श्रूयतां दिव्यायाः दीक्षायाः चरितम्। दीक्षाया रूपं कुशः, यात्रायाः चिह्नानि प्ररोहाः, क्रयस्य स्वरूपं सोमः, तस्य बीजानि मधु इति निर्दिष्टम्। आतिथ्यस्य रूपं मासिकं हविः, नग्नः वीरस्य रूपं, उपसदां स्वरूपं तिस्रः रात्रयः, देवानां अपत्यं इति प्रतिपादितम्। क्रीतस्य सोमस्य रूपं प्रवाह्यम् सोमरूपेण क्षरति, औषधयः अश्विन्योः, इन्द्रस्य, सरस्वत्याः कृते दुह्यन्ते। आसनस्य रूपं राजसिंहासनाय, वेदिः हविर्भाजनम्, उपवेद्योः मध्ये भिषगात्मा रूपं विराजते। वेदिः वेद्याः संयोगं प्राप्नोति, बलस्य कुशः कुशेन संयुज्यते, यूपः यूपेन, अग्निः अग्निना नीयते। त्वं राजत्वस्य मूलं, त्वं नाभिः राजत्वस्य; मा त्वां हिंसिषम्, मा मां हिंसीः। वरुणः घृतव्रतम् आचरन् गृहेषु प्रतिष्ठितः, राजत्वाय शुभेन चेतसा; मृत्योः पाशात् रक्ष, विनाशात् रक्ष। त्वां दिव्यस्य सवितुः प्रेरणया, अश्विनोः बाहुभ्यां, पूष्णः हस्ताभ्यां सिञ्चामि; अश्विनोः औषध्या तेजसे ब्रह्मवर्चसे, सरस्वत्याः औषध्या वीर्याय पुष्टये, इन्द्रस्य शक्त्या बलाय, सौन्दर्याय, कीर्तये च। कः त्वम्? का त्वम्? कस्मै, किमर्थम् त्वम्? शुभकीर्ते, कल्याणि, सत्यराजन्। मे शिरः यशः, मुखम् कीर्तिः, केशश्मश्रू तेजः; प्राणः राजा, अमृतत्वम्; नेत्रं स्वाराज्यम्, श्रोत्रं ज्योतिः। जिह्वा शुभा, वाक् महती, मनः स्वाराज्यम्, क्रोधः आत्मसंयतः, तेजः दीप्तम्; हर्षः प्रमोदश्च मम, अङ्गुल्यः अङ्गानि बलिनि; मित्रः मे सदा, बलं ममास्तु। बाहू मे बलयुक्तौ, हस्तौ कर्मणि शौर्ये च क्षमौ; आत्मा कुलीनः, उरः स्थिरम्। पृष्ठम् राज्यं, उदरं आधारः, स्कन्धग्रीवः दृढौ, श्रोणि स्थिरा; ऊरू, जानुनी, जङ्घे च बलिन्यः; सर्वाणि अङ्गानि सर्वत्र रक्ष्यन्ताम्। नाभिः चिन्तनविवेकासीनम्, गुदं शुद्धिस्थानम्; हर्षः प्रमोदयश्च शुक्रयोः, लक्ष्मीः श्रीश्च जननाङ्गे। जङ्घाभ्यां पादाभ्यां धर्मे प्रतिष्ठितः, जनानां मध्ये राजा इव। कुले, राज्ये, अश्वेषु, गावः मध्ये च स्थितः; सर्वेषु अङ्गेषु, आत्मनि, प्राणेषु, कुल्यां, पुष्टौ, दिवि पृथिव्यां च स्थितः। त्रयो देवाः, एकादश, त्रयस्त्रिंशत् शुभदेवताः, बृहस्पतिं पुरोहितं कृत्वा, सवितुः शक्त्या सह, अन्यैः देवैः सहिताः माम् रक्षन्तु। प्रथमः द्वितीयेन, द्वितीयः तृतीयेन, तृतीयः सत्येन; सत्यं सत्येन, यज्ञः यज्ञेन, यजुः यजुषा, साम्ना साम्ना, ऋचा ऋचा, प्रास्तावैः, प्रहितैः, याज्याभिः, वषट्कृतैः, हविभिः च मम कामाः सिध्यन्तु। पृथिवि स्वाहा। केशाः सज्जता, त्वक् नम्रता समीपता च, मांसम् धनार्जनम्, अस्थिमज्जे श्रद्धा भवतु। यदि, हे देवाः, वयं देवेषु किञ्चित् अपराधम् अकरवाम, तस्मात् सर्वपापात्, अमङ्गलात् च, अग्निः माम् विमोचयतु। दिवा वा नक्तं वा यद् अपराधम् अकरवाम, तस्मात् वायुः माम् विमोचयतु। जाग्रतः