ദിവ്യാന്യസ്ത്രാണി ശതശോ മുമുചേ യാന്യഥാമ്ബികാ । ബഭഞ്ജ താനി ദൈത്യേന്ദ്രസ്തത്പ്രതീഘാതകര്തൃഭിഃ
അമ്പിക ശതകണക്കിന് ദിവ്യായുധങ്ങൾ പ്രയോഗിച്ചു, പക്ഷേ ദൈത്യാധിപൻ അതെല്ലാം പ്രതിരോധിക്കാൻ ആയുധങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് തകർത്തു.
മുക്താനി തേന ചാസ്ത്രാണി ദിവ്യാനി പരമേശ്വരീ । ബഭഞ്ജ ലീലയൈവോഗ്രഹുങ്കാരോച്ചാരണാദിഭിഃ
അവൻ പ്രയോഗിച്ച ദിവ്യായുധങ്ങൾ പരമേശ്വരി എളുപ്പത്തിൽ, ഭയങ്കരമായ ഹുങ്കാരങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചും മറ്റു ലീലകളാലും തകർത്തു.
തതഃ ശരശതൈര്ദേവീമാച്ഛാദയത സോ ഽസുരഃ । സാ ച തത്കുപിതാ ദേവീ ധനുശ്ചിച്ഛേദ ചേഷുഭിഃ
അപ്പോൾ ആ അസുരൻ നൂറുകണക്കിന് അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ദേവിയെ മൂടി. ദേവി അതിനാൽ കോപത്തോടെ തന്റെ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് അവന്റെ വില്ല് തകർത്തു.
ഛിന്നേ ധനുഷി ദൈത്യേന്ദ്രസ്തഥാ ശക്തിമഥാദദേ । ചിച്ഛേദ ദേവീ ചക്രേണ താമപ്യസ്യ കരേ സ്ഥിതാമ്
വില്ല് തകർന്നപ്പോൾ, അസുരാധിപൻ ഒരു കുന്തം എടുത്തു. എന്നാൽ ദേവി അതും അവന്റെ കൈയിൽ തന്നെയിരിക്കുമ്പോൾ ചക്രം കൊണ്ട് മുറിച്ചു.
തതഃ ഖഡ്ഗമുപാദായ ശതചന്ദ്രം ച ഭാനുമത് । അഭ്യധാവത്തദാ ദേവീം ദൈത്യാനാമധിപേശ്വരഃ
അതിനുശേഷം സൂര്യനെപ്പോലും പ്രകാശിക്കുന്ന, നൂറു ചന്ദ്രന്മാരാൽ അലങ്കരിച്ച വാൾ എടുത്ത്, അസുരന്മാരുടെ പ്രധാനി ദേവിയിലേയ്ക്ക് ഓടിയെത്തി.
തസ്യാപതത ഏവാശു ഖഡ്ഗം ചിച്ഛേദ ചണ്ഡികാ । ധനുര്മുക്തൈഃ ശിതൈര്ബാണൈശ്ചര്മ ചാര്കകരാമലമ്
അവൻ വേഗത്തിൽ അടുത്തുവന്നപ്പോൾ, ചണ്ഡികാ തന്റെ വില്ലിൽ നിന്ന് വിട്ട അമ്പുകൾ കൊണ്ട് അവന്റെ വാൾ മുറിച്ചു. സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ പോലെ തിളങ്ങുന്ന അവന്റെ കവചവും ദേവി തകർത്തു.
അശ്വാംശ്ച പാതയാമാസ രഥം സാരഥിനാ സഹ । ഹതാശ്വഃ സ തദാ ദൈത്യശ്ഛിന്നധാന്വാ വിസാരഥിഃ । ജഗ്രാഹ മുദ്ഗരം ഘോരമമ്ബികാനിധനോദ്യതഃ
ദേവി അവന്റെ കുതിരകളെയും, രഥത്തെയും, സാരഥിയെയും നിലംപതിപ്പിച്ചു. അപ്പോൾ കുതിരകളും സാരഥിയും നഷ്ടമായ്, വില്ല് തകർന്ന അസുരൻ, അംബികയെ സംഹരിക്കാൻ ഭയങ്കരമായ ഒരു ഗദ എടുത്തു.
ചിച്ഛേദാപതതസ്തസ്യ മുദ്ഗരം നിശിതൈഃ ശരൈഃ । തഥാപി സോ ഽഭ്യധാവത്താം മുഷ്ടിമുദ്യമ്യ വേഗവാന്
അവൻ ദേവിയിലേയ്ക്ക് ഓടിയെത്തുമ്പോൾ, ദേവി കൂർത്ത അമ്പുകൾ കൊണ്ട് അവന്റെ ഗദ മുറിച്ചു. എന്നാലും, അവൻ വേഗത്തിൽ കൈയുയർത്തി ദേവിയിലേയ്ക്ക് ചുമർന്നുവന്നു.
