തതോ യുദ്ധമതീവാസീദ്ദേവ്യാ ശുമ്ഭനിശുമ്ഭയോഃ । ശരവര്ഷമതീവോഗ്രം മേഘയോരിവ വര്ഷതോഃ
അതിനുശേഷം ദേവിയും ശുംബനും നിശുംബനും തമ്മിൽ അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ ഒരു യുദ്ധം നടന്നു. ഇരുവശത്തുനിന്നും അമ്പുകളുടെ മഴയുപോലെ കനത്ത പ്രഹരങ്ങൾ പെയ്തു, മേഘങ്ങൾ മഴപെയ്യുന്നതുപോലെ.
ചിച്ഛേദാസ്താഞ്ഛരാംസ്താഭ്യാം ചണ്ഡികാ സ്വശരോത്കരൈഃ । താഡയാമാസ ചാങ്ഗേഷു ശസ്ത്രൌഘൈരസുരേശ്വരൌ
അവരുടെ അമ്പുകൾ ചണ്ഡികാ തന്റെ അമ്പുകളുടെ കൂട്ടത്തോടെ വെട്ടിമുറിച്ചു. പിന്നെ അവൻമാരുടെ ശരീരഭാഗങ്ങളിൽ ആയുധങ്ങളുടെ മഴപെയ്യിച്ച് പ്രഹരിച്ചു.
നിശുമ്ഭോ നിശിതം ഖഡ്ഗം ചര്മ ചാദായ സുപ്രഭമ് । അതാഡയന്മൂര്ധ്നി സിംഹം ദേവ്യാ വാഹനമുത്തമമ്
നിശുംബൻ മൂർച്ചയുള്ള വാൾയും അതിമനോഹരമായ കവചവും എടുത്ത്, ദേവിയുടെ പ്രധാനവാഹനമായ സിംഹത്തിന്റെ തലയിലേക്കു പ്രഹരിച്ചു.
നിശുമ്ഭോ നിശിതം ഖഡ്ഗം ചര്മ ചാദായ സുപ്രഭമ് । അതാഡയന്മൂര്ധ്നി സിംഹം ദേവ്യാ വാഹനമുത്തമമ്
നിശുംബൻ മൂർച്ചയുള്ള വാൾയും അതിമനോഹരമായ കവചവും എടുത്ത്, ദേവിയുടെ പ്രധാനവാഹനമായ സിംഹത്തിന്റെ തലയിലേക്കു പ്രഹരിച്ചു.
ഛിന്നേ ചര്മണി ഖഡ്ഗേ ച ശക്തിം ചിക്ഷേപ സോ ഽസുരഃ । താമപ്യസ്യ ദ്വിധാ ചക്രേ ചക്രേണാഭിമുഖാഗതാമ്
അവന്റെ കവചവും വാളും വെട്ടിമുറിച്ചപ്പോൾ, ആ അസുരൻ ഒരു കുന്തം എറിഞ്ഞു. അതു നേരെ വരുമ്പോൾ തന്നെ, ദേവി തന്റെ ചക്രം ഉപയോഗിച്ച് അതിനെ രണ്ടായി ചിതറി.
കോപാധ്മാതോ നിശുമ്ഭോ ഽഥ ശൂലം ജഗ്രാഹ ദാനവഃ । ആയാതം മുഷ്ടിപാതേന ദേവീ തച്ചാപ്യചൂര്ണയത്
കോപത്തിൽ കത്തിയ നിശുംബൻ ഒരു ത്രിശൂലം എടുത്തു. അതു അടുത്തുവന്നപ്പോൾ, ദേവി തന്റെ കയ്യടിയാൽ അതിനെ പൊടിച്ചുടച്ചു.
അഥാദായ ഗദാം സോ ഽപി ചിക്ഷേപ ചണ്ഡികാം പ്രതി । സാപി ദേവ്യാ ത്രിശൂലേന ഭിന്നാ ഭസ്മത്വമാഗതാ
അപ്പോൾ അവൻ തന്റെ ഗദ എടുത്തു ചണ്ഡികയെ향െ എറിഞ്ഞു. എന്നാൽ അമ്മയുടെ ത്രിശൂലത്താൽ ആ ഗദ തകർന്ന് പൊടിയായി.
