त्या महान युद्धभूमीवर अद्भुत आणि भयकारी दृश्य घडत होते. देवीच्या प्रचंड शक्तीसमोर असुरांची सेना कोसळली, तरी काहींच्या मस्तकांचे छाटलेले धड पुन्हा उठून उभी राहिली. त्या शिरच्छेदित धडांनी आपली श्रेष्ठ शस्त्रे उचलली आणि देवीवर पुन्हा आक्रमण केले. काही धड युद्धाच्या नगाऱ्यांच्या तालावर नाचू लागले; तलवारी, भाले, शूल घेऊन ते रणभूमीवर फिरू लागले. त्या रणभूमीवर इतका संहार झाला होता की पृथ्वीवर पडलेली रथं, हत्ती, घोडे आणि असुरांनी ती अगम्य झाली होती. रक्ताच्या प्रचंड धारांनी तेथे मोठमोठ्या नद्या निर्माण झाल्या, ज्या असुरांच्या सैन्यात, हत्ती-घोड्यांमध्ये आणि असुर वीरांमध्ये वाहू लागल्या. क्षणातच अंबिकेने त्या असुरांच्या प्रचंड सैन्याचा संपूर्ण नाश केला, जसा वणवा कोरड्या गवताच्या राशीला भस्मसात करतो. देवीच्या सिंहाने आपल्या मानेतील केस हलवत प्रचंड गर्जना केली आणि शत्रूंच्या मृतदेहांतून फिरत त्यांच्या प्राणांचा शोध घेतला. त्या ठिकाणी देवी आणि तिच्या गणांनी असुरांशी असे युद्ध केले की देवगण अत्यंत आनंदित झाले आणि आकाशातून फुलांची वर्षाव करू लागले. त्यानंतर, आपली सेना नष्ट होताना पाहून, असुरांचा महान सेनापती चिक्शुर प्रचंड क्रोधाने अंबिकेशी युद्ध करण्यास पुढे आला. त्याने देवीवर बाणांचा वर्षाव केला, जणू काही पावसाचे ढग मेरू पर्वतावर पाणी ओतत आहेत. देवीने त्याचे सर्व बाण सहजपणे छेदले आणि आपल्या बाणांनी त्याचे घोडे व रथाचा सारथी मारला. त्यानंतर तिने त्याचा धनुष्य आणि उंच ध्वज छेदला आणि वेगवान बाणांनी त्याचे शस्त्रही फोडले. आता धनुष्य, रथ, घोडे आणि सारथी नसलेला तो असुर, हातात तलवार आणि ढाल घेऊन पायी चालत देवीवर झपाट्याने धावला. त्याने आपल्या तीक्ष्ण तलवारीने सिंहाच्या डोक्यावर वार केला आणि प्रचंड क्रोधाने देवीच्या डाव्या हातावरही आघात केला. तिच्या हातावर त्याची तलवार आदळली, पण त्या स्पर्शाने ती तलवार तुटून गेली. मग, डोळे क्रोधाने लाल करून, त्याने आपला भाला उचलला. त्या असुराने आपल्या तेजस्वी भाल्याचा प्रखर प्रहार भद्रकालीकडे फेकला, जो आकाशातील सूर्याच्या तेजासारखा झळकत होता. तो भाला तिच्यावर येताना पाहून, देवीनेही आपला भाला सोडला; तिच्या शस्त्राने त्याचा भाला शंभर तुकड्यांत फोडला आणि तो महान असुर नष्ट झाला. जेव्हा महिषासुराच्या सैन्याचा हा पराक्रमी सेनापती मारला गेला, तेव्हा देवांना भयभीत करणारा चामर नावाचा असुर, हत्तीवर आरूढ होऊन युद्धासाठी आला. त्यानेही देवीवर भाला फेकला, पण अंबिकेने जोरदार हुंकार करत तो शस्त्र भूमीवर पाडून निष्प्रभ केला. आपला भाला तुटलेला पाहून चामराने क्रोधाने त्रिशूळ फेकला, पण देवीने आपल्या बाणांनी