એક સમયે એક જિજ્ઞાસુ આત્મા, સંસારમાંથી મુક્તિ મેળવવાની તીવ્ર ઈચ્છા રાખતો હતો. તેણે સમજ્યું કે જો કોઈ ગુરુના કમળ સમાન ચરણોમાં ગાઢ ભક્તિ ધરાવે, તો તે જલ્દીથી આ જન્મમરણના ચક્રમાંથી છૂટી શકે છે. ગુરુના આશીર્વાદથી અને પોતાના ઇન્દ્રિય તથા મન પર સંયમ રાખવાથી, એ જિજ્ઞાસુએ પોતાના હ્રદયમાં વસતા દિવ્ય તત્ત્વનું દર્શન કર્યું. આ દરમિયાન, એક વ્યાકરણશાસ્ત્રી પોતાનું જીવન વ્યાકરણના નિયમો—‘ડુકૃઞ’ જેવા સૂત્રો—ના ભણવામાં જ વીતાવી રહ્યો હતો. તે નિયમોની જટિલતામાં ફસાઈ ગયો હતો. ત્યારે ભગવાન શંકરાચાર્યે, જેમને બધા ગુરુઓના ગુરુ કહેવાય છે, તેને ઉપદેશ આપ્યો કે એ જ્ઞાનની ઊંડી સમજ મેળવવી જોઈએ. શંકરાચાર્યે તેને અને બધી મનુષ્યમાત્રને સંબોધન કરીને કહ્યું: “હે મૂઢમતી! તું ગોવિંદનું ભજન કર, ગોવિંદનું સ્મરણ કર, ગોવિંદનું ભજન કર. સંસારમાંથી પાર ઉતરવા માટે, ભગવાનના નામના સ્મરણ સિવાય બીજું કોઈ સાધન નથી.” આ રીતે, ગુરુના ચરણોમાં ભક્તિ, આત્મનિગ્રહ અને ભગવાનના નામના સ્મરણ દ્વારા જ સાચી મુક્તિ પ્રાપ્ત થાય છે—આ સંદેશે સર્વ જીવોને જાગૃત કર્યો.