സാവര്ണിഃ സൂര്യതനയോ യോ മനുഃ കഥ്യതേ ഽഷ്ടമഃ । നിശാമയ തദുത്പത്തിം വിസ്തരാദ് ഗദതോ മമ
സൂര്യന്റെ മകനായ സാവർണി എട്ടാമത്തെ മനുവായി അറിയപ്പെടുന്നു. അവന്റെ ജനനകഥ ഞാൻ വിശദമായി പറയുന്നതു ശ്രദ്ധിച്ചുകൊൾക.
മഹാമായാനുഭാവേന യഥാ മന്വന്തരാധിപഃ । സ ബഭൂവ മഹാഭാഗഃ സാവര്ണിസ്തനയോ രവേഃ
മഹാമായയുടെ ശക്തിയാൽ, സൂര്യപുത്രനായ മഹാഭാഗ്യശാലിയായ സാവർണി മന്വന്തരാധിപതിയായി.
സ്വാരോചിഷേ ഽന്തരേ പൂര്വം ചൈത്രവംശസമുദ്ഭവഃ । സുരഥോ നാമ രാജാഭൂത് സമസ്തേ ക്ഷിതിമണ്ഡലേ
മുൻ സ്വാരോചിഷമന്വന്തരത്തിൽ, ചൈത്രവംശത്തിൽ ജനിച്ച സുരഥൻ എന്ന രാജാവ് ഭൂമിയിലെല്ലാം ഭരിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു.
തസ്യ പാലയതഃ സമ്യക് പ്രജാഃ പുത്രാനിവൌരസാന് । ബഭൂവുഃ ശത്രവോ ഭൂപാഃ കോലാവിധ്വംസിനസ്തഥാ
അവൻ തന്റെ പ്രജകളെ സ്വന്തം മക്കളെപ്പോലെ സംരക്ഷിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, രാജ്യം നശിപ്പിക്കാൻ ശത്രുക്കളായ മറ്റു രാജാക്കന്മാർ ഉദിച്ചുവന്നു.
തസ്യ തൈരഭവദ് യുദ്ധമതിപ്രബലദണ്ഡിനഃ । ന്യൂനൈരപി സ തൈര്യുദ്ധേ കോലാവിധ്വംസിഭിര്ജിതഃ
വലിയ ശക്തിയുള്ള സുരഥനും രാജ്യം നശിപ്പിച്ച ആ കുറച്ച് ശത്രുക്കളും തമ്മിൽ യുദ്ധം നടന്നു. ആ യുദ്ധത്തിൽ അവൻ അവരാൽ തോറ്റുപോയി.
തതഃ സ്വപുരമായാതോ നിജദേശാധിപോ ഽഭവത് । ആക്രാന്തഃ സ മഹാഭാഗസ്തൈസ്തദാ പ്രബലാരിഭിഃ
അതിനുശേഷം അവൻ സ്വന്തം നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി, സ്വന്തം ദേശത്തിന്റെ അധിപനായി. എന്നാൽ അവിടെകൂടി ആ മഹാഭാഗ്യശാലി ശക്തരായ ശത്രുക്കളാൽ ഉപദ്രവിക്കപ്പെട്ടു.
അമാത്യൈര്ബലിഭിര്ദുഷ്ടൈര്ദുര്ബലസ്യ ദുരാത്മഭിഃ । കോഷോ ബലഞ്ചാപഹൃതം തത്രാപി സ്വപുരേ തതഃ
ദുഷ്ടമായ മന്ത്രിമാരും ശക്തരായ മറ്റു ചിലരുമായി ചേർന്ന്, ആ ദുർബലനായ രാജാവിന്റെ ധനവും സൈന്യവും അവന്റെ സ്വന്തം നഗരത്തിനകത്തുതന്നെ കവർന്നെടുത്തു.
തതോ മൃഗയാവ്യാജേന ഹൃതസ്വാമ്യഃ സ ഭുപതിഃ । ഏകാകീ ഹയമാരുഹ്യ ജഗാമ ഗഹനം വനമ്
അതിനുശേഷം, വേട്ടയാടാൻ പോകുന്നുവെന്ന വ്യാജേന, രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ട ആ രാജാവ് ഒറ്റക്കേകാളി കയറി കാട്ടിലെ കനിഞ്ഞുള്ള വനത്തിലേക്ക് പോയി.
