ದೇವೀಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಮ್

ಏವಮೇಷ ತಥಾಹಂ ಚ ದ್ವಾವಪ್ಯತ್ಯನ್ತದುಃ ಖಿತೌ । ದೃಷ್ಟದೋಷೇ ಽಪಿ ವಿಷಯೇ ಮಮತ್ವಾಕೃಷ್ಟಮಾನಸೌ

ಹೀಗೆಯೇ ಅವನು ಮತ್ತು ನಾನು ಇಬ್ಬರೂ ತುಂಬಾ ದುಃಖ ಪಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಈ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ತಪ್ಪುಗಳಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರೂ, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಇನ್ನೂ ಅವುಗಳತ್ತ ಆಕರ್ಷಿತವಾಗಿವೆ.

ತತ್ಕಿಮೇತನ್ಮಹಾಭಾಗ ಯನ್ಮೋಹೋ ಜ್ಞಾನಿನೋರಪಿ । ಮಮಾಸ್ಯ ಚ ಭವತ್ಯೇಷಾ ವಿವೇಕಾನ್ಧಸ್ಯ ಮೂಢತಾ

ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತೆಯೇ, ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೂ ಈ ಮೋಹ ಏಕೆ ಬರುತ್ತದೆ? ನನಗೂ ಅವನಿಗೂ ವಿವೇಕ ಕಳೆದು ಮೂರ್ಖತನ ಏಕೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ?

ಜ್ಞಾನಮಸ್ತಿ ಸಮಸ್ತಸ್ಯ ಜನ್ತೋರ್ವಿಷಯಗೋಚರೇ । ವಿಷಯಶ್ಚ ಮಹಾಭಾಗ ಯಾತಿ ಚೈವಂ ಪೃಥಕ್ ಪೃಥಕ್

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಜೀವಿಗೂ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯುವ ಜ್ಞಾನ ಇದೆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತೆಯೇ, ಆದರೆ ಆ ವಿಷಯಗಳು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ.

ದಿವಾನ್ಧಾಃ ಪ್ರಾಣಿನಃ ಕೇಚಿದ್ರಾತ್ರಾವನ್ಧಾಸ್ತಥಾಪರೇ । ಕೇಚಿದ್ ದಿವಾ ತಥಾ ರಾತ್ರೌ ಪ್ರಾಣಿನಸ್ತುಲ್ಯದೃಷ್ಟಯಃ

ಕೆಲವು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಕುರುಡಾಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಕುರುಡಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಎರಡೂ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.

ಜ್ಞಾನಿನೋ ಮನುಜಾಃ ಸತ್ಯಂ ಕಿನ್ತು ತೇ ನ ಹಿ ಕೇವಲಮ್ । ಯತೋ ಹಿ ಜ್ಞಾನಿನಃ ಸರ್ವೇ ಪಶು-ಪಕ್ಷಿ-ಮೃಗಾದಯಃ

ಮಾನವರು ಜ್ಞಾನಿಗಳೆಂಬುದು ಸತ್ಯ, ಆದರೆ ಅವರು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳು—ಮೆಕ್ಕೆಜಾನುವಾರು, ಹಕ್ಕಿಗಳು, ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮತ್ತು ಇತರರೂ ಜ್ಞಾನ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ.

ಜ್ಞಾನಂ ಚ ತನ್ಮನುಷ್ಯಾಣಾಂ ಯತ್ತೇಷಾಂ ಮೃಗೃಪಕ್ಷಿಣಾಮ್ । ಮನುಷ್ಯಾಣಾಂ ಚ ಯತ್ತೇಷಾಂ ತುಲ್ಯಮನ್ಯತ್ತಥೋಭಯೋಃ

ಮಾನವನಿಗೆ ಇರುವ ಜ್ಞಾನ, ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೂ ಹಕ್ಕಿಗಳಿಗೂ ಇರುವ ಜ್ಞಾನ, ಈ ಎರಡರಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯದು ಏನು ಇದ್ದರೂ, ಬೇರೆಯಾದ್ದು ಏನು ಇದ್ದರೂ, ಎರಡೂ ಸಹ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

