एकदा एक जिज्ञासू शिष्य आपल्या गुरूंच्या चरणांवर अत्यंत भक्तीने लीन झाला. या गुरूंच्या पवित्र चरणांवर निष्ठा ठेवणारा शिष्य संसाराच्या बंधनातून लवकरच मुक्त होतो, असे सांगितले जाते. गुरूंच्या कृपेने, जर मन आणि इंद्रियांचे संयमन केले, तर प्रत्येकाच्या अंतःकरणात वास करणाऱ्या दिव्याचा साक्षात्कार होतो. अशाच वेळी, एक मूर्ख व्याकरणकार, जो 'डुकृञ्' सारख्या नियमांच्या अभ्यासात गुंतलेला होता, त्याच्यावर ग्रंथांचा भार होता. त्याला भगवंत शंकराचार्य, या दिव्य आचार्यांनी, खरी समज जागृत करण्याचा उपदेश केला. शंकराचार्यांनी त्याला आणि इतरांना प्रेमाने सांगितले, "गोविंदाची उपासना करा, गोविंदाची उपासना करा, गोविंदाची उपासना करा, हे मूर्ख मना! या संसारसागरातून पार जाण्याचा दुसरा कोणताही उपाय आम्हाला दिसत नाही, फक्त त्याच्या नामस्मरणाशिवाय." अशा प्रकारे, गुरूंच्या चरणांवरील भक्ती, आत्मसंयम आणि गोविंदाच्या नामस्मरणानेच खऱ्या मुक्तीकडे वाटचाल होते, हे सर्वांना समजले.