മഹാവിദ്യാ മഹാമായാ മഹാമേധാ മഹാസ്മൃതിഃ । മഹാമോഹാ ച ഭവതീ മഹാദേവീ മഹേശ്വരീ
നീ മഹത്തായ ജ്ഞാനവും, മഹാമായയും, മഹത്തായ വിവേകവും, മഹത്തായ ഓർമ്മയും; മഹാമോഹവും, മഹാദേവിയും, പരമേശ്വരിയും നീയാണല്ലോ.
പ്രകൃതിസ്ത്വഞ്ച സര്വസ്യ ഗുണത്രയവിഭാവിനീ । കാലരാത്രിര്മഹാരാത്രിര്മോഹരാത്രിശ്ച ദാരുണാ
സകലത്തിന്റെയും മൂലകാരണമായ പ്രകൃതിയും, ഗുണത്രയങ്ങളെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നവളും നീയാണു. കാലരാത്രിയും, മഹാരാത്രിയും, ഭയങ്കരമായ മോഹരാത്രിയും നീയാണല്ലോ.
ത്വം ശ്രീസ്ത്വമീശ്വരീ ത്വം ഹ്രീസ്ത്വം ബുദ്ധിര്ബോധലക്ഷണാ । ലജ്ജാ പുഷ്ടിസ്തഥാ തുഷ്ടിസ്ത്വം ശാന്തിഃ ക്ഷാന്തിരേവ ച
നീ ശ്രീയും, ഈശ്വരിയും, ലജ്ജയും, ബുദ്ധിയും, ലജ്ജയും, പോഷണവും, സന്തോഷവും, ശാന്തിയും, ക്ഷമയും തന്നെയാണ്.
ഖഡിഗനീ ശൂലിനീ ഘോരാ ഗദിനീ ചക്രിണീ തഥാ । ശങ്ഖിനീ ചാപിനീ ബാണ-ഭുശുണ്ഡീ പരിഘായുധാ
വാൾയും കുന്തവും കൈവശമുള്ളവളായി, ഭയങ്കരിയായി, ഗദയും ചക്രവും പിടിച്ചവളായി, ശംഖം പിടിച്ചവളായി, വില്ലും അമ്പുകളും കയ്യിലേന്തിയവളായി, കല്ലുവടി പോലുള്ള ആയുധങ്ങളും ഇരുമ്പ് ദണ്ഡും കൈവശമുള്ളവളായി നീ നില്ക്കുന്നു.
സൌമ്യാ സൌമ്യതരാശേഷ-സൌമ്യേഭ്യസ്ത്വതിസുന്ദരീ । പരാപരാണാം പരമാ ത്വമേവ പരമേശ്വരീ
സൗമ്യമായവളായി, എല്ലാംകൊണ്ടും ഏറ്റവും സൗമ്യമായവളായി, അത്യന്തം സുന്ദരിയായവളായി, ഉയർന്നതിലും താഴ്ന്നതിലും നീയാണ് പരമമായവളും പരമേശ്വരിയും.
യച്ച കിഞ്ചിത് ക്വചിദ്വസ്തു സദസദ്വാഖിലാത്മികേ । തസ്യ സര്വസ്യ യാ ശിക്തിഃ സാ ത്വം കിം സ്തൂയതേ തദാ
എവിടെയെങ്കിലും യാതൊരു വസ്തുവുണ്ടെങ്കിലോ, അതു സത്യമോ അസത്യമോ ആയിരിക്കട്ടെ, എല്ലാറ്റിന്റെയും ആത്മാവായവളേ, അതിനുള്ള ശക്തി നീ തന്നെയാണ്; അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോൾ ആരാണ് നിന്നെ യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്തുതിക്കാനാകുക?
യയാ ത്വയാ ജഗത്സ്ത്രഷ്ടാ ജഗത്പാത്യത്തി യോ ജഗത് । സോ ഽപി നിദ്രാവശം നീതഃ കസ്ത്വാം സ്തോതുമിഹേശ്വരഃ
നീ തന്നെയാണ് ലോകത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നവനെയും രക്ഷിക്കുന്നവനെയും സംഹരിക്കുന്നവനെയും ഉറക്കത്തിലാഴ്ത്തുന്നത്; അങ്ങനെ, ഈ ലോകത്തിൽ ആരാണ് നിന്നെ സ്തുതിക്കാൻ കഴിയുക, അമ്മേ?
