നേത്രാസ്യനാസികാ-ബാഹു-ഹൃദയേഭ്യസ്തഥോരസഃ । നിര്ഗമ്യ ദര്ശനേ തസ്ഥൌ ബ്രഹ്മണോ ഽവ്യക്തജന്മനഃ
അപ്രത്യക്ഷമായ ജനനമുള്ള ബ്രഹ്മാവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന്, വായിൽ നിന്ന്, മൂക്കിൽ നിന്ന്, കൈകളിൽ നിന്ന്, ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന്, നെഞ്ചിൽ നിന്ന് ദേവി പുറത്ത് വന്നു, അവിടെ ദൃശ്യമാകി നിന്നു.
ഉത്തസ്ഥൌ ച ജഗന്നാഥസ്തയാ മുക്തോ ജനാര്ദനഃ । ഏകാര്ണവേ ഽഹിശയനാത്തതഃ സ ദദൃശേ ച തൌ
ദേവിയുടെ സഹായത്തോടെ ജനാർദ്ദനൻ, ലോകത്തിന്റെ നാഥൻ, ആ ഏകസമുദ്രത്തിൽ അണയുടെ മേൽ കിടന്നുറങ്ങുകയായിരുന്നവൻ, ഉണർന്ന് എഴുന്നേറ്റു; പിന്നെ അവൻ ആ രണ്ട് അസുരന്മാരെയും കണ്ടു.
മധുകൈടഭൌ ദുരാത്മാനാവതിവീര്യപരാക്രമൌ । ക്രോധരക്തേക്ഷണാവത്തും ബ്രഹ്മാണം ജനിതോദ്യമൌ
മധുവും കൈടഭനും ദുഷ്ടചിത്തവും അത്യധികമായ ശക്തിയും വീര്യവും ഉള്ളവരും, കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ചവരും, ബ്രഹ്മാവിനെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ചവരുമായിരുന്നു.
സമുത്ഥായ തതസ്താഭ്യാം യുയുധേ ഭഗവാന് ഹരിഃ । പഞ്ചവര്ഷസഹസ്രാണി ബാഹുപ്രഹരണോ വിഭുഃ
അതിനുശേഷം, ഭഗവാൻ ഹരി എഴുന്നേറ്റ്, തന്റെ കൈകൾ ആയുധമായി ഉപയോഗിച്ച്, ആ ഇരുവരോടും അഞ്ചായിരം വർഷം വരെ യുദ്ധം ചെയ്തു.
താവപ്യതിബലോന്മത്തൌ മഹാമായാവിമോഹിതൌ । ഉക്തവന്തൌ വരോ ഽസ്മത്തോ വ്രിയതാമിതി കേശവമ്
അവരിരുവരും അത്യന്തം ശക്തിയും മദവുംകൊണ്ടു, മഹാമായയാൽ ഭ്രമിച്ചവരായി, കേശവനോടു പറഞ്ഞു: 'നിനക്ക് ഞങ്ങളിൽ നിന്നൊരു വരം തിരഞ്ഞെടുക്കൂ.'
ഭവനേതാമദ്യ മേ തുഷ്ടൌ മമ വധ്യാവുഭാവപി । കിമന്യേന വരേണാത്ര ഏതാവദ്ധി വൃതം മമ
ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ ഇരുവരും എന്നിൽ സന്തുഷ്ടരാണ്; എങ്കിലും നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരെയും ഞാൻ കൊല്ലേണ്ടതാണല്ലോ, പിന്നെ വേറെ എന്ത് വരം വേണ്ട? ഇതു മാത്രം എനിക്ക് ആഗ്രഹമായിരിക്കുന്നു.
വഞ്ചിതാഭ്യാമിതി തദാ സര്വമാപോമയം ജഗത് । വിലോക്യ താഭ്യാം ഗദിതോ ഭഗവാന് കമലേക്ഷണഃ
അപ്പോൾ തങ്ങൾ വഞ്ചിതരായെന്നു മനസ്സിലാക്കി, ലോകം മുഴുവൻ വെള്ളത്തിൽ മാത്രം ആണെന്നു കണ്ടു, കമലനയനായ ഭഗവാൻ അവരോടു പറഞ്ഞു:
ആവാം ജഹി ന യത്രോര്വോ സലിലേന പരിപ്ലുതാ । പ്രീതൌ സ്വസ്തവ യുദ്ധേന ശ്ലാഘ്യസ്ത്വം മൃത്യുരാവയോഃ
ഭൂമി വെള്ളത്തിൽ മൂടപ്പെടാത്ത സ്ഥലത്ത് ഞങ്ങളെ കൊല്ലൂ; നിന്റെ യുദ്ധത്തിൽ ഞങ്ങൾ സന്തുഷ്ടരാണ്—നിന്റെ വീര്യം പ്രശംസനീയമാണ്, ഞങ്ങൾക്ക് മരണവും നിന്നിൽ നിന്നാണ്.
തഥേത്യുക്ത്വാ ഭഗവതാ ശങ്ഖ-ചക്ര-ഗദാഭൃതാ । കൃത്വാ ചക്രേണ വൈ ച്ഛിന്നേ ജഘനേ ശിരസീ തയോഃ
'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്ന് ശംഖം, ചക്രം, ഗദ കൈവശമുള്ള ഭഗവാൻ പറഞ്ഞ്, തന്റെ ചക്രം ഉപയോഗിച്ച് അവരുടേത് കിഴക്കിൽ തലവെട്ടി വീഴ്ത്തി.
ഏവമേഷാ സമുത്പന്നാ ബ്രഹ്മണാ സംസ്തുതാ സ്വയമ് । പ്രഭാവമസ്യാ ദേവ്യാസ്തു ഭൂയഃ ശൃണു വദാമി തേ
ഇങ്ങനെ അവൾ ഉദിച്ചുവന്നു, ബ്രഹ്മാവു തന്നെ വന്ദിച്ചു; ഈ ദേവിയുടെ ശക്തിയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ വീണ്ടും പറയുന്നതു നീ കേൾക്കൂ.