ഭജഗോവിന്ദമ്

ഏ ഭ്രാന്തായ മനസേ, ഗോവിന്ദനെ ഭജിക്കൂ, ഗോവിന്ദനെ ഭജിക്കൂ, ഗോവിന്ദനെ ഭജിക്കൂ! ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനം അടുത്തുവരുമ്പോൾ വ്യാകരണത്തിന്റെ നിയമങ്ങൾ നിന്നെ രക്ഷിക്കില്ലെന്ന് ഓർക്കണം. ധനത്തിനുള്ള മോഹം ഉപേക്ഷിച്ച്, മനസ്സിൽ ഉന്നതമായ വിവേകവും തൃപ്തിയും വളർത്തുക. നിന്റെ തന്നെ പരിശ്രമത്തിലൂടെ ലഭിക്കുന്നതിൽ സംതൃപ്തി കണ്ടെത്തണം. സ്ത്രീയുടെ ശരീരത്തിന്റെ ആകർഷണത്തിൽ പതിക്കാതിരിക്കുക; അതെല്ലാം മാംസം, കൊഴുപ്പ് തുടങ്ങിയവയുടെ രൂപാന്തരമാണെന്നു മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ചിന്തിക്കണം. താമരയിലത്തെ വെള്ളം എത്രത്തോളം അസ്ഥിരമാണോ, അതുപോലെ ജീവിതവും അത്യന്തം അസ്ഥിരമാണ്. രോഗവും അഭിമാനവും ദുഃഖവും നിറഞ്ഞ ഈ ലോകത്തിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യം മനസ്സിലാക്കുക. ധനം സമ്പാദിക്കുന്നതുവരെ കുടുംബം ചുറ്റും ഉണ്ടാകും; എന്നാൽ വൃദ്ധാവസ്ഥയിൽ ശരീരം ക്ഷീണിച്ചാൽ, വീട്ടിൽ ആരും അവനോടു കാര്യം ചോദിക്കാറില്ല. ജീവൻ ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ കുടുംബം അവന്റെ കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കും; എന്നാൽ ശ്വാസം വിട്ട് ശരീരം വീണു കിടക്കുമ്പോൾ ഭാര്യയ്ക്കു പോലും ആ ശരീരത്തെ ഭയമാണ്. ബാല്യത്തിൽ കളിയിൽ, യൗവനത്തിൽ സ്ത്രീസംഗത്തിൽ, വൃദ്ധാവസ്ഥയിൽ ചിന്തകളിൽ ആഴപ്പെടുമ്പോഴും, പരമബ്രഹ്മത്തിൽ ആരും ലയിക്കുന്നില്ല. ആരാണ് നിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൻ? ആരാണ് നിന്റെ മകൻ? ഈ ലോകം അതിയായ വിചിത്രമാണ്. നീ ആരാണ്? എവിടുനിന്നാണ് വന്നത്? ഈ സത്യം ആലോചിക്കൂ. സത്സംഗതിയിലൂടെ വൈരാഗ്യം ഉണ്ടാവുന്നു; വൈരാഗ്യത്തിൽ നിന്നു മായയുടെ മോചനം; അതിൽ നിന്ന് സത്യത്തിൽ സ്ഥിരത; അതിലൂടെ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ മോക്ഷം സാധ്യമാണ്. വൃദ്ധാവസ്ഥയിൽ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ ചഞ്ചലത എവിടെയാണ്? വെള്ളം ഉണങ്ങിയാൽ തടാകം എവിടെയാണ്? ധനം ഇല്ലാതായാൽ കൂട്ടുകാർ എവിടെയാണ്? സത്യം അറിഞ്ഞാൽ ലോകം എവിടെയാണ്? ധനത്തിലും ജനത്തിലും യൗവനത്തിലും അഭിമാനിക്കരുത്; സമയം ഒരു നിമിഷത്തിൽ എല്ലാം നശിപ്പിക്കും. എല്ലാം മായയാൽ ആവിഷ്ടമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, അതെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് ബ്രഹ്മാവസ്ഥയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കണം. രാവും പകലും സന്ധ്യയും പ്രഭാതവും, ശീതവും വസന്തവും വീണ്ടും വീണ്ടും വരുന്നു; സമയം കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും, ആസയുടെ കാറ്റ് വിട്ടുപോകുന്നില്ല. ഭാര്യയെയും, ധനത്തെയും, സ്വത്തുക്കളെയും കുറിച്ച് നീ എന്തിന് വല്ലാത്ത ചിന്ത? മൂഢനായവനേ, നിന്നെ വഴികാട്ടാൻ ആരുമില്ലേ? ഈ മൂന്നുലോകങ്ങളിലും സത്സംഗതിയേയാണ് നിന്റെ രക്ഷാകടൽ തരണം ചെയ്യാനുള്ള വള്ളം. ചിലർ ജടയിട്ടു, ചിലർ തല മുടിച്ചു, ചിലർ മുടി പറിച്ചു, കശായം ധരിച്ച് പലവേഷങ്ങൾ ധരിക്കുന്നു; പക്ഷേ, ഭോജനത്തിനായി മാത്രമാണ് ഇവയൊക്കെയും—നോക്കുന്നവനും കാണുന്നില്ല. ശരീരം വൃദ്ധമാകുന്നു, മുടി വെളുപ്പിക്കുന്നു, വായിൽ പല്ലില്ലാതാവുന്നു, തല ചൊരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, വൃദ്ധൻ കയറിന്റെ സഹായത്തോടെ നടക്കുന്നു; എങ്കിലും ആഗ്രഹങ്ങളുടെ ചുമട്ടു വിട്ടുപോകുന്നില്ല. മുന്നിൽ അഗ്നിയും പിന്നിൽ സൂര്യനും, രാത്രി കാൽമുട്ട് തൊട്ടു ഇരുന്നു, കൈകൊണ്ട് ഭിക്ഷയെടുത്ത് മരച്ചുവട്ടിൽ താമസിച്ചിട്ടും, ആസയുടെ ബന്ധനം വിട്ടുപോകുന്നില്ല. ഗംഗയിലോ സമുദ്രത്തിലോ കുളിച്ചാലോ, വ്രതങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ചാലോ, ദാനം നൽകിയാലോ, ജ്ഞാനമില്ലാതെ നൂറു ജന്മം കഴിഞ്ഞാലും മോക്ഷം ലഭിക്കില്ലെന്ന് എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളും പറയുന്നു. ദേവാലയത്തിലും മരച്ചുവട്ടിലും കിടക്കയും, നിലത്തിരിപ്പും, മൃഗചർമ്മം ധരിച്ചും, സകലഭോഗങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചും ജീവിക്കുമ്പോൾ, വൈരാഗ്യത്തിൽ എത്രാനന്ദം! യോഗത്തിൽ ആസ്വാദനമോ, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ ആസ്വാദനമോ, കൂട്ടത്തിൽ ആസ്വാദനമോ, ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കലോ—ബ്രഹ്മത്തിൽ മനസ്സു ലയിച്ചവനാണ് സത്യത്തിൽ സന്തോഷിക്കുന്നത്. ഭഗവദ്ഗീതയുടെ കുറെ ഭാഗം പഠിച്ചാലോ, ഗംഗാജലം ഒരു തുള്ളി കുടിച്ചാലോ, മുരാരിയെ ഒരിക്കൽ ഭക്ത്യാ പൂജിച്ചാലോ, യമൻ അവനോട് കാര്യമില്ല. വീണ്ടും ജനനം, വീണ്ടും മരണം, വീണ്ടും മാതാവിന്റെ ഗർഭത്തിൽ കിടക്കൽ—ഈ ഭവസാഗരം കടക്കാൻ അത്യന്തം ദുഷ്ക്കരമാണ്. കരുണാമൂർത്തിയായ മുരാരിയെ, എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ എന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കണം. തെരുവിൽ കിട്ടിയ തുണി ധരിച്ച്, പാപപുണ്യാതീതമായ പാതയിൽ നടന്ന്, യോഗത്തിൽ ലയിച്ച മനസ്സോടെ ബാലനോ പിതൃതുല്യനോ ആകുന്ന യോഗി സന്തോഷിക്കുന്നു. ആരാണീ ഞാൻ? നീ ആരാണ്? എവിടുനിന്നാണ് വന്നത്? അമ്മയാരാണ്, അച്ഛനാരാണ്? എല്ലാം അസാരമാണെന്നു ആലോചിച്ച്, ലോകത്തെ സ്വപ്നമായി ഉപേക്ഷിക്കണം. നിന്നിലും എന്നിലും മറ്റിടങ്ങളിലും ഒരേ വിഷ്ണുവാണ്; എന്നെക്കുറിച്ച് കോപിക്കുകയും, അസഹിഷ്ണുത കാണിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ട. സർവത്ര സമബുദ്ധിയോടെ ഇരിക്കൂ—വിഷ്ണുവിൽ ഏകത്വം നേടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ. ശത്രുവുമായോ, മിത്രവുമായോ, മകനുമായോ, ബന്ധുവുമായോ ശത്രുത്വം ചേർക്കരുത്; എല്ലായിടത്തും ആത്മാവിനെ കണ്ടു, ഭേദബോധം ഉപേക്ഷിക്കണം. ആസ, ക്രോധം, ലോഭം, മോഹം ഉപേക്ഷിച്ച്, 'ഞാൻ ആരാണ്?' എന്ന് ആത്മാവിനെ ചിന്തിക്കണം; ആത്മജ്ഞാനം ഇല്ലാത്തവർ, മായയാൽ ആവിഷ്ടരായി, അദൃശ്യനരകങ്ങളിൽ പാകപ്പെടുന്നു. ഗീതയും സഹസ്രനാമവും പാടുക; ഭഗവാന്റെ രൂപം നിരന്തരം ധ്യാനിക്കുക; മനസ്സിനെ സത്സംഗത്തിൽ സ്ഥാപിക്കുക; ധനം ദരിദ്രന്മാർക്ക് നൽകുക. സ്ത്രീസുഖങ്ങൾ ആസ്വദിച്ചാൽ പിന്നെ രോഗം ശരീരത്തിൽ വരും; മരണത്തിന്റെ നിർഭാഗ്യത അറിഞ്ഞിട്ടും, പാപകർമങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല. എപ്പോഴും ധനം ദു:ഖത്തിന്റെ കാരണമാണെന്ന് ആലോചിക്കണം; അതിൽ ഒരു തുള്ളി സന്തോഷവുമില്ല. ധനവാന്മാർക്കും തങ്ങളുടെ മക്കളെ ഭയമാണ്; ലോകം എല്ലായിടത്തും ഇങ്ങനെയാണ്. ശ്വാസനിയന്ത്രണം, ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹം, നിത്യാനിത്യവസ്തുവിവേചനം, ജപവും ധ്യാനവിധിയും ശ്രദ്ധയോടെ ചെയ്യുക. ഗുരുവിന്റെ പാദപങ്കജങ്ങളിൽ ദൃഢമായ ഭക്തിയുള്ളവൻ, ഭവസാഗരം വേഗത്തിൽ കടക്കുന്നു. ഇന്ദ്രിയങ്ങളും മനസ്സും നിയന്ത്രിച്ചാൽ, നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ദൈവത്തെ കാണും. ഒരുവൻ വ്യാകരണനിബന്ധനകളിൽ മുഴുകി പഠിച്ചിരുന്നപ്പോൾ, ദൈവഗുരുവായ ശങ്കരാചാര്യർ അവനെ ജ്ഞാനത്തിലേക്ക് ഉണർത്തി. അതുകൊണ്ട്, ഭോ ഭ്രാന്തനായ മനസേ, ഗോവിന്ദനെ ഭജിക്കൂ, ഗോവിന്ദനെ ഭജിക്കൂ, ഗോവിന്ദനെ ഭജിക്കൂ! ഈ ഭവസാഗരം കടക്കാൻ, അവന്റെ സ്മരണയ്ക്കു പുറമെ മറ്റൊരു മാർഗ്ഗമില്ലെന്ന് ഓർക്കുക.