ಜ್ಞಾನೇ ಽಪಿ ಸತಿ ಪಶ್ಯೈತಾನ್ ಪತಙ್ಗಾಞ್ಛಾವಚಞ್ಚುಷು । ಕಣಮೋಕ್ಷಾದೃತಾನ್ ಮೋಹಾತ್ಪೀಡ್ಯಮಾನಾನಪಿ ಕ್ಷುಧಾ

ಜ್ಞಾನ ಇದ್ದರೂ, ಈ ಪಟಂಗಗಳು ಬೆಂಕಿಯ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಅದರ ರುಚಿಗೆ ಮೋಹಗೊಂಡು, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಾ, ಕೊನೆಗೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡು.

ಮಾನುಷಾ ಮನುಜವ್ಯಾಘ್ರ ಸಾಭಿಲಾಷಾಃ ಸುತಾನ್ ಪ್ರತಿ । ಲೋಭಾತ್ಪ್ರತ್ಯುಪಕಾರಾಯ ನನ್ವೇತಾನ್ ಕಿಂ ನ ಪಶ್ಯಸಿ

ಮಾನವರು, ಮನುಷ್ಯರೊಳಗಿನ ಹುಲಿಗಳಂತೆ, ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಸೆಪಟ್ಟು, ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರತಿಫಲವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ—ಇವನ್ನೂ ನೀನು ನೋಡುತ್ತೀಯಲ್ಲವೇ?

ತಥಾಪಿ ಮಮತಾವರ್ತೇ ಮೋಹಗರ್ತೇ ನಿಪಾತಿತಾಃ । ಮಹಾಮಾಯಾಪ್ರಭಾವೇಣ ಸಂಸಾರಸ್ಥಿತಿಕಾರಿಣಾ

ಆದರೂ, ಬಂಧನದ ಸುತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡು, ಮೋಹದ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದವರು, ಮಹಾಮಾಯೆಯ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಈ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಾರೆ.

ತನ್ನಾತ್ರ ವಿಸ್ಮಯಃ ಕಾರ್ಯೋ ಯೋಗನಿದ್ರಾ ಜಗತ್ಪತೇಃ । ಮಹಾಮಾಯಾ ಹರೇಶ್ಚೈತತ್ತಥಾ ಸಂಮೋಹ್ಯತೇ ಜಗತ್

ಇದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ; ಜಗತ್ತಿನ ಒಡೆಯನ ಯೋಗನಿದ್ರೆಯಿಂದ, ಹರಿಯ ಮಹಾಮಾಯೆಯಿಂದ, ಈ ಲೋಕವೆಲ್ಲವೂ ಇಂತೆಯೇ ಮೋಹಗೊಂಡಿದೆ.

ಜ್ಞಾನಿನಾಮಪಿ ಚೇತಾಂಸಿ ದೇವೀ ಭಗವತೀ ಹಿ ಸಾ । ಬಲಾದಾಕೃಷ್ಯ ಮೋಹಾಯ ಮಹಾಮಾಯಾ ಪ್ರಯಚ್ಛತಿ

ಜ್ಞಾನಿಗಳ ಮನಸ್ಸನ್ನೂ ಕೂಡಾ, ಆ ದೇವಿ ಭಗವತಿ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಆಕರ್ಷಿಸಿ, ಮಹಾಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ತಯಾ ವಿಸೃಜ್ಯತೇ ವಿಶ್ವಂ ಜಗದೇತಚ್ಚರಾಚರಮ್ । ಸೈಷಾ ಪ್ರಸನ್ನಾ ವರದಾ ನೃಣಾಂ ಭವತಿ ಮುಕ್ತಯೇ

ಅವಳಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತು, ಚರಾಚರಗಳೆಲ್ಲವೂ ಉಂಟಾಗಿವೆ. ಅವಳು ದಯೆಯಿಂದಿದ್ದಾಗ, ಮಾನವರಿಗೆ ವರಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, ಮುಕ್ತಿಗೆ ಕಾರಣಳಾಗುತ್ತಾಳೆ.