तोही छेदून टाकला. मग सिंहाने उडी मारून हत्तीच्या कपाळामध्ये उभा राहून त्या महान असुराशी भीषण हातघाई केली. त्यांच्या युद्धात दोघेही हत्तीवरून खाली पडले आणि प्रचंड संतापाने एकमेकांवर अत्यंत भयानक प्रहार करू लागले. अचानक सिंहाने आकाशात उडी मारून झपाट्याने खाली येत आपल्या पंजाने चामराचे शिर छाटले. उदग्राला देवीने दगड, झाडे वगैरे फेकून मारले; कराळालाही तिने आपल्या दात, मुठ आणि तळहात यांच्या प्रहारांनी ठार केले. देवीने संतापाने उध्दताला गदेद्वारे ठेचले; वास्कलाला गदेद्वारे फोडले, आणि तम्र व अंधकाला बाणांनी ठार केले. परमेश्वरीने उग्रास्य, उग्रवीर्य आणि महाहनू यांनाही ठार केले, आणि त्रिशूळाने त्रिनेत्र नावाच्या असुराचा वध केला. बिडालाचे शिर तिने तलवारीने छाटले; दुर्धर व दुर्मुख यांना बाणांनी यमाच्या लोकात पाठवले; कालरात्रीने काळाला मृत्यूदंडाने ठार केले. अग्रदर्शनावर तीव्र तलवारीचे प्रहार केले; असिलोमालाही युद्धाच्या उत्सवात तलवारीने ठार केले, आणि देवीचे गण व सिंह विजयाच्या आनंदात नाचू लागले. अशा प्रकारे आपली सेना नष्ट होताना पाहून, महिषासुराने आपले मूळ महिष (म्हैस) रूप धारण करून देवीच्या गणांना भयभीत करू लागला. काहींना त्याने आपल्या चोचीने, काहींना खुरांच्या प्रहारांनी, काहींना शेपटीने मारले, तर काहींना शिंगांनी फाडले. त्याच्या वेगाने काहीजण खाली पडले, काहींना गर्जनेने आणि गोल फिरण्याने तो जमिनीवर आपटू लागला; काहींना श्वासाच्या जोरावर फेकून दिले. प्रमथगणांना पांगवून, तो असुर महादेवीच्या सिंहाला मारायला धावला; तेव्हा अंबिका प्रचंड संतापली. क्रोधाने तोही पृथ्वीला खुरांनी तुडवत, शिंगांनी पर्वत उंच फेकत, प्रचंड गर्जना करू लागला. त्याच्या वेगाने आणि फिरण्याने पृथ्वी हादरली; त्याच्या शेपटीच्या प्रहाराने समुद्र सर्व दिशांना वाहू लागले. त्याच्या शिंगांनी ढग तुटून तुकडे तुकडे झाले; त्याच्या श्वासाने शेकडो पर्वत आकाशातून खाली कोसळले. तो महान असुर संतापाने फुगून देवीवर झडप घालताना पाहून, चंडिकादेवी त्याच्या वधासाठी संतापली. तिने आपला फास त्याच्यावर टाकून त्याला बांधले; त्या महायुद्धात बांधलेले असतानाच त्याने महिषाचे रूप सोडले. क्षणातच तो सिंह झाला; पण अंबिकेने त्याचे शिर छाटले, तेव्हा तेथे तलवार घेऊन एक मनुष्य उभा राहिला. देवीने लगेच बाणांनी त्यालाही ठार केले; त्याच्या तलवार-ढालीसह तो विशाल हत्ती झाला. त्या हत्तीने आपल्या सोंडेने सिंहाला पकडले आणि प्रचंड गर्जना केली; पण देवीने आपल्या तलवारीने त्या हत्तीची सोंड छाटली. मग तो महान असुर पुन्हा महिषरूप धारण करून, पूर्वीप्रमाणेच, स्थावर-जंगम अशा तिन्ही लोकांना हादरवू लागला.