സ മുഷ്ടിം പാതയാമാസ ഹൃദയേ ദൈത്യപുങ്ഗവഃ । ദേവ്യാസ്തം ചാപി സാ ദേവീ തലേനോരസ്യതാഡയത്
അസുരന്മാരിൽ പ്രധാനനായവൻ ദേവിയെ ഹൃദയത്തിൽ കയ്യൊന്നു കൊണ്ട് അടിച്ചു. അതിന് മറുപടിയായി ദേവിയും അവനെ കൈതട്ടുകൊണ്ട് നെഞ്ചിൽ അടിച്ചു.
തലപ്രഹാരാഭിഹതോ നിപപാത മഹീതലേ । സ ദൈത്യരാജഃ സഹസാ പുനരേവ തഥോത്ഥിതഃ
ദേവിയുടെ കൈയടിയിൽ അസുരരാജാവ് പെട്ടെന്ന് നിലത്തേക്ക് വീണു. പക്ഷേ, ഉടൻ തന്നെ അവൻ വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റു.
ഉത്പത്യ ച പ്രഗൃഹ്യോച്ചൈര്ദേവീം ഗഗനമാസ്ഥിതഃ । തത്രാപി സാ നിരാധാരാ യുയുധേ തേന ചണ്ഡികാ
അവൻ ചാടി ദേവിയെ പിടിച്ചു, ആകാശത്തിലേക്ക് പറന്നു. എന്നാൽ അവിടെപോലും ചണ്ഡികാ അവനോടൊപ്പം യുദ്ധം തുടർന്നു.
നിയുദ്ധം ഖേ തദാ ദൈത്യശ്ചണ്ഡികാ ച പരസ്പരമ് । ചക്രതുഃ പ്രഥമം സിദ്ധമുനിവിസ്മയകാരകമ്
അപ്പോൾ ആകാശത്തിൽ അസുരനും ചണ്ഡികയും തമ്മിൽ ഏകാന്തമായ ഒരു വലിയ യുദ്ധം നടന്നു. അതു കണ്ട സിദ്ധന്മാരും മുനിമാരും അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
തതോ നിയുദ്ധം സുചിരം കൃത്വാ തേനാമ്ബികാ സഹ । ഉത്പാത്യ ഭ്രാമയാമാസ ചിക്ഷേപ ധരണീതലേ
അവൻ അംബികയോടൊപ്പം വളരെ നേരം കൈയ്ക്കൈയിലായി യുദ്ധം നടത്തി. പിന്നെ അവളെ ഉയർത്തി, ചുറ്റി, ഭൂമിയിൽ എറിഞ്ഞു.
സ ക്ഷിപ്തോ ധരണീം പ്രാപ്യ മുഷ്ടിമുദ്യമ്യ വേഗിതഃ । അഭ്യധാവത ദുഷ്ടാത്മാ ചണ്ഡികാനിധനേച്ഛയാ
അവൻ ഭൂമിയിൽ വീണു, കയ്യൊന്നു ഉയർത്തി വേഗത്തിൽ ചണ്ഡികയെ향െ ഓടി. അവന്റെ മനസ്സിൽ ദുഷ്ടതയും ദേവിയെ നശിപ്പിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹവും നിറഞ്ഞിരുന്നു.
തമായാന്തം തതോ ദേവീ സര്വദൈത്യജനേശ്വരമ് । ജഗത്യാം പാതയാമാസ ഭിത്ത്വാ ശൂലേന വക്ഷസി
അപ്പോള് എല്ലാ അസുരസേനാപതിയെയും ദേവി നേരെ വന്നു, അവളുടെ കുന്തം നെഞ്ചില് കുത്തി, അവനെ ഭൂമിയിലേക്ക് വീഴ്ത്തി.
സ ഗതാസുഃ പപാതോര്വ്യാം ദേവീശൂലാഗ്രവിക്ഷതഃ । ചാലയന് സകലാം പൃഥ്വീം സാബ്ധിദ്വീപാം സപര്വതാമ്
ദേവിയുടെ കുന്തം കുത്തിയതോടെ, അവന് ജീവന് വിട്ട് ഭൂമിയില് വീണു; സമുദ്രങ്ങളോടും ദ്വീപുകളോടും പര്വ്വതങ്ങളോടും കൂടിയ ഭൂമി മുഴുവൻ അതിനാല് കുലുങ്ങി.
