अग्निः प्रकाशमयः शुभैः ज्वलनैः, महाभिः रश्मिभिः तेजसा च, प्रजाः शरीराणि च न हिंसन्, सः अग्रे गच्छतु इति ऋषयः प्रार्थयन्ति। तस्य गर्जनं दिवः इव निनादयन्, पृथिवी कम्पितवती, ओषधयः अलंकारं कृतवन्तः। सः नूतनः जातः, द्यावापृथिव्योः मध्ये तेजसा व्याप्तवान्, सर्वत्र प्रकाशमानः अभवत्। भरतस्य यः अग्नेः कीर्तिः श्रूयते, तदा सूर्यः अपि महत्या दीप्त्या न प्रकाशते। सः पूरवे युद्धेषु स्थित्वा, दैविकः अतिथिः, शुभः अस्मभ्यं स्फुरति। दिव्याः आपः, एषः पवित्रः भस्मा स्वीकुरुत, तं सौम्यं कुरुत, गन्धिनं कुरुत। कुलानि तस्मै नमतु, सः शुभान् पत्नीः जनयतु। यथा माता पुत्रं वहति, तथा एषं पापं आपः वहन्तु। अग्ने, त्वं आपः मध्ये, ओषधिभिः सहितः वससि। तेषां गर्भात् पुनः पुनः जायसे। त्वं ओषधीनां गर्भः, वृक्षाणां गर्भः, सर्वभूतानां गर्भः, आपां च गर्भः असि। भस्मना, आपः, पृथिवीं च प्रविश्य, त्वं तेजस्वी मातृभिः सह संयुक्तः पुनः उपविशसि। पुनः स्वस्थानं, आपः, पृथिवीं च प्राप्त्वा, मातुः अङ्के शुभतमः शयितः असि। पुनः पोषणेन सह प्रतिनिवर्तस्व, अग्ने, अन्नेन प्राणेन च प्रतिनिवर्तस्व, अस्मान् पुनः आपत्तेः रक्ष। धनसमृद्ध्या प्रतिनिवर्तस्व, अग्ने, पोषेण वर्धस्व, सर्वतः विस्तारयस्व। मम वचांसि शृणु, कनिष्ठ, महाबल, स्वशक्तिसम्पन्न; तव अनन्तरं पिबति, स्तौति च, यजमानः तव रूपं पूजयति, अग्ने। प्रबुध्यस्व, विप्र, दानशील, धनाधिप, समृद्धिदाता; द्वेषांसि नुद, सर्वसृष्टये नमः। आदित्याः, रुद्राः, वसवः त्वां पुनः प्रज्वालयन्तु; ऋत्विजः हविषा धनं त्वयि यच्छन्तु; घृतैः रूपं वर्धयन्तु; यजमानस्य सत्याः इच्छाः सिध्यन्तु। यः अत्र स्थितः, प्राचीनः नूतनश्च, सः प्रस्थितः, विलीनः, विकीर्णः अस्तु; यमः पृथिव्यां विश्रामस्थानं दत्तवान्; पितरः तस्मै एतद् जगत् कल्पितवन्तः। त्वं चेतनाः, कामस्य धारकः; मयि तव कामधारणं भवतु। त्वं अग्नेः भस्म, अग्नेः पुरीषम्; चितायां स्थापितः, सुव्यवस्थितः, उपरि स्थापितः—शरणं गच्छ। एषः सः अग्निः यत्र इन्द्रः सुतं सोमं तस्य उदरे निवेशितवान्। त्वं स्तूयसे, जातवेदः, सहस्रगुणं पुरस्कारमिव, शीघ्राश्वं रथयुजं यथा, ये बलमिच्छन्ति तैः। अग्ने, यत् तव तेजः दिवि, यत् पृथिव्याम्, ओषधिषु, आपः च—येन त्वं व्योम्नि व्याप्य स्थितः—तेन तेजसा, तेन दीप्तेन, तेन समुद्रेण, तेन मर्त्यानां ऋषिणा। अग्ने, त्वं दिव्यं प्रवाहं गन्तुमिच्छसि; त्वं देवांश्च, महान्तः च उपगच्छसि। ये आपः सूर्यस्य परे दिवि स्थिताः, ये च अधस्तात्, ते त्वां सेवन्ते। पुरीष्याग्नयः, सह सहचरैः, अनृतदोषरहिताः, हविः स्वीकुर्युः, महाः श्रियः ददतु। अग्ने, अस्मभ्यं नित्यकाम्यं, बहुधनं, स्थायि गोद्रव्यं प्रयच्छ; यः त्वां आह्वयति तस्य पुत्रः विजयी भवतु; तव