शरीरे सप्त ऋषयः प्रतिष्ठिताः सन्ति, ये सदा प्रमादं पातयन्ति। सप्त शक्तयः स्वप्नलोकं विचरन्ति; तत्रैव यज्ञस्य अध्यक्षौ द्वौ देवौ जाग्रतः स्थितौ, न तु स्वप्नजौ। तं वाक्पतिं समुत्थापयामः, भक्त्या हवनं कुर्मः। मरुतः सौम्याः सन्निधिं यान्तु, इन्द्रः अपि शीघ्रं सह आगच्छतु। वाक्पतिः तदा स्तोत्रार्हं गीतं उच्चारयति, यस्मिन्नेन्द्रः, वरुणः, मित्रः, अर्यमन् च, देवाः, निवासं कृतवन्तः। हे वाक्पते, त्वं अस्य स्तोत्रस्य नेता असि; तस्य सन्ततिं प्रबोधय, संपुष्टिं कुरु। यत् सर्वमङ्गलं देवैः रक्षितम्, तत् अस्माकं भूयात्; वयं सभायां महतीं वाचं वदेम, सूनुभिः समृद्धाः स्याम। यः सर्वं व्याप्य, सर्वस्य कर्ता, अस्माकं जनकः, अन्नपते, अस्मभ्यं पोषणं दातुम् अर्हसि। ये दुष्टाः, अमित्राः, ते देवगणानां प्रसादात् दूरं यान्तु। इयं भूमिः तस्यैव, यः यज्ञं कृतवान्। दिवसैः, रात्रिभिः, सन्ध्याभिः च, यमः तस्मै स्वस्य स्थानं स्पष्टं निर्दिशतु। सविता त्वां पृथिव्यां स्थानं ददातु, तव शरीरेभ्यः; तस्मै गावः योज्यन्ताम्। वायुः शुद्धिं करोतु, सविता अपि शुद्धिं करोतु; अग्नेः तेजसा, सूर्यस्य प्रभया, गावः विमुक्ताः स्युः। तव उपवेशनम् अश्वत्थस्य अधः, तव वासः तस्य पत्रे स्थापितः। गावः त्वां पोषयन्ति, इति श्रूयते, यदा त्वं पुरुषं नूतनं करोति। सविता तव शरीरे मातुः अङ्के पुनरावर्तयतु; तस्मै, हे पृथिवि, सौम्यं भव। प्रजापतौ, दिव्ये लोके, आपो यत्र सन्ति, तत्र त्वां स्थापयामि। आपः पापं नयन्तु। दूरं गच्छ, हे मृत्युः, तव पन्थानं पालय, देवयानात् पृथकम्। ये दृष्टिप्राप्ताः, श्रोत्रवन्तः, तान् वदामि—न अस्माकं सन्ततिं न वीरान् हिंसय। वायुः त्वां शमयतु, तव तेजः शमयतु, तव इष्टका शमयन्तु, तव अग्नयः भूमौ शमयन्तु; ते त्वां न हिंस्युः। दिशः ते सिद्धाः स्युः, आपः ते शुभाः स्युः, नद्यः ते अनुकूलाः स्युः। अन्तरिक्षं ते मङ्गलमयम् अस्तु, सर्वाः दिशः सिद्धाः स्युः। शिलायुक्तः अग्रे गच्छति; सह मित्रैः समुत्थाय, अतीतुम् इच्छामः। अत्र अमङ्गलान् त्यजेम, वयं मङ्गलाः सन्तः विजयं प्राप्य अतीष्याम। पापं, ऋणं, अमङ्गलं, दुर्भाग्यं च दूरं कुर्मः। हे मलापह, अस्माकं दुःस्वप्नान् दूरं नय। आपः, ओषधयः च, अस्माकं मित्राणि भूयुः; ये अस्मान् द्वेषयन्ति, येषु वयं द्वेषं वहामः, तेषु ते अमित्राणि भूयुः। वयं गन्धिनं वृषभं शुभाय गृह्णीम; इन्द्रः यथा देवेषु, तथा अग्ने, अस्मान् पारय। तमसः निर्गत्य, ज्योतिः परं दृष्टवन्तः स्म; देवानां मध्ये देवम्, सूर्यं परमं प्रकाशं प्राप्तवन्तः स्म। एष जीवतः सीमां स्थापयामि; अन्यः ताम् आत्मनः कृते न अतिक्रामेत्। शतं शरदः जीवंतु, बहवः, पूर्णाः, मृत्युम् दूरं