തതഃ കോപം ചകാരോച്ചൈരമ്ബികാ താനരീന് പ്രതി । കോപേന ചാസ്യാ വദനം മഷീവര്ണമഭൂത്തദാ
അപ്പോൾ അംബികാ അത്യന്തം കോപിച്ചു, ആ ശത്രുക്കളെ നോക്കി. അവളുടെ കോപത്തിൽ മുഖം കറുത്ത മഷിപോലെ ആയി.
ഭ്രുകുടീകുടിലാത്തസ്യാ ലലാടഫലകാദ് ദ്രുതമ് । കാലീ കരാലവദനാ വിനിഷ്ക്രാന്താസിപാശിനീ
അവളുടെ കനിഞ്ഞ കണ്പിളർത്ത് ഭ്രൂക്കൂട്ടം額ത്തിൽ നിന്ന്, ഭയങ്കരമായ മുഖവും വാൾയും കയറ്റവും കൈവശമുള്ള കാലി അതിവേഗം പുറത്ത് വന്നു.
വിചിത്രഖട്വാങ്ഗധരാ നരമാലാവിഭൂഷണാ । ദ്വീപിചര്മപരീധാനാ ശുഷ്കമാംസാതിഭൈരവാ
അവൾ വിചിത്രമായ കപാലംകെട്ടിയ ദണ്ഡം കൈവശം വച്ചു, മനുഷ്യശിരസ്സുകളുടെ മാല ധരിച്ചു, കടുവച്ചർമ്മം ധരിച്ചു, ഉണങ്ങിയ മാംസത്തോടെ അത്യന്തം ഭയാനകയായി.
അതിവിസ്താരവദനാ ജിഹ്വാലലനഭീഷണാ । നിമഗ്നാരക്തനയനാ നാദാപൂരിതദിങ്മുഖാ
വളരെ വിശാലമായ വായും, പുറത്തു കിടക്കുന്ന ഭയങ്കരമായ നാവും, രക്തം നിറഞ്ഞ, അകത്തേക്ക് മുങ്ങിയ കണ്ണുകളും, മുഴുവൻ ദിക്കുകളും നിറയ്ക്കുന്ന ഗർജ്ജനവും അവള്ക്കുണ്ടായിരുന്നു.
സാ വേഗേനാഭിപതിതാ ഘതയന്തീ മഹാസുരാന് । സൈന്യേ തത്ര സുരാരീണാമഭക്ഷയത തദ്വലമ്
അവൾ വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് പായിച്ചു, മഹാസുരന്മാരെ അടിച്ചു വീഴ്ത്തി, ദേവികളുടെ ശത്രുക്കളുടെ സൈന്യത്തിൽ അവരുടെ സേനയെ തിന്നു.
പാര്ഷ്ണിഗ്രാഹാങ്കുശഗ്രാഹിയോധഘണ്ടാസമന്വിതാന് । സമാദായൈകഹസ്തേന മുഖേ ചിക്ഷേപ വാരണാന്
പാർഷ്ണിഗ്രാഹന്മാരും ആങ്കുഷം പിടിച്ചവരും ഘണ്ടകളുമുള്ള യാനങ്ങളായ ആനകളെ അവൾ ഒറ്റകൈയിൽ പിടിച്ചു, അവയെ വായിൽ ഇട്ടു.
തഥൈവ യോധം തുരഗൈ രഥം സാരഥിനാ സഹ । നിക്ഷിപ്യ വക്ത്രേ ദശനൈശ്ചര്വയന്ത്യതിഭൈരവമ്
അവളത് പോലെ തന്നെ ഒരു യോദ്ധാവിനെയും അവന്റെ കുതിരകളെയും രഥത്തെയും രഥസാരഥിയെയും പിടിച്ചു ഭയങ്കരമായ പല്ലുകളാൽ ചവിട്ടി വായിൽ ഇട്ടു തിന്നുകയുണ്ടായി.