സ തത്രാശ്രമമദ്രാക്ഷീദ് ദ്വിജവര്യസ്യ മേധസഃ । പ്രശാന്തശ്വാപദാകീര്ണം മുനിശ്ഷ്യോപശോഭിതമ്
അവിടെ, മഹാനായ മേധസെന്ന ഋഷിയുടെ ആശ്രമം അവൻ കണ്ടു. ഭയമില്ലാതെ മൃഗങ്ങൾ സഞ്ചരിക്കുന്നതും, ശിഷ്യന്മാരാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതുമായ ആ സ്ഥലം വളരെ സമാധാനകരമായിരുന്നു.
തസ്ഥൌ കഞ്ചിത് സ കാലഞ്ച മുനിനാ തേന സത്കൃതഃ । ഇതശ്ചൈതശ്ച വിചരംസ്തസ്മിന് മുനിവരാശ്രമേ
അവിടെ, ആ മഹർഷി അവനെ ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചു. കുറേ ദിവസങ്ങൾ അവൻ ആ ആശ്രമത്തിൽ കഴിഞ്ഞു, ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഇവിടെ അവിടെ സഞ്ചരിച്ചു.
സോ ഽചിന്തയത് തദാ തത്ര മമത്വാകൃഷ്ടചേതനഃ । മത്പൂര്വൈഃ പാലിതം പൂര്വം മയാ ഹീനം പുരം ഹി തത് । മദ്ഭൃത്യൈസ്തൈരസദ്വൃത്തൈര്ധര്മതഃ പാല്യതേ ന വാ
അവിടെ, മമതയിൽ ആകർഷിതനായ മനസ്സോടെ അവൻ ചിന്തിച്ചു: 'എന്റെ പൂർവ്വികർ സംരക്ഷിച്ചിരുന്ന നഗരമാണ്, ഞാൻ പോലും ഒരിക്കൽ ഭരിച്ചിരുന്നത്. ഇപ്പോൾ അത് നഷ്ടമായി. എന്റെ ഭൃത്യന്മാർ, ദുഷ്പ്രവൃത്തികളിൽ ഏർപ്പെട്ടവർ, നീതിപൂർവ്വം സംരക്ഷിക്കുമോ എന്നറിയില്ല.'
ന ജാനേ സ പ്രധാനോ മേ ശൂരഹസ്തീ സദാമദഃ । മമ വൈരിവശം യാതഃ കാന് ഭോഗാനുപലപ്സ്യതേ
'എന്റെ പ്രധാനമന്ത്രി, എപ്പോഴും ധൈര്യവും അഭിമാനവും നിറഞ്ഞവൻ, ഇപ്പോൾ എന്റെ ശത്രുവിന്റെ അധികാരത്തിൽ ആകുമ്പോൾ, അവൻ എങ്ങനെയെങ്കിലും ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിക്കുമോ എന്നെനിക്ക് അറിയില്ല.'
യേ മമാനുഗതാ നിത്യം പ്രസാദധനഭോജനൈഃ । അനുവൃത്തിം ധ്രുവം തേ ഽദ്യ കുര്വന്ത്യന്യമഹീഭൃതാമ്
എന്നെ എപ്പോഴും ആദരവോടെ, സമ്മാനങ്ങളും ധനവും ഭക്ഷണവുമൊക്കെയും അർപ്പിച്ചവരാണവർ. ഇന്നിവർ ഉറപ്പായും മറ്റു രാജാക്കന്മാരുടെ കാര്യങ്ങൾക്കാണ് സേവനം ചെയ്യുന്നത്.
അസമ്യഗ്വ്യയശീലൈസ്തൈഃ കുര്വദ്ഭിഃ സതതം വ്യയമ് । സംചിതഃ സോ ഽതിദുഃ ഖേന ക്ഷയം കോശോ ഗമിഷ്യതി
അവർ എല്ലായ്പ്പോഴും ആസൂത്രണമില്ലാതെ പണം ചെലവഴിക്കുകയും, തെറ്റായ രീതികളിൽ പെരുമാറുകയും ചെയ്തതുകൊണ്ട്, വലിയ കഷ്ടപ്പാടോടെ സമ്പാദിച്ച ധനശേഖരം ഉടൻ തന്നെ തീർന്നുപോകും.
ഏതച്ചാന്യച്ച സതതം ചിന്തയാമാസ പാര്ഥിവഃ । തത്ര വിപ്രാശ്രമാഭ്യാസേ വൈശ്യമേകം ദദര്ശ സഃ
ഇതും മറ്റു കാര്യങ്ങളും രാജാവ് വീണ്ടും വീണ്ടും ആലോചിച്ചു. അപ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണരുടെ ആശ്രമത്തിനടുത്ത് ഒരു വ്യാപാരിയെ അവൻ കണ്ടു.
സ പൃഷ്ടസ്തേന കസ്ത്വം ഭോഃ ഹേതുശ്ചാഗമനേ ഽത്ര കഃ । സശോക ഇവ കസ്മാത്ത്വം ദുര്മനാ ഇവ ലക്ഷ്യസേ
അവനെ രാജാവ് ചോദിച്ചു: 'നീ ആരാണ്? ഇവിടെ വരാൻ എന്താണ് കാരണം? എന്തുകൊണ്ടാണ് നീ ഇത്ര ദുഃഖിതനും വിഷമിതനും പോലെ തോന്നുന്നത്?'
ഇത്യാകര്ണ്യ വചസ്തസ്യ ഭൂപതേഃ പ്രണയോദിതമ് । പ്രത്യുവാച സ തം വൈശ്യഃ പ്രശ്രയാവനതോ നൃപമ്
രാജാവിന്റെ സ്നേഹപൂർവ്വമായ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ആ വ്യാപാരി വിനയത്തോടെ തലകുനിഞ്ഞ് രാജാവിനോട് മറുപടി പറഞ്ഞു.
സമാധിര്നാമ വൈശ്യോ ഽഹമുത്പന്നോ ധനിനാം കുലേ । പുത്രദാരൈര്നിരസ്തശ്ച ധനലോഭാദസാധുഭിഃ
എന്റെ പേര് സമാധി, ഞാൻ ഒരു സമ്പന്നനായ വ്യാപാര കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചു. പക്ഷേ, എന്റെ മക്കളും ഭാര്യയും ധനലോഭം കൊണ്ടു എന്നെ അകറ്റി, ദുഷ്ടമായി പെരുമാറി.
വിഹീനശ്ച ധനൈര്ദാരൈഃ പുത്രൈരാദായ മേ ധനമ് । വനമഭ്യാഗതോ ദുഃ ഖീ നിരസ്തശ്ചാപ്തബന്ധുഭൈഃ
എന്റെ സമ്പത്തും ഭാര്യയും മക്കളും എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട്, ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചതിനാൽ ദുഃഖത്തോടെ ഞാൻ കാടിലേക്ക് വന്നിരിക്കുകയാണ്.
സോ ഽഹം ന വേദ്മി പുത്രാണാം കുശലാകുശലാത്മികാമ് । പ്രവൃത്തിം സ്വജനാനാഞ്ച ദാരാണാഞ്ചാത്ര സംസ്ഥിതഃ
ഇവിടെ ഞാൻ എന്റെ മക്കൾക്ക് നല്ലതോ മോശമോ സംഭവിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നോ, കുടുംബത്തിനും ഭാര്യയ്ക്കും എന്താണ് അവസ്ഥയെന്നോ അറിയുന്നില്ല.
കിം നു തേഷാം ഗൃഹേ ക്ഷേമമക്ഷേമം കിം നു സാമ്പ്രതമ് । കഥം തേ കിം നു സദ്വൃത്താഃ ദുര്വൃത്താഃ കിം നു മേ സുതാഃ
ഇപ്പോൾ അവരുടെ വീട്ടിൽ സുഖമാണോ ദുർഭാഗ്യമാണോ? അവർ എങ്ങിനെയാണ്? എന്റെ മക്കൾ നല്ല പെരുമാറ്റമുള്ളവരാണോ, മോശംപേരുള്ളവരാണോ?
യൈര്നിരസ്തോ ഭവാംല്ലുബ്ധൈഃ പുത്രദാരാദിഭിര്ധനൈഃ । തേഷു കിം ഭവതഃ സ്നേഹമനുബധ്നാതി മാനസമ്
സമ്പത്തിനായി നിന്നെ പുറത്താക്കിയ എന്റെ മക്കളും ഭാര്യയും മറ്റുള്ളവരും—all ആ സ്വാർത്ഥരോടും നിനക്ക് ഇപ്പോഴും മനസ്സിൽ സ്നേഹമുണ്ടോ?
ഏവമേതദ്യഥാ പ്രാഹ ഭവാനസ്മദ്ഗതം വചഃ । കിം കരോമി ന ബധ്നാതി മമ നിഷ്ഠുരതാം മനഃ
നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണു്, അതെന്റെ മനസ്സിലുള്ളതും അതുതന്നെ. എങ്കിലും ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യും? എന്റെ മനസ്സ് കഠിനമാകുന്നില്ല.