पर्वतवद् स्थापयन्तु। हे अग्ने, अस्माकं आयूं शुद्धय; अस्मान् तेजस्वितां, बलं, पोषणं च नय; सर्वं अमङ्गलं, दुःखं च दूरं कुरु। हे अग्ने, दीर्घायु, हविषा वर्धमानः, घृतसमिद्धः, घृतजः, तथैव भूयाः। घृतं पित्वा, मधुरं, प्रियं पयः, त्वं पितेव पुत्रं, एतान् रक्ष। स्वाहा। गावः मम चक्रुः, अग्निं च चक्रुः; देवेषु ख्यातिं स्थापयाम्; कः इदानीं एनं जयेत्? मांसादं अग्निं दूरं प्रेषयामि; भक्षयिता यमस्य लोकं गच्छतु। अत्र अन्यः जातवेदाः, यज्ञं देवेषु प्राज्ञः वहतु। हे जातवेदः, वपां पितृभ्यः वह, यत्र ते तान् विदित्वा दूरतरे देशे स्थापयः। ताभ्यः स्नेहधाराः वहन्तु; तेषां सत्याः प्रजाः अस्मान् नमन्तु। स्वाहा। हे पृथिवि, अस्मान् सौम्या, स्थिरा, सुरक्षितं विश्रान्तिस्थानं भूत्वा, विस्तीर्णं रक्षां ददातु। दाहकं अमङ्गलं अस्मात् दूरं कुरु। त्वत्तः अयं जातः; तस्मात् पुनरपि अन्यः जायेत। सः दिव्यं लोकं गच्छतु। स्वाहा। ऋचः वाक् रूपेण इच्छामि, यजुः मनः रूपेण इच्छामि, साम्नः प्राणः रूपेण इच्छामि, चक्षुः, श्रोत्रं च इच्छामि। वाक्, बलं, महत् वीर्यं मयि भूयात्, सह प्राणापानाभ्याम्। यावद् दोषः मम नेत्रे, हृदि, मनसि वा, तं बृहस्पतिः पूरयतु। लोकपति: अस्माकं कल्याणं करोतु। पृथिवी, अन्तरिक्षम्, द्यौः। सवितुः देवस्य सवितारं तेजो वयं धियः प्रेरयामः। केन अद्भुतं प्रियं सखा अस्माकं सन्निधौ भवति? केन बलिष्ठेन सहायेन सः वरणीयः? केन सत्येषु सुतप्रियः भवसि सोममदन्ये? स्थिरान् अपि त्वं, धनद, भङ्क्ष्यसि। सखिषु, गायकेषु च, त्वं अस्माकं रक्षकः भूयाः; शतसहायः भूयाः। केन सौम्येन त्वं अस्मासु तुष्यसि? केन त्वं स्तोतृभ्यः ददासि? इन्द्रः सर्वेषां स्वामी; द्विपदां चतुष्पदां च कल्याणं भूयात्। मित्रः, वरुणः, अर्यमन् अस्मासु सौम्याः भूयुः। इन्द्रः, बृहस्पतिः, विष्णुः चिरविक्रमः अस्मासु सौम्याः भूयुः। वायुः अस्माकं हिताय वातु, सूर्यः सौम्यतया तपतु, पर्जन्यः गर्जमानः अस्माकं हिताय वर्षतु। अस्माकं दिवाः शान्ताः स्युः, रात्रयः शान्ताः स्युः। इन्द्रः, अग्निः च रक्षया शमं ददाताम्; इन्द्रः, वरुणः हविर्भुजः शमं ददाताम्; इन्द्रः, पूषा बलदातृ शमं ददाताम्; इन्द्रः, सोमः च शमं, समृद्धिं च ददाताम्। आपः, पोषयन्त्यः, पानाय अस्माकं शुभाः भूयुः; ताः अस्माकं कल्याणाय वहन्तु। हे सौम्ये पृथिवि, अस्माकं स्थिरा, सुरक्षितं विश्रान्तिस्थानं भूत्वा, विस्तीर्णां रक्षां ददातु। आपः, त्वं आनन्दस्य स्रोतः; अस्मभ्यं पोषणं, बलं, महद् दृष्टिं च ददातु। एवं देवाः, ऋषयः, मनुष्याः च, यज्ञेन, स्तोत्रेण, प्रार्थनया च, पुण्यं मार्गं प्रयान्ति, परमं ज्योतिः प्राप्नुवन्ति, सर्वमङ्गलं लभन्ते च।