ഏകം ജഗ്രാഹ കേശേഷു ഗ്രീവായാമഥ ചാപരമ് । പാദേനാക്രമ്യ ചൈവാന്യമുരസാന്യമപോഥയത്
ഒരാളെ അവൾ മുടിയിൽ പിടിച്ചു, മറ്റൊരാളെ കഴുത്തിൽ പിടിച്ചു, മറ്റൊരാളെ കാൽകൊണ്ട് അടിച്ചു താഴ്ത്തി, വേറൊരാളെ നെഞ്ചോടെ തള്ളിയിടുകയും ചെയ്തു.
തൈര്മുക്താനി ച ശസ്ത്രണി മഹാസ്ത്രാണി തഥാസുരൈഃ । മുഖേന ജഗ്രാഹ രുഷാ ദശനൈര്മഥിതാന്യപി
അസുരന്മാർ എറിഞ്ഞ ആയുധങ്ങളും വലിയ ആയുധങ്ങളും അവൾ കോപത്തോടെ വായിൽ പിടിച്ചു, പല്ലുകൾകൊണ്ട് ചവിട്ടിയവയെയും പിടിച്ചു.
ബലിനാം തദ്ബലം സര്വമസുരാണാം ദുരാത്മനാമ് । മമര്ദാഭക്ഷയച്ചാന്യാനന്യാംശ്ചാതാഡയത്തഥാ
ശക്തിയുള്ള ആ ദുഷ്ട അസുരന്മാരുടെ മുഴുവൻ ശക്തിയും അവൾ തകർത്തു, ചിലരെ തിന്നുകയും മറ്റുള്ളവരെ അടിക്കുകയും ചെയ്തു.
അസിനാ നിഹതാഃ കേചിത്കേചിത്ഖട്വാങ്ഗതാഡിതാഃ । ജഗ്മുര്വിനാശമസുരാ ദന്താഗ്രാഭിഹതാ രണേ
ചില അസുരന്മാർ അവളുടെ വാൾകൊണ്ട് കൊല്ലപ്പെട്ടു, ചിലർ ദണ്ടകൊണ്ട് അടിക്കപ്പെട്ടു, മറ്റുള്ളവർ പല്ലിന്റെ അറ്റംകൊണ്ട് അടിക്കപ്പെട്ട് യുദ്ധത്തിൽ നശിച്ചു.
ക്ഷണേന തന്മഹാസൈന്യമസുരാണാം നിപാതിതമ് । ദൃഷ്ട്വാ ചണ്ഡോ ഽഭിമൈര്ഭോമാക്ഷീം താം മഹാസുരഃ
ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ആ മഹാസൈന്യം തകർന്നു; ഇത് കണ്ട മഹാസുരൻ ചണ്ഡൻ അത്യന്തം കോപത്തോടെ അവളുടെ നേരെ മുന്നേറി.
ശരവര്ഷൈര്മഹാഭീമൈര്ഭോമാക്ഷീം താം മഹാസുരഃ । ഛാദയാമാസ ചക്രൈശ്ച മുണ്ഡഃ ക്ഷിപ്തൈഃ സഹസ്രശഃ
അവൻ മഹാസുരൻ മുണ്ടൻ, ഭയാനകമായ അമ്പുകളുടെ മഴയിലും ആയിരക്കണക്കിന് ചക്രങ്ങൾ എറിഞ്ഞും ഭൂമിയെ കണ്ണായി കാണുന്ന ദേവിയെ മുഴുവനായി മറച്ചു.
താനി ചക്രാണ്യനേകാനി വിശമാനാനി തന്മുഖമ് । ബഭുര്യഥാര്കബിമ്ബാനി സുബഹൂനി ഘനോദരമ്
അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞ് ചുറ്റിപ്പറഞ്ഞ ആ അനേകം ചക്രങ്ങൾ, ഇരുണ്ട മേഘത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ അനവധി സൂര്യന്മാർ തെളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
തതോ ജഹാസാതിരുഷാ ഭീമം ഭൈരവനാദിനീ । കാലീ കരാലവക്ത്രാന്തര്ദുര്ദര്ശദശനോജ്ജ്വലാ
അപ്പോൾ കാളി, ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഉച്ചത്തിലുള്ള ഒരു കുരലിൽ, ഭയങ്കരമായ വടിവിൽ, വലിയ വായും ദഹനിക്കുന്ന പല്ലുകളും കാണിച്ച്, അത്യന്തം കോപത്തോടെ ചിരിച്ചു.