स्वप्नतः वा यद् अपराधम् अकरवाम, तस्मात् सूर्यः माम् विमोचयतु। ग्रामे, अरण्ये, सभायाम्, इन्द्रियेषु, नीचेषु, उच्चेषु, स्वधर्मे वा यद् अपराधम्, तत् सर्वं निवर्त्यताम्। यद् आप्सु, हे अघ्न्ये, हे वरुण, वयं समाचक्ष्महे, तस्मात् वरुणः विमोचयतु। त्वं मलघ्नी, शुद्धिकर्त्री; देवैः, मनुष्यैः कृतं पापं निष्कुरुष्व; बहुदायिन् देव, रक्ष नः। ते तव हृदयं समुद्रे, आप्सु गम्भीरे अस्तु; ओषधयः आपः च त्वाम् प्रविशन्तु। आपः ओषधयः च अस्मासु सौम्याः स्युः, येषां वयं द्विष्मः, ये च अस्मान् द्विषन्ति, तेषु तु वैरिण्यः स्युः। यथा बन्धनात् विमुक्तः, यथा स्नानात् स्वेदात् शुद्धः, यथा घृतं परिषेचनया शुद्ध्यति, एवं आपः माम् अमलं कुर्युः। तमसोऽस्मात् उत्थाय, ज्योतिः परं दृष्टवन्तः स्म; देवसूर्यं समुपेत्य, परमं तेजः प्राप्तवन्तः स्म। अद्याहं आपः उपेत्य, तासां सारेण सह प्रवाहितः; दुग्धवत्यः आपः, त्वां समुपेत्य, तेजः, प्रजां, धनं च दत्त। त्वं दीप्यस्व, वयं त्वां दीपयाम; त्वं समिध्, त्वं ज्योतिः; मे ज्योतिः स्थापय; पृथिवी, उषाः, सूर्यः सुसंयुक्ताः स्युः; विश्वं जगत् एकीकृतम् अस्तु; अहं विश्वाग्नेः ज्योतिः भूयासम्, कामान् भुञ्जीयाम्। पृथिवि स्वाहा। त्वयि समिधं स्थापयामि, हे अग्ने व्रतपते; त्वयि व्रतं श्रद्धां च स्थापयामि; अहं दीक्षितः त्वां दीपयामि। यत्र ब्रह्म च क्षत्रं च संगच्छेते, तद् लोकः पुण्यः, विज्ञानमयः, यत्र देवाः अग्निना सह वसन्ति। यत्र इन्द्रवायू संगच्छेते, तद् लोकः पुण्यः, विज्ञानमयः, यत्र वैरस्य स्थानं नास्ति। तव तन्तुः तन्तुना संयुज्यतां, कर्कशं कर्कशेन; तव गन्धः सोमं रक्षतु, अक्षयम् रसं मदाय। ते सिञ्चन्ति, पर्यसिञ्चन्ति, प्रपूरयन्ति; हरितं मदिरं पातुं—किम् त्वां प्रति वदति, त्वं तं प्रति किं वदसि? हे इन्द्र, प्रातः काले, धान्ययुक्तं, पायसयुक्तं, पिष्टकयुक्तं, स्तोत्रयुक्तं हविः अस्माकं त्वया पीयताम्। इन्द्राय उच्चैः गायन्तु मरुतः, वृत्रहन्तारम्, येन देवाः, सत्यम् वर्धयन्तः, जाग्रतो देवस्य ज्योतिः सृजितवन्तः। हे अध्वर्यु, पेषशिलया सोमं नय, छिद्रयन्तं पवय, इन्द्राय पातवे शुद्धय। यः प्राणिनां स्वामी, यस्मिन् लोकाः प्रतिष्ठिताः, यो महतः महत्तरं पालयति—तेन त्वां गृह्णामि, मया त्वां गृह्णामि। त्वं मया अश्विनोः, सरस्वत्याः, इन्द्रस्य, सूत्राम्णः कृते गृह्यसे; एष ते आसनम्—अश्विन्यौ, सरस्वती, इन्द्रः, सूत्रामा इति। मे प्राणः रक्ष्यताम्, अपानः, चक्षुः, श्रोत्रं च; वाक् सर्वमयी आरोग्या, त्वं मनः संयोजिका। अश्विन्योः, सरस्वत्याः, इन्द्रस्य, सूत्राम्णः कृतं यत्, यत् आहूतं, यद् आह्वानं, तस्मात् अहं भागं गृह्णामि। एवं दीक्षारूपं यज्ञं, आत्मनं च, देवान् च, सोमं च, पृथिवीं च, सर्वं सुसंयुक्तम् इति सम्यक् उपासते स्म।