ஒரு காலத்தில், ஞானம் மற்றும் அறியாமை ஆகிய இரண்டின் ஆழமான ரகசியங்களை ஆராய்ந்து, முனிவர்கள் யாரும் இதயத்தில் தேடினார்கள். அவர்களில் ஒருவர், இந்த உலகில் வெளிப்பட்டதையும், அழிவையும் ஒரே சமயத்தில் அறிந்தார். அவர் உணர்ந்தார்: அழிவின் வழியாகவே மரணத்தை கடந்துவிட முடியும்; வெளிப்பட்டதைப் புரிந்துகொண்டால் அமரத்துவத்தை அடைய முடியும். அவரது அனுபவத்தைப் பொறுத்தவரை, அறியாமையை வழிபடுவோர் ஒரு கண்கடிந்த இருளில் வீழ்கிறார்கள்; ஆனால், அறிவில் மட்டும் மகிழ்பவர்களும் இன்னும் தீவிரமான இருளில் செல்கிறார்கள் என்று அவர் கண்டார். ஞானத்திலும் அறியாமையிலும் இருந்து வெவ்வேறு பயன்கள் உண்டென்று, முன்னோர் அறிவுப்பூர்வமாக எடுத்துரைத்ததை அவர் நினைவுகூர்ந்தார். அவருக்கு தெளிவாயிற்று: ஞானத்தையும் அறியாமையையும் ஒருசேர அறிந்தால், அறியாமையின் வழியாக மரணத்தை கடந்துவிடலாம்; ஞானத்தின் வழியாக அமரத்துவத்தை அடையலாம். இந்த உலகில், காற்று என்ற எதுவும் அமரமானது; ஆனால், இந்த உடல் எப்போதும் சாம்பலாக முடிவடைகிறது. “ஓ மனமே, நினை! ஓ செய்பவனே, நினை! நீ செய்தவை அனைத்தையும் நினை!” என்று அவர் உள்ளார்ந்தார். பின்னர், அவர் அக்னியை நோக்கி வேண்டினார்: “ஓ அக்னி, எங்களை நல்ல பாதையில் வழிநடத்தி, வளம் தருவாயாக! எங்கள் எல்லா செயல்களையும் அறிந்திருக்கிறாய். எங்களால் நிகழ்ந்த குற்றங்களை நீக்கி, எங்களுக்கு நேர்மை அளி. உனக்கே எங்கள் மிகுந்த வணக்கங்களை செலுத்துகிறோம்.” இவ்வாறு எல்லாவற்றையும் சிந்தித்தபோது, அவருக்கு உண்மை ஒரு பொன்னான பாத்திரத்தால் மறைக்கப்பட்டிருப்பதை உணர்ந்தார். அந்தச் சூரியனில் இருப்பவர் யார் என்று அவர் கேட்டார்; “நானே அந்த மனிதன்,” என்று அவர் உணர்ந்தார். “ஓம், ஆகாயம், பரப்ரம்மம்” என்று அவர் மனதிலே முழங்கினார்.