ഉത്ഥായ ച മഹാസിംഹം ദേവീ ചണ്ഡമധാവത । ഗൃഹീത്വാ ചാസ്യ കേശേഷു ശിരസ്തേനാസിനാച്ഛിനത്
അപ്പോൾ ദേവി എഴുന്നേറ്റ് വലിയ സിംഹത്തിൽ കയറി, ചണ്ടനെ향െ ഓടി, അവന്റെ മുടിയിൽ പിടിച്ചു, വാളുകൊണ്ട് അവന്റെ തല അരിപ്പിച്ചു.
ഛിന്നേ ശിരസി ദൈത്യേന്ദ്രശ്ചക്രേ നാദം സുഭൈരവമ് । തേന നാദേന മഹതാ ത്രാസിതം ഭുവനത്രയമ്
തല അരിപ്പിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, അസുരാധിപൻ അത്യന്തം ഭയാനകമായ ഒരു കുരൽ ഉയർത്തി; ആ വലിയ ശബ്ദം മൂലം മൂന്നു ലോകങ്ങളും ഭയത്തോടെ വിറച്ചു.
അഥ മുണ്ഡോ ഽഭ്യധാവത്താം ദൃഷ്ട്വാ ചണ്ഡം നിപാതിതമ് । തമപ്യപാതയദ് ഭൂമൌ സാ ഖഡ്ഗാഭിഹതം രുഷാ
അപ്പോൾ ചണ്ടൻ വീണതുകണ്ട് മുണ്ടൻ ദേവിയെ향െ ഓടി; ദേവിയും കോപത്തോടെ വാൾകൊണ്ട് അടിച്ച് അവനെയും നിലത്ത് വീഴ്ത്തി.
ഹതശേഷം തതഃ സൈന്യം ദൃഷ്ട്വാ ചണ്ഡം നിപാതിതമ് । മുണ്ഡം ച സുമഹാവീര്യം ദിശോ ഭേജേ ഭയാതുരമ്
ശേഷിച്ച സൈന്യം നശിച്ചതും അതിവീരനായ ചണ്ഡന് വീണുപോയതും കണ്ടുമുട്ടിയ മുണ്ടന് ഭയത്തോടെ എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും ഓടി രക്ഷപെട്ടു.
ശിരഞ്ചണ്ഡസ്യ കാലീ ച ഗൃഹീത്വാ മുണ്ഡമേവ ച । പ്രാഹ പ്രചണ്ഡാട്ടഹാസമിശ്രമഭ്യേത്യ ചണ്ഡികാമ്
കാളി ചണ്ഡന്റെ തലയും മുണ്ടന്റെ തലയും പിടിച്ചു, ഉഗ്രമായ ചിരിയോടെ ചണ്ഡികയോടു സമീപിച്ച് പറഞ്ഞു.
മയാ തവാത്രോപഹൃതൌ ചണ്ഡമുണ്ഡൌ മഹാപശൂ । യുദ്ധയജ്ഞേ സ്വയം ശുമ്ഭം നിശുമ്ഭം ച ഹനിഷ്യസി
ഇവിടെ ഞാൻ ഈ മഹാപശുക്കളായ ചണ്ഡനും മുണ്ടനും യുദ്ധയാഗത്തിൽ നിന്റെ മുമ്പിൽ കൊണ്ടുവന്നു; നീയേയാണ് ശുംബനും നിശുംബനും സംഹരിക്കുക.
താവാനീതൌ തതോ ദൃഷ്ട്വാ ചണാഡമുണ്ഡൌ മഹാസുരൌ । ഉവാച കാലീം കല്യാണീ ലലിതം ചണ്ഡികാ വചഃ
ചണ്ഡനും മുണ്ടനും എന്ന മഹാസുരന്മാരെ കൊണ്ടുവന്നതു കണ്ടു, മംഗളസ്വഭാവമുള്ള ചണ്ഡിക കാളിയോട് സ്നേഹപൂർവ്വം പറഞ്ഞു.