തതഃ പ്രസന്നമഖിലം ഹതേ തസ്മിന് ദുരാത്മനി । ജഗത്സ്വാസ്ഥ്യമതീവാപ നിര്മലം ചാഭവന്നഭഃ
ആ ദുഷ്ടന് വധിക്കപ്പെട്ടതോടെ, സകല ലോകവും സന്തോഷത്തോടെയും സമാധാനത്തോടെയും നിറഞ്ഞു; ആകാശം വെടിപ്പും ശുദ്ധിയും ആയി.
ഉത്പാതമേഘാഃ സോല്കാ യേ പ്രാഗാസംസ്തേ ശമം യയുഃ । സരിതോ മാര്ഗവാഹിന്യസ്തഥാസംസ്തത്ര പാതിതേ
മുന്പ് ഉണ്ടായിരുന്ന ദുരിതമേഘങ്ങളും ഉല്കകളും അപ്രത്യക്ഷമായി; ആ അസുരന് വീണതോടെ നദികള് സ്വാഭാവികമായ വഴികളിലൂടെ ഒഴുകാന് തുടങ്ങി.
തതോ ദേവഗണാഃ സര്വേ ഹര്ഷനിര്ഭമാനസാഃ । ബഭൂവുര്നിഹതേ തസ്മിന് ഗന്ധര്വാ ലലിതം ജഗുഃ
അവന് കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോള് എല്ലാ ദേവതകളും അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ നിറഞ്ഞു; ഗാന്ധര്വ്വന്മാര് മനോഹരമായ ഗാനങ്ങള് പാടിച്ചു.
അവാദയംസ്തഥൈവാന്യേ നനൃതുശ്ചാപ്സരോഗണാഃ । വവുഃ പുണ്യാസ്തഥാ വാതാഃ സുപ്രഭോ ഽഭൂദ്ദിവാകരഃ
മറ്റുള്ളവര് വാദ്യങ്ങള് വായിച്ചു, അപ്സരസുകള് നൃത്തം ചെയ്തു; ശുഭമായ കാറ്റുകള് വീശി, സൂര്യന് അതിയായ പ്രകാശത്തോടെ പ്രകാശിച്ചു.
ദേവ്യാ ഹതേ തത്ര മഹാസുരേന്ദ്രേ സേന്ദ്രാഃ സുരാ വഹ്നിപുരോഗമാസ്താമ് । കാത്യായനീം തുഷ്ടുവുരിഷ്ടലാഭാദ് വികാശിവക്ത്രാബ്ജവികാശിതാശാഃ
അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന മഹാസുരാധിപനെ ദേവി സംഹരിച്ചതിനുശേഷം, ഇന്ദ്രനും അഗ്നിയും മുന്നണി നിൽക്കുന്ന ദേവതകൾ സന്തോഷത്തോടെ, തങ്ങളുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റപ്പെട്ടതിന്റെ ആനന്ദത്തിൽ, കാത്യായനിയെ സ്തുതിച്ചു.
ദേവി പ്രപന്നാര്തിഹരേ പ്രസീദ പ്രസീദ മാതര്ജഗതോ ഽഖിലസ്യ । പ്രസീദ വിശ്വേശ്വരി പാഹി വിശ്വം ത്വമീശ്വരീ ദേവി ചരാചരസ്യ
ദേവി, നിന്നെ ആശ്രയിക്കുന്നവരുടെ ദു:ഖം നീക്കം ചെയ്യുന്നവളേ, ദയചെയ്യണം! ലോകത്തിന്റെ അമ്മയായവളേ, ദയചെയ്യണം! സർവ്വവിശ്വത്തിന്റെ ഇശ്വരിയായവളേ, ദയചെയ്യണം! നീ ചലനവും അചലനവുമായ എല്ലാറ്റിന്റെയും ഭഗവതിയല്ലോ, ലോകത്തെ രക്ഷിക്കണം.
ആധാരഭൂതാ ജഗതസ്ത്വമേകാ മഹീസ്വരൂപേണ യതഃ സ്ഥിതാസി । അപാം സ്വരൂപസ്ഥിതയാ ത്വയൈതദ് ആപ്യായ്യതേ കൃത്സ്ത്രമലങ്ഘ്യവീര്യേ
ലോകത്തിന് അടിസ്ഥാനമായത് നീയൊന്നുതന്നെ; ഭൂമിയുടെ രൂപത്തിൽ നീ നിലകൊള്ളുന്നു. ജലത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ നീ നിലകൊള്ളുന്നതിനാൽ, അതിന്റെ ശക്തിയിൽ ഈ ലോകം മുഴുവൻ പോഷിതമാവുന്നു, അളവുകിട്ടാത്ത ശക്തിയുള്ളവളേ.