തതഃ പരശുഹസ്തം തമായാന്ത ദൈത്യപുങ്ഗവമ് । ആഹത്യ ദേവീ ബാണൌഘൈരപാതയത ഭൂതലേ
അതിനുശേഷം, കയ്യിൽ പരശു പിടിച്ച് വരികയായിരുന്ന ആ അസുരനാഥനെ അമ്മ അമ്പുകളുടെ മഴയാൽ അടിച്ച് നിലത്തു വീഴ്ത്തി.
തസ്മിന്നിപതിതേ ഭൂമൌ നിശുമ്ഭേ ഭീമവിക്രമേ । ഭ്രാതര്യതീവ സംക്രുദ്ധഃ പ്രയയൌ ഹന്തുമമ്ബികാമ്
ഭയങ്കരശക്തിയുള്ള നിശുംബൻ നിലത്തു വീണപ്പോൾ, അവന്റെ സഹോദരൻ അത്യന്തം കോപത്തോടെ അംബികയെ കൊല്ലാൻ മുന്നോട്ട് വന്നു.
സ രഥസ്ഥസ്തഥാത്യുച്ചൈര്ഗൃഹീതപരമായുധൈഃ । ഭുജൈരഷ്ടാഭിരതുലൈര്വ്യാപ്യാശേഷം ബഭൌ നഭഃ
അവൻ രഥത്തിൽ നിന്ന് അത്യുത്തമ ആയുധങ്ങൾ പിടിച്ച്, എട്ടു തുല്യരഹിതമായ കൈകളാൽ ആകാശം മുഴുവൻ നിറച്ച് പ്രകാശിച്ചു.
തമായാന്തം സമാലോക്യ ദേവീ ശങ്ഘമവാദയത് । ജ്യാശബ്ദം ചാപി ധനുഷശ്ചകാരാതീവ ദുഃ സഹമ്
അവനെ മുന്നോട്ട് വരുന്നത് കണ്ട അമ്മ തന്റെ ഘണ്ട മുഴക്കി, അതോടൊപ്പം വില്ലിന്റെ നാരിന്റെ ശബ്ദം അത്യന്തം സഹിക്കാൻ പറ്റാത്തതായും ഉണ്ടായി.
പൂരയാമാസ കകുഭോ നിജഘണ്ടാസ്വനേന ച । സമസ്തദൈത്യസൈന്യാനാം തേജോവധവിധായിനാ
അമ്മയുടെ ഘണ്ടയുടെ മുഴക്കത്തിൽ ദിക്കുകൾ മുഴുവൻ മുഴങ്ങി, അതു എല്ലാം അസുരസൈന്യങ്ങളുടെ വീര്യം കുറച്ചു.
തതഃ സിംഹോ മഹാനാദൈസ്ത്യാജിതേഭമഹാമദൈഃ । പൂരയാമാസ ഗഗനം ഗാം തഥൈവ ദിശോ ദശ
അപ്പോൾ ആ സിംഹം, വലിയ ഉച്ചത്തിൽ അരിപ്പ് മുഴക്കി, ആകാശവും ഭൂമിയും പത്ത് ദിശകളും മുഴുവനായി നാദം നിറച്ചു. അതിന്റെ ശബ്ദം വലിയ കാട്ടാനയുടെ ഉഗ്രതയെപ്പോലെയായിരുന്നു.
തതഃ കാലീ സമുത്പത്യ ഗഗനം ക്ഷ്മാമതാഡയത് । കരാഭ്യാം തന്നിനാദേന പ്രാക്സ്വനാസ്തേ തിരോഹിതാഃ
അപ്പോൾ കാളി ഉയർന്ന് ചാടി, കൈകൊണ്ട് ആകാശത്തെയും നിലത്തെയും അടിച്ചു. അതിനാൽ ഉണ്ടായ ശബ്ദം മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന മുഴുവൻ ശബ്ദങ്ങളും മായ്ച്ചു.
അട്ടാട്ടഹാസമശിവം ശിവദൂതീ ചകാര ഹ । തൈഃ ശബ്ദൈരസുരാസ്ത്രേസുഃ ശുമ്ഭഃ കോപം പരം യയൌ
ശിവദൂതി ഭയങ്കരമായ ഉല്ലാസം മുഴക്കി ചിരിച്ചു. ആ ശബ്ദം കേട്ട് അസുരന്മാർ വിറച്ചു, ശുംബൻ അത്യന്തം കോപംകൊണ്ടു.
