वनस्पतीनाम् ओजः यथा गावः गोष्ठात् निष्क्रमन्ति, तथा अपगच्छति। हे पुरुष, त्वमेव धनदातॄणां आत्मा असि। वनस्पत्यः सर्वाणि सीम्नि अतिक्रान्तवन्तः, यथा चौरः पशुनां मध्ये प्रविशति; शरीरस्थं यद्यपि मलम् आसीत्, तत् सर्वं कम्पितम्। यदा अहम् ओजः इच्छन् एतान् वनस्पतीः हस्ते गृहीत्वा, तदा रोगस्य सारः नश्यति, यथा मृत्योर् गृहोऽपि कदाचित् नष्टः। येषु येषु अङ्गेषु अङ्गेषु वनस्पत्यः व्याप्य स्थिताः, तत्र तत्र, यथा समरे क्रुद्धः वीरः शत्रून् अपाकरोति, तथा रोगान् अपाकुर्यात्। रोगः पक्षिभिः चाषकिकिदीवैः सह पतित्वा, वायोः झटित्य् आगत्य, प्रातःकालेन सह नश्यतु। वनस्पत्यः परस्परं रक्षन्तु, अन्यः अन्यं धारयतु; सर्वाः संगत्य, एषा मे अनुग्रहम् ददात। या फलवन्त्यः, या फलहीनाः, या अपुष्पाः, या पुष्पिन्यः, बृहस्पतेः जाताः—ताः सर्वाः अस्मान् पापात् मोचयन्तु। अभिशापात्, वरुणस्य कोपात्, यमस्य पाशात्, सर्वात् दैवात् चापि वनस्पत्यः माम् विमोचयन्तु। वनस्पत्यः पतन्ति, दिवः सर्वतः भाषन्ते; यः एषां जीवनम् उपयुञ्जते, सः न विनश्यति। सोमराजस्य शतचक्षुषः, प्राज्ञाः, सर्वेषां श्रेष्ठाः वनस्पत्यः इच्छापूर्त्यै, हर्षाय च भवन्ति। सोमराजस्य वनस्पत्यः, पृथिव्याम् व्याप्य, बृहस्पतेः जाताः, ताः अस्यै बलं ददातु। या समीपे, या दूरगताः, सर्वाः औषधयः संगत्य, अस्यै बलं ददातु। या त्वां उत्खातुम् इच्छति, सः न बाध्येत; यस्य कृते अहम् उत्खातवान्, तस्यापि न बाधा। सर्वे द्विपदः चतुष्पदाश्च रोगात् विमुक्ताः स्युः। वनस्पत्यः सोमराजेन सह उक्तवन्त्यः—‘यस्य ब्राह्मणः प्रयोक्तारः, तं वयम् उद्धरिष्यामः।’ त्वम् शोथनाशिनी, अर्शोभिद्, शतव्यधनाशिनी च। त्वां गन्धर्वैः, इन्द्रेण, बृहस्पतिना उत्खाता; त्वां सोमराजः प्राज्ञः रोगात् मोचयत्। मम रिपून् प्रतिषेध, शत्रोः आक्रमणं प्रतिषेध, सर्वं पापं प्रतिषेध, हे वनस्पते, धैर्यवती। यस्य कृते त्वम् उत्खाता, स दीर्घायुर्भवतु; त्वम् अपि शतमूलिनी भूत्वा दीर्घायुषी भव। श्रेष्ठे वनस्पते, तव वृक्षाः अधाराः; स एव अधारः अस्माकम् अस्तु, यः कश्चन अस्मान् प्रधावति। यो पृथिव्याः जनयिता, वा यो सत्यधर्मा द्यां व्याप्तवान्, सः नः न बाधेत; यो अप्सु तेजांसि प्रथमं सृजत्, तस्मै देवाय किम् हविः जुहुयाम। पृथिवि, यज्ञेन सह, पयसा च, अग्रे गच्छ; अग्निः