ത്വം വൈഷ്ണവീ ശക്തിരനന്തവീര്യാ വിശ്വസ്യ ബീജം പരമാസി മായാ । സംമോഹിതം ദേവി സമസ്തമേതത് തേവം വൈ പ്രസന്നാ ഭുവി മുക്തിഹേതുഃ
നീ വൈഷ്ണവശക്തി, അനന്തശക്തിയുള്ളവളും, സർവ്വവിശ്വത്തിന്റെ വിത്തും പരമമായ മായയും ആണു. ഈ ലോകം മുഴുവൻ നിന്റെ മായയാൽ മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, ദേവി. നീ പ്രസന്നയായാൽ ഭൂമിയിൽ മോക്ഷത്തിന് കാരണമാവുന്നു.
വിദ്യാഃ സമസ്താസ്തവ ദേവി ഭേദാഃ സ്ത്രിയഃ സമസ്താഃ സകലാ ജഗത്സു । ത്വയൈകയാ പൂരിതമമ്ബയൈതത് കാ തേ സ്തുതിഃ സ്തവ്യപരാ പരോക്തിഃ
ദേവി, എല്ലാ വിദ്യകളും നിന്റെ ഭേദങ്ങളാണ്; ലോകങ്ങളിലുണ്ടാകുന്ന എല്ലാ സ്ത്രീകളും നിന്റെ രൂപങ്ങളാണ്. അമ്മേ, നീയൊന്നുതന്നെ ഈ സർവ്വം നിറച്ചിരിക്കുന്നു. നിന്നെ സ്തുതിക്കാൻ എന്ത് സ്തുതിയുണ്ടാകും? സ്തുതികൾ എല്ലാം പരോക്ഷമായ വിവരണങ്ങൾ മാത്രമാണ്.
സര്വഭൂതാ യദാ ദേവീ സ്വര്ഗമുക്തിപ്രദായിനീ । ത്വം സ്തുതാ സ്തുതയേ കാ വാ ഭവന്തു പരമോക്തയഃ
ദേവി, നീ എല്ലാ ജീവികൾക്കും സ്വർഗ്ഗവും മോക്ഷവും നൽകുന്നവളാണ്. നിന്നെ സ്തുതിക്കുമ്പോൾ, അതിന് യോജിച്ച പരമമായ വാക്കുകൾ എന്താണ് ഉണ്ടാകുക?
സര്വസ്യ ബുദ്ധിരൂപേണ ജനസ്യ ഹൃദി സംസ്ഥിതേ । സ്വര്ഗാപവര്ഗദേ ദേവി നാരായണി നമോ ഽസ്തു തേ
സകലരുടെയും മനസ്സിൽ ബുദ്ധിയാകെ പാർക്കുന്നേയും സ്വർഗ്ഗവും മോക്ഷവും നൽകുന്ന ദേവിയേയും നാരായണി, നിനക്കു വന്ദനം.
കലാകാഷ്ഠാദിരൂപേണ പരിണാമപ്രദായിനീ । വിശ്വസ്യോപരതൌ ശക്തേ നാരായണി നമോ ഽസ്തു തേ
കാലവും നിമിഷങ്ങളും രൂപമായി മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തുന്നവളും ലോകം അവസാനിക്കുമ്പോൾ ശക്തിയായി നിലകൊള്ളുന്നവളും നാരായണി, നിനക്കു വന്ദനം.
സര്വമങ്ഗലമാങ്ഗല്യേ ശിവേ സര്വാര്ഥസാധികേ । ശരണ്യേ ത്ര്യമ്ബകേ ഗൌരി നാരായണി നമോ ഽസ്തു തേ
സകല മംഗളങ്ങളിലുമുള്ള മംഗളമായവളേയും എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളും സാധിപ്പിക്കുന്നവളേയും അഭയം തേടുന്നവർക്കു രക്ഷയാകുന്ന ത്രയാംബകിയായ ഗൗരിയേയും നാരായണി, നിനക്കു വന്ദനം.
സൃഷ്ടിസ്ഥിതിവിനാശാനാം ശക്തിഭൂതേ സനാതനി । ഗുണാശ്രയേ ഗുണമയേ നാരായണി നമോ ഽസ്തു തേ
സൃഷ്ടി, നില, നാശം എന്നിവയുടെ ശക്തിയായി എന്നേക്കുമായി നിലകൊള്ളുന്നവളേയും ഗുണങ്ങളുടെ ആധാരമായവളും ഗുണങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞവളും നാരായണി, നിനക്കു വന്ദനം.