ஒரு காலத்தில், ஒரு பக்தன் தனது வாழ்க்கையில் முக்தியை அடைய ஆழ்ந்த விருப்பத்துடன் இருந்தான். அவன் தனது மனதையும், அறிவையும், எல்லா உணர்வுகளையும் கட்டுப்படுத்தி, தனது குருவின் அருளடியை முழு உளமுடன் சேவித்து வந்தான். அந்த அன்பும், பக்தியும் அவனை உலக பந்தங்களிலிருந்து விரைவில் விடுவித்து, இறைவன் அவன் உள்ளத்தில் உறைவதை அவனுக்கு அனுபவிக்கச் செய்தது. அந்த சமயத்தில், ஒரு மற்றொரு மனிதன் இருந்தான். அவன் ஒரு பைத்தியக்கார பாகுபாடி போல, இலக்கண விதிகளை மட்டும் மனதில் வைத்து, 'டுக்ரின்' போன்ற வாக்கியங்களை மட்டும் கற்றுக்கொண்டு, அதிலேயே மூழ்கி இருந்தான். அவன் உண்மையான ஞானத்தை உணராமல், வெறும் விதிகளிலேயே சிக்கிக்கொண்டிருந்தான். அவனிடம் தெய்வீக குருவான புனித சங்கரர் வந்து, அவனது அறிவை விழிப்பூட்டினார். இவ்வாறு, உலக பந்தங்களை கடந்து முக்தி அடைய என்ன செய்ய வேண்டும் என்று யோசித்தபோது, அந்த குருவும், ஞானிகளும் ஒரே பதிலைத் தந்தார்கள்: “கோவிந்தனை சேது, கோவிந்தனை சேது, கோவிந்தனை சேது, ஓ மடையான மனமே! இந்த உலகப் பெருங்கடலை கடப்பதற்கு, அவன் திருநாமத்தை நினைவில் கொள்ளும் தவிர வேறு வழி எதுவும் இல்லை” என்று அவர்கள் அறிவுறுத்தினார்கள்.