ಸಾ ವಿದ್ಯಾ ಪರಮಾ ಮುಕ್ತೇರ್ಹೇತುಭೂತಾ ಸನಾತನೀ । ಸಂಸಾರಬನ್ಧಹೇತುಶ್ಚ ಸೈವ ಸರ್ವೇಶ್ವರೇಶ್ವರೀ

ಅವಳು ಪರಮ ವಿದ್ಯೆ, ಶಾಶ್ವತಳು, ಮುಕ್ತಿಗೆ ಕಾರಣಳೂ ಹೌದು. ಇದೇ ಅವಳು ಸಂಸಾರದ ಬಂಧನಕ್ಕೂ ಕಾರಣಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ದೇವತೆ.

ಭಗವನ್ ! ಕಾ ಹಿ ಸಾ ದೇವೀ ಮಹಾಮಾಯೇತಿ ಯಾಂ ಭವಾನ್ । ಬ್ರವೀತಿ ಕಥಮುತ್ಪನ್ನಾ ಸಾ ಕರ್ಮಾಸ್ಯಾಶ್ಚ ಕಿಂ ದ್ವಿಜ

ಭಗವನ್, ನೀವು ಮಹಾಮಾಯೆ ಎಂದು ಕರೆಯುವ ಆ ದೇವಿ ಯಾರು? ಅವಳು ಹೇಗೆ ಹುಟ್ಟಿದಳು, ಅವಳ ಕಾರ್ಯಗಳು ಯಾವುವು, ದ್ವಿಜನೇ, ದಯಮಾಡಿ ಹೇಳಿ.

ಯತ್ಸ್ವಭಾವಾ ಚ ಸಾ ದೇವೀ ಯತ್ಸ್ವರೂಪಾ ಯದುದ್ಭವಾ । ತತ್ ಸರ್ವಂ ಶ್ರೋತುಮಿಚ್ಛಾಮಿ ತ್ವತ್ತೋ ಬ್ರಹ್ಮವಿದಾಂ ವರ

ಆ ದೇವಿಯ ಸ್ವಭಾವವೇನು, ಅವಳ ಸ್ವರೂಪವೇನು, ಅವಳು ಎಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದಳು? ಬ್ರಹ್ಮವಿದರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ನಿಮ್ಮಿಂದ ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೇಳಲು ನಾನು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ.

ನಿತ್ಯೈವ ಸಾ ಜಗನ್ಮೂರ್ತಿಸ್ತಯಾ ಸರ್ವಮಿದಂ ತತಮ್ । ತಥಾಪಿ ತತ್ಸಮುತ್ಪತ್ತಿರ್ಬಹುಧಾ ಶ್ರುಯತಾಂ ಮಮ

ಅವಳು ಸದಾ ಜಗತ್ತಿನ ರೂಪವಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ, ಅವಳಿಂದೆಲ್ಲವೂ ತುಂಬಿದೆ. ಆದರೂ ಅವಳ ಹುಟ್ಟಿನ ಕಥೆ ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ—ನನ್ನಿಂದ ಕೇಳು.

ದೇವಾನಾಂ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧ್ಯರ್ಥಮಾವಿರ್ಭವತಿ ಸಾ ಯದಾ । ಉತ್ಪನ್ನೇತಿ ತದಾ ಲೋಕೇ ಸಾ ನಿತ್ಯಾಪ್ಯಭಿಧೀಯತೇ

ದೇವತೆಗಳ ಕಾರ್ಯಗಳು ನೆರವೇರಬೇಕಾದಾಗ ಅವಳು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಶಾಶ್ವತಳಾದರೂ, ಅವಳು ಆಗಾಗ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದಳಂತೆ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಯೋಗನಿದ್ರಾಂ ಯದಾ ವಿಷ್ಣುರ್ಜಗತ್ಯೇಕಾರ್ಣವೀಕೃತೇ । ಆಸ್ತೀರ್ಯ ಶೇಷಮಭಜತ್ ಕಲ್ಪಾನ್ತೇ ಭಗವಾನ್ ಪ್ರಭುಃ

ಕಾಲಚಕ್ರದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಜಗತ್ತು ಒಂದೇ ಸಮುದ್ರವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಭಗವಂತನಾದ ವಿಷ್ಣು, ಶೇಷನನ್ನು ಹಾಸಾಗಿ ಹಾಸಿಕೊಂಡು, ಯೋಗನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದನು.