ദുരാത്മംസ്തിഷ്ഠ തിഷ്ഠേതി വ്യാജഹാരാമ്ബികാ യദാ । തദാ ജയേത്യഭിഹിതം ദേവൈരാകാശസംസ്ഥിതൈഃ
അമ്പികാ, "ദുഷ്ടന്മാരേ, നിൽക്കൂ, നിൽക്കൂ" എന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ, ആകാശത്തിൽ നിന്നിരുന്ന ദേവന്മാർ "ജയം!" എന്ന് ഉരക്കി.
ശുമ്ഭേനാഗത്യ യാ ശക്തിര്മുക്താ ജ്വാലാതിഭീഷണാ । ആയാന്തീ വഹ്നികൂടാഭാ സാ നിരസ്താ മഹോല്കയാ
ശുംബൻ വിട്ടുവിട്ട, തീപൊള്ളുന്ന ഭയങ്കരമായ ശക്തി, തീയുടെ കൂമ്പാരമെന്നപോലെ അടുത്തുവന്നപ്പോൾ, വലിയ ഒരു ഉല്കകൊണ്ട് അതു തകർത്തു.
സിംഹനാദേന ശുമ്ഭസ്യ വ്യാപ്തം ലോകത്രയാന്തരമ് । നിര്ഘാതനിഃ സ്വനോ ഘോരോ ജിതവാനവനീപതേ
ശുംബന്റെ സിംഹനാദം മൂലം മൂന്നു ലോകങ്ങളും അതിന്റെ അതിരുകൾക്കുള്ളിലുമെല്ലാം ആ ശബ്ദം നിറഞ്ഞു. ആ ഭയങ്കരമായ ഉച്ചം മിന്നലിന്റെ ഗർജ്ജനത്തെപ്പോലെ വിജയിച്ചു, ഭൂമിയുടെ രാജാവേ.
ശുമ്ഭമുക്താഞ്ഛരാന്ദേവീ ശുമ്ഭസ്തത്പ്രഹിതാഞ്ഛരാന് । ചിച്ഛേദ സ്വശരൈരുഗ്രൈഃ ശതശോ ഽഥ സഹസ്രശഃ
ശുംബൻ വിട്ട അമ്പുകൾ ദേവി തകർത്ത് വീഴ്ത്തി. അതുപോലെ, ദേവിയുടെ ആയുധങ്ങൾ ശുംബൻ തന്റെ ഭയങ്കരമായ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് നൂറുകണക്കിന് ആയുധങ്ങളും ആയിരക്കണക്കിന് ആയുധങ്ങളും തകർത്തു.
തതഃ സാ ചണ്ഡികാ ക്രുദ്ധാ ശൂലേനാഭിജഘാന തമ് । സ തദാഭിഹതോ ഭൂമൌ മൂര്ച്ഛിതോ നിപപാത ഹ
അപ്പോൾ ചണ്ഡിക ദേവി കോപത്തോടെ തന്റെ കുന്തം എടുത്ത് അവനെ ആക്രമിച്ചു. ആ കുന്തം കൊണ്ടു തല്ലപ്പെട്ട ശുംബൻ അവിടെ തന്നെ ബോധംകെട്ട് നിലത്ത് വീണു.
തതോ നിശുമ്ഭഃ സമ്പ്രാപ്യ ചേതനാമാത്തകാര്മുകഃ । ആജഘാന ശരൈര്ദേവീം കാലീം കേസരിണം തഥാ
അതിനുശേഷം, നിശുംബൻ ബോധം വീണ്ടെടുത്തു വില്ലെടുത്ത് ദേവിയെയും കാളിയെയും സിംഹത്തെയും അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു.
പുനശ്ച കൃത്വാ ബാഹൂനാമയുതം ദനുജേശ്വരഃ । ചക്രായുധേന ദിതിജശ്ഛാദയാമാസ ചണ്ഡികാമ്
പിന്നീട്, അസുരാധിപൻ തന്റെ കൈകൾ പത്തായിരം ആയി വർദ്ധിപ്പിച്ചു. ചക്രായുധം എടുത്ത് ചണ്ഡികയെ ആയുധങ്ങളുടെ മഴയിൽ മറച്ചു.
തതോ ഭഗവതീ ക്രുദ്ധാ ദുര്ഗാ ദുര്ഗാര്തിനാശിനീ । ചിച്ഛേദ താനി ചക്രാണി സ്വശരൈഃ സായകാംശ്ച താന്
അപ്പോൾ, ദുരിതങ്ങൾ അകറ്റുന്ന ദുർഗ്ഗാദേവി കോപത്തോടെ തന്റെ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ആ ചക്രങ്ങളും അമ്പുകളും എല്ലാം തകർത്തു.