യൈഃ സന്ത്യജ്യ പിതൃസ്നേഹം ധനലുബ്ധൈര്നിരാകൃതഃ । പതിസ്വജനഹാര്ദം ച ഹാര്ദി തേഷ്വേവ മേ മനഃ
സമ്പത്തിനായി പിതൃസ്നേഹം ഉപേക്ഷിച്ച് എന്നെ തള്ളിയവരായ ഭാര്യയോടും കുടുംബത്തോടും ബന്ധുക്കളോടുമാണ് എന്റെ ഹൃദയം ഇപ്പോഴും ചേർന്നിരിക്കുന്നത്.
കിമേതന്നാഭിജാനാമി ജാനന്നപി മഹാമതേ । യത്പ്രേമപ്രവണം ചിത്തം വിഗുണേഷ്വപി ബന്ധുഷു
മഹാമതിയുള്ളവനേ, എനിക്കിതിന്റെ കാരണം മനസ്സിലാകുന്നില്ല. അറിയുന്നവനാണെങ്കിലും, അർഹതയില്ലാത്ത ബന്ധുക്കളോടും മനസ്സ് എങ്ങനെ ഇങ്ങനെ സ്നേഹത്തോടെ ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് എനിക്കു ബോധ്യമില്ല.
തേഷാം കൃതേ മേ നിഃ ശ്വാസോ ദൌര്മനസ്യം ച ജായതേ । കരോമി കിം യന്ന മനസ്തേഷ്വപ്രീതിഷു നിഷ്ഠുരമ്
അവരുടെ കാരണത്താൽ എനിക്ക് ദുഃഖവും നിരാശയും വരുന്നു; എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നു? എനിക്കു മനസ്സ് അവരോടു കഠിനമാകുന്നില്ല, അവരിൽ സ്നേഹം കാണിക്കാത്തവരോടും.
തതസ്തൌ സഹിതൌ വിപ്ര തം മുനിം സമുപസ്ഥിതൌ । സമാധിര്നാമ വൈശ്യോ ഽസൌ സ ച പാര്ഥിവസത്തമഃ
ബ്രാഹ്മണനേ, പിന്നെ ആ രണ്ടു പേർ ചേർന്ന് ആ മുനിയോടു സമീപിച്ചു. ഒരാൾ സമാധി എന്ന പേരുള്ള ഒരു വാണികനും, മറ്റാൾ ഉത്തമനായ രാജാവുമായിരുന്നു.
കൃത്വാ തു തൌ യഥാന്യായം യഥാര്ഹം തേന സംവിദമ് । ഉപവിഷ്ടൌ കഥാഃ കാശ്ചിച്ചക്രതുര്വൈശ്യ-പാര്ഥിവൌ
അവർ ആ മുനിയെ യോജിച്ച രീതിയിൽ ആദരപൂർവ്വം അഭിവാദ്യം ചെയ്തു. ശേഷം വാണികനും രാജാവും ഇരുന്ന് പല വിഷയങ്ങൾക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു.
ഭഗവംസ്ത്വാമഹം പ്രഷ്ടുമിച്ചാമ്യേകം വദസ്വ തത് । ദുഃ ഖായ യന്മേ മനസഃ സ്വചിത്തായത്തതാം വിനാ
ഭഗവനേ, ഞാൻ ഒരു സംശയം ചോദിക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്നു. ദയവായി അതിന് ഉത്തരം പറയൂ. എന്റെ മനസ്സ് എന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ ഇല്ലെങ്കിലും, എങ്ങനെ ദുഃഖത്തിൽ ഇങ്ങനെ പറ്റിയിരിക്കുന്നു?
മമത്വം ഗതരാജ്യസ്യ രാജ്യാങ്ഗേഷ്വഖിലേഷ്വപി । ജാനതോ ഽപി യഥാജ്ഞസ്യ കിമേതന്മുനിസത്തമ
മുനിസത്തമനേ, രാജ്യം മുഴുവനും നഷ്ടമായിട്ടും, എനിക്കറിയാമെങ്കിലും, അജ്ഞാനിയായവനുപോലെ എനിക്കിപ്പോഴും 'എന്റെത്' എന്ന ഭാവം എങ്ങനെ ഉണ്ടാകുന്നു?