ತದಾ ದ್ವಾವಸುರೌ ಘೋರೌ ವಿಖ್ಯಾತೌ ಮಧುಕೈಟಭೌ । ವಿಷ್ಣುಕರ್ಣಮಲೋದ್ಭೂತೌ ಹನ್ತುಂ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಮುದ್ಯತೌ

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಕಿವಿಯ ಮಲದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ, ಭಯಾನಕವಾದ ಇಬ್ಬರು ದೈತ್ಯರು—ಮಧು ಮತ್ತು ಕೈಟಭರು—ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಮುಂದಾದರು.

ಸ ನಾಭಿಕಮಲೇ ವಿಷ್ಣೋಃ ಸ್ಥಿತೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಪ್ರಜಾಪತಿಃ । ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತಾವಸುರೌ ಚೋಗ್ರೌ ಪ್ರಸುಪ್ತಂ ಚ ಜನಾರ್ದನಮ್

ವಿಷ್ಣುವಿನ ನಾಭಿಕಮಲದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಪ್ರಜಾಪತಿಯಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಆ ಭಯಂಕರ ದೈತ್ಯರನ್ನು ಮತ್ತು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಳ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ನೋಡಿದನು.

ತುಷ್ಟಾವ ಯೋಗನಿದ್ರಾಂ ತಾಮೇಕಾಗ್ರಹೃದಯಸ್ಥಿತಃ । ವಿಬೋಧನಾರ್ಥಾಯ ಹರೇರ್ಹರಿನೇತ್ರಕೃತಾಲಯಾಮ್

ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಹರಿಯನ್ನೆಚ್ಚರಿಸಲು, ಹರಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಯೋಗನಿದ್ರೆಯನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.

ವಿಶ್ವೇಶ್ವರೀಂ ಜಗದ್ಧಾತ್ರೀಂ ಸ್ಥಿತಿ-ಸಂಹಾರಕಾರಿಣೀಮ್ । ನಿದ್ರಾಂ ಭಗವತೀಂ ವಿಷ್ಣೋರತುಲಾಂ ತೇಜಸಃ ಪ್ರಭುಃ

ಬ್ರಹ್ಮನು, ವಿಶ್ವದ ದೇವಿಯನ್ನು, ಜಗತ್ತನ್ನು ಪೋಷಿಸುವವಳನ್ನು, ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಲಯವನ್ನು ಮಾಡುವವಳನ್ನು, ವಿಷ್ಣುವಿನ ದಿವ್ಯನಿದ್ರೆಯಾದ, ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಭಗವತಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.

ತ್ವಂ ಸ್ವಾಹಾ ತ್ವಂ ಸ್ವಧಾ ತ್ವಂ ಹಿ ವಷಟ್ಕಾರಃ ಸ್ವರಾತ್ಮಿಕಾ । ಸುಧಾ ತ್ವಮಕ್ಷರೇ ನಿತ್ಯೇ ತ್ರಿಧಾ ಮಾತ್ರಾತ್ಮಿಕಾ ಸ್ಥಿತಾ

ನೀನು ಸ್ವಾಹಾ, ನೀನು ಸ್ವಧಾ, ನೀನೇ ವಷಟ್ ಎಂಬ ಧ್ವನಿ, ಶಬ್ದದ ಮೂಲಸ್ವರೂಪ, ನೀನೇ ಅಮೃತ, ನಾಶವಾಗದ ಶಾಶ್ವತ ಸ್ವರೂಪ, ಮಾತಿನ ಮೂರು ಮಾಪಿನಲ್ಲೂ ಸ್ಥಿತಿಯಾಗಿರುವವಳು.

ಅರ್ಧಮಾತ್ರಾ ಸ್ಥಿತಾ ನಿತ್ಯಾ ಯಾನುಚ್ಚಾರ್ಯಾ ವಿಶೇಷತಃ । ತ್ವಮೇವ ಸನ್ಧ್ಯಾ ಸಾವಿತ್ರೀ ತ್ವಂ ದೇವಿ ಜನನೀ ಪರಾ

ನೀನು ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಇರುವ, ಉಚ್ಚರಿಸಲಾಗದ ಅರ್ಧ ಅಕ್ಷರವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರುವೆ. ನೀನೇ ಸಂಧ್ಯೆ, ನೀನೇ ಸಾವಿತ್ರೀ, ನೀನೇ ದೇವಿ, ಪರಮ ತಾಯಿ.