തതോ നിശുമ്ഭോ വേഗേന ഗദാമാദായ ചണ്ഡികാമ് । അഭ്യധാവത വൈ ഹന്തും ദൈത്യസേനാസമാവൃതഃ
അതിനുശേഷം, നിശുംബൻ വേഗത്തിൽ തന്റെ ഗദ എടുത്ത്, അസുരസേനയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ചണ്ഡികയെ കൊല്ലാൻ ഓടിയെത്തി.
തസ്യാപതത ഏവാശു ഗദാം ചിച്ഛേദ ചണ്ഡികാ । ഖഡ്ഗേന ശിതധാരേണ സ ച ശൂലം സമാദദേ
അവൻ ഓടിയെത്തുമ്പോൾ, ചണ്ഡിക ദേവി തന്റെ മൂർച്ചയുള്ള വാൾ കൊണ്ട് അവന്റെ ഗദയെ ഉടനടി വെട്ടി തകർത്തു. ഉടനെ അവൻ കയ്യിൽ കുന്തം എടുത്തു.
ശൂലഹസ്തം സമായാന്തം നിശുമ്ഭമമരാര്ദനമ് । ഹൃദി വിവ്യാധ ശൂലേന വേഗാവിദ്ധേന ചണ്ഡികാ
അമരന്മാരെ നശിപ്പിക്കുന്ന നിശുംബൻ കുന്തം കൈവശമാക്കി മുന്നോട്ട് വന്നു. അതിനിടെ, ചണ്ഡിക ദേവി ശക്തിയായി കുന്തം എറിഞ്ഞ് അവന്റെ ഹൃദയം തുളച്ചു.
ഭിന്നസ്യ തസ്യ ശൂലേന ഹൃദയാന്നിഃ സൃതോ ഽപരഃ । മഹാബലോ മഹാവീര്യസ്തിഷ്ഠേതി പുരുഷോ വദന്
കുന്തം കൊണ്ട് ഹൃദയം ചിതറിക്കപ്പെട്ട നിശുംബന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു മഹാശക്തനും വീര്യശാലിയുമായ പുരുഷൻ പുറത്ത് വന്നു, 'നിൽക്കൂ!' എന്ന് വിളിച്ചു.
തസ്യ നിഷ്ക്രാമതോ ദേവീ പ്രഹസ്യ സ്വനവത്തതഃ । ശിരശ്ചിച്ഛേദ ഖഡ്ഗേന തതോ ഽസാവപതദ് ഭുവി
അവൻ പുറത്തേക്കു വരുമ്പോൾ, ദേവി ഉച്ചത്തിൽ ചിരിക്കയും ഉടനെ വാൾ കൊണ്ട് അവന്റെ തല വെട്ടി വീഴ്ത്തുകയും ചെയ്തു. അപ്പോൾ അവൻ നിലത്തേക്ക് വീണു.
തതഃ സിംഹശ്ചഖാദോഗ്രം ദംഷ്ട്രാക്ഷുണ്ണശിരോധരാന് । അസുരാംസ്താംസ്തഥാ കാലീ ശിവദൂതീ തഥാപരാന്
അതിനുശേഷം, സിംഹം അതിന്റെ കുരുതിയുള്ള പല്ലുകളും നഖങ്ങളും കൊണ്ട് ഭയാനകമായ അസുരന്മാരെ കീറിത്തെറിപ്പിച്ചു. അതുപോലെ തന്നെ കാളിയും ശിവദൂതിയും മറ്റു അസുരന്മാരെ സംഹരിച്ചു.
കൌമാരീശക്തിനിര്ഭിന്നാഃ കേചിന്നേശുര്മഹാസുരാഃ । ബ്രഹ്മാണീമന്ത്രപൂതേന തോയേനാന്യേ നിരാകൃതാഃ
കൗമാരിയുടെ ആയുധം കുത്തിയ ചില മഹാസുരന്മാർ കിടന്നപടിയായിരുന്നു, അവർക്കു ചലിക്കാനായില്ല. ബ്രഹ്മാണി മന്ത്രശുദ്ധിയുള്ള വെള്ളം തളിച്ച് മറ്റുള്ളവരെ അകറ്റി.