एकः शिष्यः गुरोः पदकमलयोः गाढं भक्तिम् उपगच्छति। तस्य भक्त्या सः शीघ्रं संसारबन्धनात् विमुक्तिम् आप्नोति। यदा तु आत्मनिग्रहः, इन्द्रियमनोनिग्रहः च साध्यते, तदा सः भगवन् आत्मनि स्थितं साक्षात् पश्यति। एकः मूढः वैयाकरणः, 'डुकृञ्' इत्यादि नियमाध्ययनक्लेशेन मग्नः, भगवत् शङ्कराचार्येण उपदिष्टः, ज्ञानम् उत्तेजयितुं प्रेरितः अभवत्। शङ्करः पुनः पुनः उक्तवान्—"गोविन्दं भज, गोविन्दं भज, गोविन्दं भज हे मूढमते! संसारसागरं तरितुं गोविन्दनामस्मरणात् अन्यः उपायः न दृश्यते।