വിഷ്ണുഃ ശരീരഗ്രഹണമഹാമീശാന ഏവ ച । കാരിതാസ്തേ യതോ ഽതസ്ത്വാം കഃ സ്തോതും ശക്തിമാന് ഭവേത്
ശരീരം സ്വീകരിക്കുന്നവനായ വിഷ്ണുവിനെയും മഹാദേവനായ ഈശ്വരനെയും നീയാണ് പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്നത്; അതിനാൽ, ആരാണ് നിന്നെ സ്തുതിക്കാൻ ശക്തനായിരിക്കുക?
സാ ത്വമിത്ഥം പ്രഭാവൈഃ സ്വൈരുദാരൈര്ദേവി സംസ്തുതാ । മോഹയൈതൌ ദുരാധര്ഷാവസുരോ മധുകൈടഭൌ
ഇങ്ങനെ, അമ്മേ, നിന്റെ മഹത്തായ സ്വഭാവങ്ങൾ കൊണ്ടു നീ സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നു; അതുകൊണ്ട്, ജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത അസുരന്മാരായ മധുവിനെയും കൈടഭനെയും നീ ഭ്രമിപ്പിക്കണമേ.
പ്രബോധഞ്ച ജഗത്സ്വാമീ നീയതാമച്യുതോ ലഘു । ബോധശ്ച ക്രിയതാമസ്യ ഹന്തുമേതൌ മഹാസുരൌ
ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകനായ അച്യുതനെ വേഗത്തിൽ ഉണർത്തണം, അവനിൽ ബോധം വരുത്തണം, അങ്ങനെ അവൻ ഈ രണ്ട് മഹാസുരന്മാരെയും സംഹരിക്കട്ടെ.
ഏവം സ്തുതാ തദാ ദേവീ താമസീ തത്ര വേധസാ । വിഷ്ണോഃ പ്രബോധനാര്ഥായ നിഹന്തും മധുകൈടഭൌ
ഇങ്ങനെ സ്തുതിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ അപേക്ഷ പ്രകാരം, വിഷ്ണുവിനെ ഉണർത്താനും മധു-കൈടഭന്മാരെ നശിപ്പിക്കാനും താമസികമായ ദേവി അവിടെ പ്രത്യക്ഷമായി.
നേത്രാസ്യനാസികാ-ബാഹു-ഹൃദയേഭ്യസ്തഥോരസഃ । നിര്ഗമ്യ ദര്ശനേ തസ്ഥൌ ബ്രഹ്മണോ ഽവ്യക്തജന്മനഃ
അപ്രത്യക്ഷമായ ജനനമുള്ള ബ്രഹ്മാവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന്, വായിൽ നിന്ന്, മൂക്കിൽ നിന്ന്, കൈകളിൽ നിന്ന്, ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന്, നെഞ്ചിൽ നിന്ന് ദേവി പുറത്ത് വന്നു, അവിടെ ദൃശ്യമാകി നിന്നു.
ഉത്തസ്ഥൌ ച ജഗന്നാഥസ്തയാ മുക്തോ ജനാര്ദനഃ । ഏകാര്ണവേ ഽഹിശയനാത്തതഃ സ ദദൃശേ ച തൌ
ദേവിയുടെ സഹായത്തോടെ ജനാർദ്ദനൻ, ലോകത്തിന്റെ നാഥൻ, ആ ഏകസമുദ്രത്തിൽ അണയുടെ മേൽ കിടന്നുറങ്ങുകയായിരുന്നവൻ, ഉണർന്ന് എഴുന്നേറ്റു; പിന്നെ അവൻ ആ രണ്ട് അസുരന്മാരെയും കണ്ടു.
മധുകൈടഭൌ ദുരാത്മാനാവതിവീര്യപരാക്രമൌ । ക്രോധരക്തേക്ഷണാവത്തും ബ്രഹ്മാണം ജനിതോദ്യമൌ
മധുവും കൈടഭനും ദുഷ്ടചിത്തവും അത്യധികമായ ശക്തിയും വീര്യവും ഉള്ളവരും, കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ചവരും, ബ്രഹ്മാവിനെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ചവരുമായിരുന്നു.
