ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕਮਲ-ਪੈਰਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਗਹਿਰੀ ਭਕਤੀ ਰੱਖੀ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਦੀ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਅਤੇ ਇੰਦਰਿਆਂ ਦੀ ਸਯੰਮ-ਸਾਧਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਮੂਰਖ ਵਿਆਕਰਣ-ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜੋ 'ਡੁਕ੍ਰਿਣ' ਵਰਗੀਆਂ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ—ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਆਚਾਰਯ ਹਨ—ਨੇ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਸਿੱਖ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਬੁਝ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰੇ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਯਾਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਹੀ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣ ਦਾ ਇਕੋ-ਇਕ ਮਾਰਗ ਹੈ। "ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਮੂਰਖ ਮਨ!"—ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।