळाचं डोकं तिने तलवारीने धडापासून वेगळं केलं; दुर्धर आणि दुर्मुख या दोघांना बाणांनी यमाच्या घरात पाठवलं; काळरात्रीने काळाला काळदंडाने ठार केलं.
अग्रदर्शनमत्युग्रैः खड्गपातैरताडयत् । असिनैवासिलोमानमच्छिदत् सा रणोत्सवे । गणैः सिंहेन देव्या च जयक्ष्वेडाकृतोत्सवैः
अग्रदर्शनाला अतिशय भयंकर तलवारीच्या फटक्यांनी तिने जबरदस्त मार दिला; रणोत्सवात तिने असिलोमानालाही तलवारीने कापलं, आणि देवीचे गण व सिंह विजयाच्या आनंदात गर्जना करत होते.
एवं संक्षीयमाणे तु स्वसैन्ये महिषासुरः । माहिषेण स्वरूपेण त्रासयामास तान् गणान्
अशा प्रकारे स्वतःची फौज नष्ट होत असताना, महिषासुराने आपलं महिषाचं रूप धारण करून त्या सर्व गणांना घाबरवायला सुरुवात केली.
कांश्चित्तुण्डप्रिहारेण खुरक्षेपैस्तथापरान् । लाङ्गूलताडितांश्चान्यान् शृङ्गाभ्याञ्च विदारितान्
त्याने काहींना आपल्या चोचीने मारले, काहींना खुरांनी आपटले, काहींना शेपटीने फटकावले आणि काहींना शिंगांनी फाडून टाकले.
वेगेन कांश्चिदपरान् नादेन भ्रमणेन च । निश्वासपवनेनान्यान् पातयामास भूतले
त्याच्या प्रचंड वेगाने काहींना खाली पाडले, काहींना त्याच्या डरकाळी आणि गरगर फिरण्याने जमिनीवर फेकले, तर काहींना त्याच्या श्वासाच्या झटक्याने खाली आपटले.