इन्द्रः, बहुश्रुतः सन्, पुरा बलिनं दीर्घायुषं च निष्करं शत्रुं प्रबलेन वेगेन अभिनिष्पिपेष; मायाविनं च निषूदयत्। स एव वर्धमानं विरुद्धं च पादरहितं वृत्रमपि निजशक्त्या निहन्ति स्म। तस्मात्, हे इन्द्र, अस्माकं रिपून् नुद, अस्मद्विरोधिनः शमय; यः कश्चन अस्मान् आक्रमेत्, तमधः तमसि पतय। पर्वतानामिव भीमः मृगः दूरस्थाञ् पारगान् नाशयन्, तव तीक्ष्णशरं सन्धाय, हे इन्द्र, शत्रून् जहीहि, रिपून् विक्षिप। वैश्वानरस्येव, तव साहाय्यं दूरात् आगच्छतु; हे अग्ने, अस्माकं स्तुतिपात्राणि हव्यानि गृहाण। स्वर्गे प्रतिष्ठितः, पृथिव्यां प्रतिष्ठितः, अग्निः सर्वेषु ओषधिषु प्रविष्टः, बलात् प्रतिष्ठितः वैश्वानरः अग्निः प्रतिदिनं प्रतिरात्रं नः पातु। तव साहाय्येन, हे अग्ने, वाञ्छितं कामं प्राप्नुयाम; धनं महद्वीर्यं च प्राप्नुयाम; पुरस्कारान् पुरस्कारान् च प्राप्नुयाम; तव अक्षयां कीर्तिं प्राप्नुयाम। अद्य वयं तव कामं सम्पादितवन्तः, उत्तानहस्ताः, भक्त्या उपगम्य; सर्वश्रेष्ठया बुद्ध्या, अविचलितया चिन्तया, देवेषु, हे अग्ने, यज। अग्निः, इन्द्रः, ब्रह्मा, बृहस्पतिः, सर्वे स्मृतिमन्तः देवाः—ते अस्माकं यज्ञं पान्तु, शुभानि ददतु। त्वं, कनिष्ठः सन्, उपासकान् पाहि, अस्माकं गीतानि शृणु; अपत्यं चात्मानं च रक्ष। अहं त्वां मोचयामि, मधुरं मधुना, बलिनं बलात्, अमृतं अमृतत्वेन, मध्वा साकं सोमेन; त्वं सोमः; अश्विनोः पाचय, सरस्वत्यै पाचय, महेन्द्राय पाचय। संप्रेषितः सोमः परितः सिञ्च्यताम्, यः श्रेष्ठं हविः; स यो जलासु प्रवहति, स सोमः अश्मभिः निपीडितः। वायोः पवमानेन शुद्धः सोमः पश्चिमं दिशं शीघ्रं प्रवहति, इन्द्रस्य प्रियः सखा; वायोः पवमानेन शुद्धः सोमः पूर्वां दिशं शीघ्रं प्रवहति, इन्द्रस्य प्रियः सखा। सूर्यस्य दुहिता तव सोमस्य प्रवाहं नित्यस्रवा धारया शुद्धयति। ब्रह्म च क्षत्रं च तव शुद्ध्यते; सोमः पीडितः, सज्जीकृतः, बलवता वीर्येण, मदाय; तेन तेजसा देवांश्च पोषय, हविर्भागेन यजमानस्य भोजनं स्थापय। येषां यवोऽस्ति, त एव वा यवः, यः यथा दत्तः, तेन क्रमशः वितर्यते; अत्र, ये समिधं श्रद्धया भाषमाणाः उपासते, तेषां भोजनं पाचय; अश्विभ्यः, सरस्वत्यै, इन्द्राय, सूत्रम्ने च प्रतिग्रहीतम्; एष ते स्रोतः—तेजसे, वीर्याय, बलाय। प्रतिग्रहीतम् अश्विनोः तेजः, सरस्वत्याः वीर्यं, इन्द्रस्य बलम्; एष ते स्रोतः—हर्षाय, मोदाय, महिम्न इति। त्वं तेजः, मयि तेजः स्थापय; त्वं वीर्यं, मयि वीर्यं स्थापय; त्वं बलं, मयि बलं स्थापय; त्वं ओजः, मय्योजः स्थापय; त्वं धृतिः, मयि धृतिं स्थापय; त्वं महिमान्, मयि महिमानं स्थापय। या व्याघ्रं, वृकं, गृध्रं, श्येनं, सिंहं च पाति, सा नः आपद्भ्यः पातु। यथा हृष्टः पुत्रः मातरं पोषयति, तथा, हे अग्ने, अहं मातृपित्रोः ऋणात् विमुक्तो भूयासम्; मयि सौम्यं संयोजय; मत्तो