பஜகோவிந்தம்

ஒரு புனித ஆசான், தனது மாணவரிடம், மனதை Govinda-வின் வழிபாட்டில் நிலைநிறுத்த வேண்டும் என்று அறிவுறுத்துகிறார். "Govinda-வை வழிபடு, Govinda-வை வழிபடு, Govinda-வை வழிபடு, ஏமாளி மனமே!" என்று அவர் கூறுகிறார். இறுதிக் கடை நேரம் வந்தால், இலக்கண விதிகள் உன்னை காப்பாற்றாது என்று எச்சரிக்கிறார். அவர், "ஏமாளி, செல்வம் மீது ஆசையை விட்டுவிடு; மனதில் நல்ல அறிவும் திருப்தியும் வளர்க்க வேண்டும். உனது செயல்களால் கிடைக்கும் செல்வத்தில் திருப்தி அடை," என அறிவுறுத்துகிறார். மாற்றிய பெண்களின் உடலை பார்த்து மயக்கம் அடைய வேண்டாம்; இது வெறும் மாமிசம், கொழுப்பு மற்றும் பிற பொருட்களின் மாற்றம் என்பதை மனதில் மீண்டும் மீண்டும் சிந்திக்க வேண்டும். தாமரையின் இலை மீது தண்ணீர் எவ்வளவு ஆபத்தானது, அதேபோல் வாழ்க்கையும் மிகவும் நிலையற்றது. உலகம் நோய், பெருமை, துயரால் பாதிக்கப்பட்டது என்பதை அறிந்துகொள். ஒரு மனிதன் செல்வம் தேடும் வரை, குடும்பம் அவனுடன் இணைந்திருக்கும்; ஆனால் வயதான உடலில் வாழும் போது, வீட்டில் யாரும் அவனது நலத்தை கேட்க மாட்டார்கள். உடலில் உயிர் இருக்கும் வரை குடும்பம் நலத்தை விசாரிக்கும்; ஆனால் உயிர் போய்விட்டால், உடலைப் பார்த்து கூட மனைவி பயந்து போகிறாள். குழந்தை பருவத்தில் விளையாட்டு, இளமை பருவத்தில் பெண்கள், முதுமையில் கவலை—ஆனால் யாரும் பரம பிரம்மத்தில் மனதை நிலைநிறுத்தவில்லை. "யார் உன் அன்புக்குரியவர்? யார் உன் மகன்? இந்த உலகம் மிகவும் விசித்திரமானது. நீ யாருக்கு சொந்தம்? நீ யார்? எங்கிருந்து வந்தாய்?" என்று சத்தியத்தை சிந்திக்க சொல்கிறார் ஆசான். சாதுபர்களுடன் சேர்க்கை ஏற்படும்போது பற்றின்மை வரும்; பற்றின்மையில் மயக்கம் நீங்கும்; மயக்கம் நீங்கினால் சத்தியத்தில் நிலைநிறுத்தம் கிடைக்கும்; சத்தியத்தில் நிலைநிறுத்தம் கிடைத்தால், ஜீவன்முக்தி கிடைக்கும். முதுமை வந்ததும், ஆசையின் கலக்கம் எங்கே? நீர் வற்றினால் ஏரி எங்கே? செல்வம் இல்லாதபோது நண்பர்கள் எங்கே? சத்தியம் உணர்ந்தால், உலக வாழ்க்கை எங்கே? செல்வம், மக்கள், இளமை—all இவை மீது பெருமை கொள்ள வேண்டாம்; காலம் இவற்றை ஒரு கணத்தில் அழித்துவிடும். எல்லாம் மாயையால் நிறைந்தது என்பதை உணர்ந்து, அதை விட்டுவிட்டு பிரம்ம நிலையில் நிலைநிறுத்த வேண்டும். பகல், இரவு, மாலை, காலை, குளிர், வசந்தம்—all திரும்ப திரும்ப வருகின்றன; காலம் விளையாடுகிறது, வாழ்க்கை கடந்து செல்கிறது, ஆனால் நம்பிக்கையின் காற்று விட்டு செல்லவில்லை. "மனைவி, செல்வம், சொத்துக்கள் குறித்து ஏன் கவலைப்படுகிறாய்? ஏமாளி, உன்னை வழிகாட்ட யாரும் இல்லையா? மூன்று உலகிலும், நல்லோரின் சங்கமே ஒரே தாரகப் படகு; அது உலக கடலை கடந்திட உதவுகிறது." மட்டம், தலையை சவரம் செய்தல், முடியை பறித்தல், காஷாய ஆடை அணிதல், disguise—all இவை வயிற்றுக்காக மட்டுமே; ஆனால், காண்பவர் கூட உண்மையை காணவில்லை. உடல் முதுமை அடைகிறது, முடி வெள்ளை ஆகிறது, வாயில் பற்கள் இல்லை, தலை களிறு; முதுமை வந்தவர் தடியுடன் நடக்கிறார், ஆனாலும் ஆசை பிணைவு விடவில்லை. முன்னால் தீ, பின்னால் சூரியன், இரவில் முழங்கால்களை சோடிக்கொண்டே, கைகள் விரித்து பிச்சை கேட்கிறார், மரம் கீழ் தங்குகிறார்—even அப்போது நம்பிக்கையின் பிணைவு விடவில்லை. கங்கையில் அல்லது