प्रेरितः तव स्निग्धं अङ्गं अधितिष्ठतु। अग्ने, यत् तव दीप्तं, तव शुक्लं, तव शुद्धं, यत् यज्ञीयम्, तत् वयं देवेभ्यः वहामः। अत्र अहं अन्नं बलं च गृह्णामि, सत्यस्य मूलम्, महतः प्रवाहम्; तद् गवेषु, तद् अस्मासु प्रविशतु। रोगम्, अपत्यत्वं, दारिद्र्यं च त्यजामि। अग्ने, तव यशः, तव वीर्यं महदस्ति; तव ज्वलनम् दीप्तम्। विस्तीर्णप्रभ, तव बलात्, उपासकाय बलं यशः च ददासि, विप्र। शुद्धप्रभ, दीप्तप्रभ, अव्ययप्रभ, त्वम् उज्ज्वलः; मातरौ मध्ये पुत्रः इव, उभौ लोकौ पूरयसि। हे जातवेदः, बलस्य सूनोः, शुभैः स्तवैः मुदस्व; प्राज्ञैः चिन्ताभिः प्रतिष्ठितः, तव मध्ये, हे सुमते, अद्भुतजन्मनः, हविः स्थापितम्। अग्ने, दीप्तमान्, अमृत, प्रजासु अस्माकं धनं पूरय; दृश्यरूपेण दीप्तमान्, आसनं बलं पूरय। कर्मकर्ता, प्राज्ञः, महाधननिवासी, त्वम् उत्तमं, महद्, शुभं दानं ददासि, अन्नं धनं च आसने क्षिपसि। जनाः अग्निम्, महाबलम्, सर्वदर्शिनम्, ऋतस्य धारयन्तम्, अनुग्रहार्थम् स्थापयन्ति; त्वं, देव, सर्वश्रेष्ठ, सर्वव्याप्त, सर्वे युगपुरुषाः गीत्या स्तुवन्ति। सोम, सर्वतः तेजः संहृत्य, आत्मानं पूरय; ओजसि संगमे तिष्ठ। तव पयांसि, तव बलानि, तव वीर्याणि, तव जयशक्तयः संगच्छन्तु; पूरितः, सोम, अमृतत्वाय, परमं यशः दिवि स्थापय। हे सोम, सर्वैः प्रवाहैः आत्मानं पूरय; वर्धनाय अस्माकं श्रेष्ठमित्रः भव। अग्ने, मनः तव प्रति गच्छति, यथा वत्सः दूरं विश्रामस्थानं प्रति; गीत्या त्वां इच्छामि। हे श्रेष्ठाङ्गिरस्, सर्वाणि शुभस्थानानि, अग्ने, पृथक्-पृथक् त्वां वाञ्छन्ति। अग्निः प्रियेषु गृहेषु, भूतस्य भविष्यतः च कामः; एक एव स्वामी दीप्तमान् अस्ति। अहं अग्रे अग्निम् आत्मनः गृह्णामि, धनाय, सन्तत्यै, वीर्याय; देवताः माम् उपयान्तु। त्वम् आपां पृष्ठम्, अग्नेः गर्भः, समुद्रं परिव्याप्तः; उत्पद्य, कमले वर्धस्व, व्योम्नः प्रमाणेन विस्तारः कुरु। ब्रह्मादौ जातम्, पूर्वं, प्रभायाः पूर्वे, दीप्तमानं; सः वेणः अयम्, मूला गभीराणि, उच्चा नीचा च, सत्तासत्तयोः गर्भः। हिरण्यगर्भः आदौ उदतिष्ठत्, एकः प्रभुः सर्वस्य; पृथिवीं द्याम् च धारयत्; कस्मै देवाय हविः जुहुयाम। बिन्दुः पृथिव्याम् द्यौश्च अपतत्, अस्मिन गर्भे, पूर्वे च; तं बिन्दुं सप्तहोत्रैः सह, सामान्ये गर्भे सञ्चरन्तं, जुहोमि।