ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ରାମ ରାବଣଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ଦେଖି, ଦୀର୍ଘ ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ଚିନ୍ତାରେ ଲିନ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିବାକୁ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଋଷି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଆଗକୁ ଆସି ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ରାମ, ମହାବଳୀ, ଏହି ପୁରାତନ ଗୁପ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଶୁଣ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜୟ କରିପାରିବେ।” ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, “ଏହି ଆଦିତ୍ୟ ହୃଦୟ ପବିତ୍ର, ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରେ, ଜୟ ଦେଇଥାଏ; ଏହା ନିର୍ବିକଳଙ୍କ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ମଙ୍ଗଳ, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ, ଚିନ୍ତା ଓ ଶୋକ ଦୂର କରେ, ଆୟୁ ବୃଦ୍ଧି କରେ। ତୁମେ ସୂର୍ୟଦେବଙ୍କୁ ଉଦୟ ରୂପେ ତାଙ୍କ ରଶିମାନ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ପୂଜା କର; ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନେ ଯେଉଁଠି ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେହି ବିଭାସ୍ବତ୍, ଭାସ୍କର, ଜଗତ୍ପତିଙ୍କୁ ପୂଜା କର। ସୂର୍ୟଦେବ ସମସ୍ତ ଦେବତାର ଅବତାର, ଚମକ ରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ରଶିମାନ୍କ ଉତ୍ସ; ତାଙ୍କ ରଶି ଦ୍ୱାରା ସେ ଜଗତ ଓ ଦେବ-ଅସୁରମାନେକୁ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ସୂର୍ୟଦେବ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ, ସ୍କନ୍ଦ, ପ୍ରଜାପତି, ମହେନ୍ଦ୍ର, କୁବେର, କାଳ, ଯମ, ସୋମ ଓ ଜଳର ଦେବତା। ସେ ପିତୃ, ବସୁ, ସାଧ୍ୟ, ଅଶ୍ୱିନୀ, ମାରୁତ, ମନୁ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଉତ୍ସ ଓ ଶ୍ୱାସ, ଋତୁର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ଆଲୋକର ଦାତା। ସେ ଆଦିତ୍ୟ, ସବିତୃ, ସୂର୍ୟ, ଆକାଶର ଯାତ୍ରୀ, ପୂଷଣ, ଚମକୁଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରୂପୀ, ଦିନର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ତାଙ୍କ ହାତିରେ ପିତ୍ତଳ ଘୋଡା, ହଜାର ରଶି, ସାତ ରଥ, ଆଲୋକରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅନ୍ଧକାର ନାଶକ, ମଙ୍ଗଳମୟ, ସୂର୍ୟ, ଚମକୁଥିବା। ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଣ୍ଡ, ଶୀତ ଋତୁ, ଉଷ୍ଣତା ଦାତା, ଆଲୋକ ଦାତା, ଅଗ୍ନିର ଗର୍ଭ, ଆଦିତିର ପୁତ୍ର, ଶଙ୍ଖ, ଶୀତ ନାଶକ। ସେ ଆକାଶର ମହାପତି, ଅନ୍ଧକାର ନାଶକ, ଋଗ୍, ଯଜୁର୍, ସାମ ବେଦ ଉପରେ ଉତ୍କ୍ରାନ୍ତ; ବଦଳ ଓ ବର୍ଷା ଲାଗି ସେ ମିତ୍ର, ଜଳର ସାଥୀ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପଥର ଯାତ୍ରୀ। ସେ ଚମକୁଥିବା, ଗୋଳାକାର, ମୃତ୍ୟୁ ହେଉଥିବା, ପିତ୍ତଳ ରୂପୀ, ସମସ୍ତକୁ ଦଗ୍ଧ କରେ; ସେ କବି, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଲାଲ ରୂପୀ, ଜୀବର ଉତ୍ସ। ସେ ତାରା, ଗ୍ରହ, ନକ୍ଷତ୍ର ମହାପତି, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ଆଲୋକରୁ ଅଧିକ ଚମକୁଥିବା, ଦ୍ୱାଦଶ ରୂପୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ପୂର୍ବ ପାହାଡ୍କୁ ନମସ୍କାର, ପଶ୍ଚିମ ପାହାଡ୍କୁ ନମସ୍କାର; ପ୍ରଭାମାନ୍ଦଳର ମହାପତି, ଦିନର ମହାପତିକୁ ନମସ୍କାର। ଜୟୀ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଜୟୀ, ତ୍ୱରିତ ଘୋଡାର ମାଲିକ, ହଜାର ରଶି ଆଦିତ୍ୟକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଘୋର, ଶୂର, ମୃଗଚିହ୍ନଧାରୀ, ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର; ପଦ୍ମ ଜାଗାଇଥିବା, ମାର୍ତଣ୍ଡର ସନ୍ତାନକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ବ୍ରହ୍ମା, ଈଶାନ, ଅଚ୍ୟୁତର ମହାପତି, ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚମକୁଥିବା ସୂର୍ୟ, ସମସ୍ତକୁ ନାଶ କରିଥିବା ଘୋର ଶରୀରୀକୁ ନମସ୍କାର। ଅନ୍ଧକାର ନାଶକ, ଶୀତ ଦୂର କରିଥିବା, ଶତ୍ରୁ ଦଳନକ, ଅସୀମ ତତ୍ତ୍ୱର ମାଲିକ, କୃତଘ୍ନ ନାଶକ, ଦେବ, ପ୍ରଭାମାନ୍ଦଳର ମହାପତିକୁ ନମସ୍କାର। ପିଗ୍ହଳ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରୂପର ଚମକକୁ, ଅଗ୍ନିକୁ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାକୁ ନମସ୍କାର; ଅନ୍ଧକାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୂର କରିଥିବା, ଚମକୁଥିବା, ଜଗତର ସାକ୍ଷୀକୁ ନମସ୍କାର। ସେ ଜୀବମାନେକୁ ନାଶ କରନ୍ତି, ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି; ସେ ରକ୍ଷା, ଉଷ୍ଣତା ଦେଇ, ରଶି ଦ୍ୱାରା ବର୍ଷା କରନ୍ତି। ସେ ଶୟାନ ମଧ୍ୟରେ ଜାଗିଥିବା, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ବ୍ୟାପିଥିବା; ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ବିଧି ଓ ତାହାର ଫଳ ସେ ନିଜେ। ସେ ବେଦ, ଯଜ୍ଞ, ଯଜ୍ଞର ଫଳ; ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ନିୟନ୍ତା ସୂର୍ୟ। ହେ ରଘୁନନ୍ଦନ, ଯେଉଁଠି ବିପଦ, କଷ୍ଟ, ଜଙ୍ଗଲ, ଭୟରେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରେ, ସେ ଦୁଃଖରେ ଡୁବି ନଯାଏ। ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଦେବମାନଙ୍କର ମହାପତି, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ମହାପତିକୁ ପୂଜା କର; ଏହି ମନ୍ତ୍ର ତିନିଥର ପାଠ କରିଲେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ ପାଇବ। ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ମହାବଳୀ, ରାବଣଙ୍କୁ ହତ କରିବେ; ଏପରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଆସିଥିବା ପଥରେ ଫେରିଗଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ଚମକୁଥିବା ରାମଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର ହେଲା; ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଅନୁଶାସନ ଓ ଶାନ୍ତିରେ ନିଜେ ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ସୂର୍ୟଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି କରି, ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ; ତିନିଥର ଶୁଧି କ୍ରିୟା କରି, ଶୁଧ୍ଧ ଶରୀରରେ, ସେ ନିଜ ବାଣ ଉଠାଇଲେ। ରାବଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗକୁ ଗଲେ; ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ, ତାଙ୍କୁ ହତ କରିବାକୁ ଦୃଢ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ଏବେ, ସୂର୍ୟଦେବ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆନନ୍ଦ ଓ ମହାପ୍ରସନ୍ନତାରେ, ରାତ୍ରିଚର ମହାପତି ରାବଣଙ୍କ ନାଶ ଜାଣି, ଦେବମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶୀଘ୍ର କଥା କହିଲେ।