ఒకసారి, మనుషులు ఈ జగత్తులోని ప్రకటన (వ్యక్తి) మరియు లయం (వినాశం) రెండింటినీ తెలుసుకోవాలని యత్నించారు. ఈ రెండింటినీ సమన్వయంగా గ్రహించినవాడు, వినాశం ద్వారా మరణాన్ని దాటి, ప్రకటన ద్వారా అమృతత్వాన్ని పొందుతాడని ఋషులు ఉపదేశించారు. అజ్ఞానాన్ని ఆరాధించే వారు అంధకారంలోకి ప్రవేశిస్తారు. మరి, జ్ఞానంలో ఆనందించే వారు మరింత లోతైన అంధకారంలోకి వెళ్తారని వారు చెప్పారు. ఎందుకంటే, జ్ఞానంతో ఒక ఫలితం, అజ్ఞానంతో మరొకటి కలుగుతాయని మేము మునులు చెప్పినదాన్ని విన్నాము. ఈ విధంగా, జ్ఞానాన్ని మరియు అజ్ఞానాన్ని రెండింటినీ కలిపి తెలుసుకున్నవాడు, అజ్ఞానంతో మరణాన్ని దాటి, జ్ఞానంతో అమృతత్వాన్ని పొందుతాడని ఋషులు వివరించారు. మన శరీరం చివరికి బూడిదగా మారిపోతుంది. కానీ వాయువు అమరమైనది. "ఓ మనస్సా! జ్ఞాపకం పెట్టుకో! ఓ కర్తా! జ్ఞాపకం పెట్టుకో! నీవు చేసిన కార్యాలను గుర్తుంచుకో!" అని ఋషులు మనసును హెచ్చరించారు. అగ్నిదేవుడిని ప్రార్థిస్తూ, "ఓ అగ్నే! మమ్మల్ని మంచి మార్గంలో నడిపించు. మేము చేసిన పాపాలను తొలగించు. నీకు మేము మా గాఢమైన నమస్కారాలను సమర్పిస్తున్నాము," అని వారు వేడుకున్నారు. చివరగా, సత్యముఖం బంగారు పాత్రతో మరుగుపడినదని, ఆ సూర్యునిలో ఉన్న ఆ పరమాత్మనే నేనని, "ఓం, ఆకాశం, బ్రహ్మ" అని contemplatively అభ్యర్థించారు.