സമുത്ഥായ തതസ്താഭ്യാം യുയുധേ ഭഗവാന് ഹരിഃ । പഞ്ചവര്ഷസഹസ്രാണി ബാഹുപ്രഹരണോ വിഭുഃ
അതിനുശേഷം, ഭഗവാൻ ഹരി എഴുന്നേറ്റ്, തന്റെ കൈകൾ ആയുധമായി ഉപയോഗിച്ച്, ആ ഇരുവരോടും അഞ്ചായിരം വർഷം വരെ യുദ്ധം ചെയ്തു.
താവപ്യതിബലോന്മത്തൌ മഹാമായാവിമോഹിതൌ । ഉക്തവന്തൌ വരോ ഽസ്മത്തോ വ്രിയതാമിതി കേശവമ്
അവരിരുവരും അത്യന്തം ശക്തിയും മദവുംകൊണ്ടു, മഹാമായയാൽ ഭ്രമിച്ചവരായി, കേശവനോടു പറഞ്ഞു: 'നിനക്ക് ഞങ്ങളിൽ നിന്നൊരു വരം തിരഞ്ഞെടുക്കൂ.'
ഭവനേതാമദ്യ മേ തുഷ്ടൌ മമ വധ്യാവുഭാവപി । കിമന്യേന വരേണാത്ര ഏതാവദ്ധി വൃതം മമ
ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ ഇരുവരും എന്നിൽ സന്തുഷ്ടരാണ്; എങ്കിലും നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരെയും ഞാൻ കൊല്ലേണ്ടതാണല്ലോ, പിന്നെ വേറെ എന്ത് വരം വേണ്ട? ഇതു മാത്രം എനിക്ക് ആഗ്രഹമായിരിക്കുന്നു.
വഞ്ചിതാഭ്യാമിതി തദാ സര്വമാപോമയം ജഗത് । വിലോക്യ താഭ്യാം ഗദിതോ ഭഗവാന് കമലേക്ഷണഃ
അപ്പോൾ തങ്ങൾ വഞ്ചിതരായെന്നു മനസ്സിലാക്കി, ലോകം മുഴുവൻ വെള്ളത്തിൽ മാത്രം ആണെന്നു കണ്ടു, കമലനയനായ ഭഗവാൻ അവരോടു പറഞ്ഞു:
ആവാം ജഹി ന യത്രോര്വോ സലിലേന പരിപ്ലുതാ । പ്രീതൌ സ്വസ്തവ യുദ്ധേന ശ്ലാഘ്യസ്ത്വം മൃത്യുരാവയോഃ
ഭൂമി വെള്ളത്തിൽ മൂടപ്പെടാത്ത സ്ഥലത്ത് ഞങ്ങളെ കൊല്ലൂ; നിന്റെ യുദ്ധത്തിൽ ഞങ്ങൾ സന്തുഷ്ടരാണ്—നിന്റെ വീര്യം പ്രശംസനീയമാണ്, ഞങ്ങൾക്ക് മരണവും നിന്നിൽ നിന്നാണ്.
തഥേത്യുക്ത്വാ ഭഗവതാ ശങ്ഖ-ചക്ര-ഗദാഭൃതാ । കൃത്വാ ചക്രേണ വൈ ച്ഛിന്നേ ജഘനേ ശിരസീ തയോഃ
'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്ന് ശംഖം, ചക്രം, ഗദ കൈവശമുള്ള ഭഗവാൻ പറഞ്ഞ്, തന്റെ ചക്രം ഉപയോഗിച്ച് അവരുടേത് കിഴക്കിൽ തലവെട്ടി വീഴ്ത്തി.
ഏവമേഷാ സമുത്പന്നാ ബ്രഹ്മണാ സംസ്തുതാ സ്വയമ് । പ്രഭാവമസ്യാ ദേവ്യാസ്തു ഭൂയഃ ശൃണു വദാമി തേ
ഇങ്ങനെ അവൾ ഉദിച്ചുവന്നു, ബ്രഹ്മാവു തന്നെ വന്ദിച്ചു; ഈ ദേവിയുടെ ശക്തിയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ വീണ്ടും പറയുന്നതു നീ കേൾക്കൂ.