दुष्टं दुरितं च व्यपनीय। देवा यज्ञं अकरोत्; अश्विनौ वैद्यौ; सरस्वती वाचा सन्धत्ते; इन्द्रः अश्विनश्च बलं ददातः। दीक्षा रूपं कुशः; पथ्याः लिङ्गं प्ररोहाः; क्रयस्य रूपं सोमः; सोमस्य धान्यं मधु। अतिथ्यस्य रूपं मासिकं हविः; नग्नः महावीर्यस्य रूपम्; उपसदां रूपं—त्रिरात्रं, देवतानां अपत्यं। क्रीतस्य सोमस्य रूपं प्रवाहः सोमः; औषधिं दुह्यते अश्विनोः, इन्द्रस्य, सरस्वत्याः च। आसन्दस्य रूपं राजासन्दः; वेदी हविर्योनिः; उपर्युपर्यग्निवेद्योरन्तरं भिषजां रूपम्। वेदिः वेद्यां संयुज्यते; दर्भः बलस्य दर्भेण संयुज्यते; यूपः यूपे संयुज्यते; अग्निः अग्निना नीयते। त्वं ऐश्वर्यस्य मूलम्; त्वं ऐश्वर्यस्य नाभिः; नाहं त्वां हिंस्यां, त्वं मां मा हिंसीः। वरुणः घृतव्रतः सन्, गृहेषु प्रतिष्ठितः; ऐश्वर्याय, शुभेन हेतुनाऽपि; मृत्योः पातु; विनाशात् पातु। त्वां देवस्य सवितुः प्रेरणया, अश्विनोः भुजाभ्यां, पूष्णः हस्ताभ्यः सिञ्चामि; अश्विनोः औषध्या तेजसे ब्रह्मवर्चसाय; सरस्वत्याः औषध्या वीर्याय पोषाय; इन्द्रस्य शक्त्या बलाय, सौन्दर्याय, कीर्तये च। का त्वम्? का असि? कस्य, किमर्थं त्वम्? सुमती, शुभे, सत्यराजन्। मम शीर्षं कीर्तिः, मुखं यशः, केशश्मश्रू तेजः; प्राणो राजा, अमृतत्वं; नेत्रं स्वामी, श्रोत्रं तेजस्वि। जिह्वा मम शुभा, वाणी महती, मनः ऐश्वर्यं, क्रोधः निगृहीतः, तेजो दीप्तम्। हर्षो मोदश्च मम; अङ्गुल्यः अङ्गानि च बलिनि; मित्रः मयि अस्तु; बलं मम अस्तु। बाहू मम बलवीर्ययुक्तौ; हस्तौ कर्मणि शौर्ये च समर्थौ। आत्मा कुलीनः, उरः स्थिरम्। पृष्ठं राज्यं, उदरं अधारः, स्कन्धग्रीवौ दृढे, श्रोण्यौ स्थिरे। ऊरू, जानु, जङ्घे च स्थिरे; सर्वाण्यङ्गानि सर्वत्र रक्ष्यन्ताम्। नाभिः मम चिन्ताधारणा, गुदं शुद्धिस्थानम्। हर्षो हर्षोत्तमश्च शिश्नयोः; श्रीः पूषा च रेतसि। जङ्घाभ्यां पादाभ्यां धर्मे प्रतिष्ठितोऽस्मि, नृणां मध्ये राजा इव। अहं कुलस्य, राज्यस्य, अश्वानां मध्ये, गावां मध्ये, सर्वाङ्गेषु, आत्मनि, प्राणेषु, कुल्यां, पोषाय, दिवि पृथिव्यां च प्रतिष्ठितः। त्रयः देवाः, एकादश, त्रयत्रिंशद्, शुभा देवता, बृहस्पतिं होतारं कृत्वा, दिव्यस्य सवितुः शक्त्या—देवा अन्यैः सह मां पान्तु। प्रथमः द्वितीयेन, द्वितीयः तृतीयेन, तृतीयः सत्येन; सत्यं सत्येन, यज्ञं यज्ञेन, यजुः यजुषा, साम साम्ना, ऋच ऋचा, प्रास्तावैः, प्रतिहारैः, याज्याभिः, वषट्कारेण, हविषा—मम कामाः सिध्यन्ताम्। पृथिव्यै स्वाहा। केशाः मम सज्जता, त्वक् नम्रता च समीपगमनं; मांसं सम्पादनं धनस्य; अस्थिमज्जा श्रद्धा। यदि, हे देवाः, वयं देवेषु अपराधं कृतवन्तः, अग्निः मां तस्मात् सर्वात् पापात्, अमङ्गलाच्च विमोचयतु। यदि दिवा, यदि वा रात्रौ वयं अपराधं कृतवन्तः, वायुः मां तस्मात् सर्वात् पापात्, अमङ्गलाच्च विमोचयतु।