கடலில் நீராடலாம், விரதம் மேற்கொள்ளலாம், தானம் செய்யலாம்; ஆனால் அறிவில்லாமல், நூறு பிறவிகளுக்கும் முக்தி கிடைக்காது என்று அனைத்து சாஸ்திரங்களும் கூறுகின்றன. தேவாலயத்தில் தங்குவது, மரம் கீழ் உறங்குவது, பூமியில் படுக்குவது, மான் தோல் அணிதல், எல்லா சொத்துகளும், அனுபவங்களும் விட்டுவிடுவது—பற்றின்மை எந்த மகிழ்ச்சியை தரவில்லை? யோகத்தில் மகிழ்ச்சி, இன்பங்களில் மகிழ்ச்சி, கூட்டத்தில் மகிழ்ச்சி, தனிமையில் மகிழ்ச்சி—ஆனால், பிரம்மத்தில் மனம் மகிழ்ந்தவரே உண்மையில் மகிழ்கிறார். ஒருவர், பாகவத்கீதையை சிறிது படித்தாலும், கங்கை நீரை ஒரு சொட்டு குடித்தாலும், முராரியை ஒருமுறை வழிபட்டாலும்—அவரிடம் யமன் கவலைப்பட மாட்டான். மறுபடியும் பிறப்பு, மறுபடியும் மரணம், மறுபடியும் தாயின் வயிற்றில் கிடைத்தல்; இந்த கடந்து செல்ல முடியாத உலக சுழற்சியில், கருணை மிகுந்த முராரி, என்னை காப்பாற்று. சாலைத் துணிகளைத் தைத்து ஆடை அணிந்து, நற்குணம், துஷ்குணம் இரண்டும் கடந்த வழியில், யோகத்தில் மனம் நிலைநிறுத்தி, குழந்தை அல்லது பித்தன் போல ஆனந்தம் அடைகிறார் யோகி. "நீ யார்? நான் யார்? எங்கிருந்து வந்தோம்? என் தாய், என் தந்தை யார்?" என்று ஆழமாக சிந்திக்க வேண்டும்; எல்லாம் நிர்பயமாகும். உலகத்தை விட்டுவிட்டு, கனவாக எண்ண வேண்டும். நீயும், நானும், மற்ற இடங்களிலும், ஒரே விஷ்ணுவே இருக்கிறார். வீணாக கோபப்பட வேண்டாம்; சமமான மனநிலையைப் பேணினால், விஷ்ணுவுடன் ஒன்றாகும் நிலை விரைவில் கிடைக்கும். விரோதம், நட்பு, மகன், உறவினர்—all இவற்றில் கலக்கமோ, இணைப்போ ஏற்படுத்த வேண்டாம்; எல்லா இடங்களிலும் ஆத்மாவை காண வேண்டும்; பிரிவின் அறியாமையை விட்டுவிட வேண்டும். ஆசை, கோபம், பேராசை, மயக்கம்—all இவற்றை விட்டுவிட்டு, "நான் யார்?" என்று ஆத்மாவை சிந்திக்க வேண்டும்; ஆத்மா அறிவில்லாதவர்கள், மறைந்த நரகங்களில் வேதனை அடைகிறார்கள். கீதை, விஷ்ணுவின் ஆயிரம் நாமங்கள்—all பாட வேண்டும்; இறைவனின் ரூபத்தை நினைத்துக்கொள்ள வேண்டும்; மனதை நல்லோருடன் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்; செல்வத்தை ஏழைகளுக்கு வழங்க வேண்டும். பெண்களுடன் இன்பம் அனுபவிக்கிறார்கள், ஆனால் பின்னர் உடலில் நோய் வருகிறது; இந்த உலகத்தில் மரணம் உறுதி, ஆனாலும் பாவ செயல்களை விடவில்லை. எப்போதும் செல்வம் துன்பத்திற்குக் காரணம் என்பதை சிந்திக்க வேண்டும்; அதில் சிறிதும் சந்தோஷம் இல்லை. செல்வம் உள்ளவர்க்கும், தங்கள் மகன்களைப் பார்த்தும் பயம்; இது உலகத்தின் இயல்பு. பிராணாயாமம், இంద్రியங்களைத் திரும்பப் பெறுதல், நித்யம்-அநித்யம் வேறுபாடு—all இவற்றை ஜபம், தியானம் ஆகியவற்றுடன் மிக கவனமாக செய்ய வேண்டும். ஆசான் பாதங்களில் ஆழமான பக்தி கொண்டவர்கள், உலக வாழ்க்கையிலிருந்து விரைவில் விடுதலை அடைகிறார்கள். சிந்தனையின், இந்திரியங்களின் கட்டுப்பாடால், தெய்வத்தை மனதில் காணலாம். ஒரு ஏமாளி இலக்கண விதிகளில் மூழ்கி, "ḍukṛñ" போன்றவற்றை படித்து, ஸ்ரீ சங்கரர், தெய்வ ஆசான், அவருக்கு உண்மையான அறிவை எழுப்ப சொன்னார். மீண்டும், "Govinda-வை வழிபடு, Govinda-வை வழிபடு, Govinda-வை வழிபடு, ஏமாளி மனமே! உலக வாழ்க்கையை கடந்திட, அவன் நாமத்தை நினைத்தல் தவிர வேறு வழி இல்லை," என்று ஆசான் அறிவுறுத்துகிறார்.