अनुग्रहः अस्मासु अस्तु। एषः तव यज्ञपीठः, यतः त्वं जातः, प्रकाशमानः अभवः। तद् ज्ञात्वा, अग्ने, अस्माकं कृते तत्र आरोह, अस्माकं धनं वर्धय। त्वं तेन दैवत्वेन प्रतिष्ठितः, अङ्गिरस्; स्थिरः उपविश। त्वं तेन दैवत्वेन प्रतिष्ठितः, अङ्गिरस्; स्थिरः उपविश। जगत् पूरय, विवरं पूरय; स्थिरः उपविश। इन्द्रः, अग्निः, बृहस्पतिः त्वां अस्मिन गर्भे प्रतिष्ठापितवन्तः। प्रिश्नयः, दुहन्त्यः, तस्य सोमं पवित्रं पाययन्ति, त्रीषु दिवः तेजस्विषु लोकेषु, यत्र देवाः जाताः। सर्वे स्तोत्राणि इन्द्रं वर्धयन्ति, यस्य विस्तारः सागरवत्, श्रेष्ठः सारथिः, सत्यपुरस्कृतः, अधिपः। युवां एकमनस्कौ, एकप्रेमणौ, दीप्तिमन्तौ, सौम्यौ भवेताम्; सहवासिनौ, पोषणं बलं च प्राप्नुतम्। युवयोः मनः, व्रतानि, चिन्तनानि एकानि सन्तु। अग्ने, अस्माकं पुरीष्याग्नीनां नाथः भव; यजमानाय पोषणं बलं च ददातु। अग्ने, त्वं पुरीष्याग्निः, समृद्धिदायकः। सर्वदिक् शुभां कृत्वा, स्वे स्थाने उपविश। युवां एकचित्तौ, जागरूकौ, निर्मलौ अस्माकं कृते भवेताम्। यज्ञं मा हिं्सीष्टं, यजमानं मा हिं्सीष्टं, जातवेदः, अद्य शुभः भव। यथा माता पुत्रं, तथा पृथिवी अग्निं, पुरीष्याग्निं, स्वगर्भे धारयतु, अग्निकुण्डे। प्रजापतिः, सर्वदेवाः, ऋतवः च, तां विमोचयन्तु। सोमं न यजति, न यजते, तं अन्वेषय; चौरं अन्वेषय, दस्युमनुसर। अन्यं अन्वेषय, न अस्मान्—इति सा वदति। निरृतये नमः। नमस्ते निरृते, तीक्ष्णतेजः; एषा आयसी बन्धनं छिन्नम्। यमेन, यमैः सह, सन्तोषेण, तम् उत्तमं दिवं स्थापय। यस्य कृते त्वं घोररूपा अभवः—एतेषां बन्धनानां विमोचनाय एतत् ददामि; यं पृथिवीति मोहेन जनाः वदन्ति—निरृते, त्वां सर्वतः जानामि। या पाशः देवी निरृतिः युष्माकं ग्रीवायाम् बद्धवती, सः विमुक्तः—एषं मध्यात् प्राणस्य अपाकरोमि; अधुना, नूतनः जातः, पितरं गच्छ। भूत्यै नमः, यः एतत् कृतवान्। सः वासः, धनानां संमेलनस्थानं; सः शक्तिभिः सर्वरूपाणि पश्यति; देववत् सविता, ऋतेन सत्यः, इन्द्रः मार्गेषु संग्रामे न स्थितवान्। विप्राः हलान् युञ्जते, युगानि पृथक् तन्ति; धीरा अनुग्रहेण, देवानां मध्ये। हलान् संयोजय, युगानि विस्तारय, सूत्राणि कुरु; सुसंस्कृत गर्भे बीजं वप; वाचा सृष्टिः, भारेण च; पक्वानि धान्यानि, हे सूत्राणि, अस्मभ्यं समीपे आगच्छन्तु। सुतीक्ष्णैः हलैः पृथिवी सुपिष्टा भवतु; कृषकाः स्वदलं समागच्छन्तु; सूत्राणि, हविषा तुष्टाः, मधुरफलानि च, अस्मभ्यं समृद्धिं ददतु। सीता घृतमधुना अभिषिञ्च्यताम्, सर्वैः देवैः मरुद्भिः च अनुमोदिता; पोष्यधना, क्षीरवर्धिनी—हे सीते, क्षीरवृद्ध्या अस्मभ्यं वर्धस्व। हलः, भूषणयुक्तः, सुप्रणीतः, सोमेन तुष्टः—तेन गाः, मेंषान्, स्थूलतां, समृद्धिं च वप्यते, यथा रथः यात्रिकं वहति।