യസ്മാച്ചണ്ഡം ച മുണ്ഡം ച ഗൃഹീത്വാ ത്വമുപാഗതാ । ചാമുണ്ഡേതി തതോ ലോകേ ഖ്യാതാ ദേവി ഭവിഷ്യസി
നീ ചണ്ഡനും മുണ്ടനും പിടിച്ചു കൊണ്ടുവന്നതിനാൽ, ഭഗവതി, ഇനി മുതൽ ലോകത്ത് നിന്നെ ചാമുണ്ഡാ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടും.
ചണ്ഡേ ച നിഹതേ ദൈത്യേ മുണ്ഡേ ച വിനിപാതിതേ । ബഹുലേഷു ച സൈന്യേഷു ക്ഷയിതേഷ്വസുരേശ്വരഃ
ചണ്ഡൻ എന്ന ദാനവൻ കൊല്ലപ്പെട്ടും മുണ്ടൻ വീണുപോയും സൈന്യങ്ങൾ ഭൂരിപക്ഷം നശിച്ചും കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അസുരാധിപൻ—
തതഃ കോപപരാധീനചേതാഃ ശുമ്ഭഃ പ്രതാപവാന് । ഉദ്യോഗം സര്വസൈന്യാനാം ദൈത്യാനാമാദിദേശ ഹ
അപ്പോള് ക്രോധവും അപമാനവും നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ ശക്തനായ ശുംഭന് എല്ലാ അസുരസൈന്യങ്ങളെയും തയ്യാറാക്കാന് ആജ്ഞാപിച്ചു.
അദ്യ സര്വബലൈര്ദൈത്യാഃ ഷഡശീതിരുദായുധാഃ । കമ്ബൂനാം ചതുരശീതിര്നിര്യാന്തു സ്വബലൈര്വൃതാഃ
ഇന്ന് എണ്പത്താറു ആയുധധാരികളായ അസുരനായകരും, എണ്പത്തിനാല് കംബു നായകരും തങ്ങളുടെ സൈന്യങ്ങളുമായി പുറപ്പെടട്ടെ.
കോടിവീര്യാണി പഞ്ചാശദസുരാണാം കുലാനി വൈ । ശതം കുലാനി ധൌമ്രാണാം നിര്ഗച്ഛന്തു മമാജ്ഞയാ
എന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, അമ്പത് ശക്തിയുള്ള അസുരകുലങ്ങളും നൂറ് ധൗമ്രകുലങ്ങളും പുറപ്പെടട്ടെ.
കാലകാ ദൌര്ഹൃദാ മൌര്യാഃ കാലകേയാസ്തഥാസുരാഃ । യുദ്ധായ സജ്ജാ നിര്യാന്തു ആജ്ഞയാ ത്വരിതാ മമ
കാലകന്മാര്, ദൗഹൃദന്മാര്, മൗര്യന്മാര്, കാലകേയന്മാര് ഇവരും യുദ്ധത്തിനായി തയ്യാറായി എന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം വേഗത്തില് പുറപ്പെടണം.
ഇത്യാജ്ഞാപ്യാസുരപതിഃ ശുമ്ഭോ ഭൈരവശാസനഃ । നിര്ജഗാമ മഹാസൈന്യസഹസ്രൈര്ബഹുഭിര്വൃതഃ
ഇങ്ങനെ ഭയങ്കരനായ ശുംഭന് ആജ്ഞാപിച്ചതിനുശേഷം, അസുരപതി ആയ അവന് ആയിരക്കണക്കിന് വലിയ സൈന്യങ്ങളുമായി പുറപ്പെട്ടു.
ആയാന്തം ചണ്ഡികാ ദൃഷ്ട്വാ തത്സൈന്യമതിഭിഷണമ് । ജ്യാസ്വനൈഃ പൂരയാമാസ ധരണീഗഗനാന്തരമ്
അത് പോലെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന സൈന്യം വരുന്നത് കണ്ട ചണ്ഡികാ തന്റെ വില്ലിന്റെ നാദം കൊണ്ട് ഭൂമിയെയും ആകാശത്തെയും നിറച്ചു.