ತ್ವಯೈವ ಧಾರ್ಯತೇ ಸರ್ವಂ ತ್ವಯೈತತ್ಸೃಜ್ಯತೇ ಜಗತ್ । ತ್ವಯೈತತ್ಪಾಲ್ಯತೇ ದೇವಿ ತ್ವಮತ್ಸ್ಯನ್ತೇ ಚ ಸರ್ವದಾ

ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ನೀನೇ ಉಳಿಸುತ್ತೀಯೆ, ನೀನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತೀಯೆ, ದೇವಿಯೆ, ನೀನೇ ಇದನ್ನು ಕಾಯುತ್ತೀಯೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುವಾಗ ನೀನೇ ಅದನ್ನು ಕರಗಿಸುತ್ತೀಯೆ.

ವಿಸೃಷ್ಟೌ ಸೃಷ್ಟಿರೂಪಾ ತ್ವಂ ಸ್ಥಿತಿರೂಪಾ ಚ ಪಾಲನೇ । ತಥಾ ಸಂಹೃತಿರೂಪಾನ್ತೇ ಜಗತೋ ಽಸ್ಯ ಜಗನ್ಮಯೇ

ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನೀನು ಸೃಷ್ಟಿಯ ರೂಪವಲ್ಲದೆ, ಉಳಿಸುವಾಗ ಉಳಿಸುವ ರೂಪವಲ್ಲದೆ, ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಕರಗಿಸುವ ರೂಪವಲ್ಲದೆ, ಜಗತ್ತಿನ ಸ್ವರೂಪವಿರುವೆ.

ಮಹಾವಿದ್ಯಾ ಮಹಾಮಾಯಾ ಮಹಾಮೇಧಾ ಮಹಾಸ್ಮೃತಿಃ । ಮಹಾಮೋಹಾ ಚ ಭವತೀ ಮಹಾದೇವೀ ಮಹೇಶ್ವರೀ

ನೀನು ಮಹಾ ವಿದ್ಯೆ, ಮಹಾ ಮಾಯೆ, ಮಹಾ ಜ್ಞಾನ, ಮಹಾ ಸ್ಮರಣೆ; ಮಹಾ ಮೋಹವೂ ನೀನೇ, ಮಹಾ ದೇವಿ, ಮಹಾ ಈಶ್ವರಿಯೂ ನೀನೇ.

ಪ್ರಕೃತಿಸ್ತ್ವಞ್ಚ ಸರ್ವಸ್ಯ ಗುಣತ್ರಯವಿಭಾವಿನೀ । ಕಾಲರಾತ್ರಿರ್ಮಹಾರಾತ್ರಿರ್ಮೋಹರಾತ್ರಿಶ್ಚ ದಾರುಣಾ

ನೀನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮೂಲ ಸ್ವಭಾವ, ಮೂರು ಗುಣಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುವವಳು; ಕಾಲರಾತ್ರಿ, ಮಹಾರಾತ್ರಿ, ಭಯಂಕರ ಮೋಹರಾತ್ರಿಯೂ ನೀನೇ.

ತ್ವಂ ಶ್ರೀಸ್ತ್ವಮೀಶ್ವರೀ ತ್ವಂ ಹ್ರೀಸ್ತ್ವಂ ಬುದ್ಧಿರ್ಬೋಧಲಕ್ಷಣಾ । ಲಜ್ಜಾ ಪುಷ್ಟಿಸ್ತಥಾ ತುಷ್ಟಿಸ್ತ್ವಂ ಶಾನ್ತಿಃ ಕ್ಷಾನ್ತಿರೇವ ಚ

ನೀನು ಶ್ರೀ, ನೀನು ಈಶ್ವರಿ, ನೀನು ಲಜ್ಜೆ, ನೀನು ತಿಳಿವಳಿಕೆ; ನೀನು ಸಂಕುಚನೆ, ಪೋಷಣೆ, ತೃಪ್ತಿ, ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಕ್ಷಮೆ ಕೂಡಾ.