स्वर्णहस्तः सर्वज्ञः सविता दिवं पृथिवीं च विचरन् रोगान् अपास्य सूर्यस्य समीपं याति, तिमिरमण्डलेन नभः संवृत्य तिष्ठति। स एव स्वर्णहस्तः, सौम्यः, दयालुः देवः, असुरः, शुभेन मार्गेण समीपं गच्छति; रक्षांसि यक्षांश्च अपाकरोति, देवः प्रतिदिवसं प्रातःकाले गायकैः स्तूयमानः तिष्ठति। हे सवितः! तव प्राचीना, रजःशून्या, सुशिल्पिता मार्गाः अन्तरिक्षे सन्ति; तैः सुलभैः पन्थाभिः अद्य अस्मान् रक्ष, अस्माकं रक्षको देवः सन् अस्मदर्थं वद। अश्विनौ, युवां पिबतम्, युवां च अव्यथमानया सहाय्येन अस्मान् रक्षतम्। हे अश्विनौ, अस्मभ्यं वाचः प्रेरणां दत्तम्, अद्भुतबलिनौ युवां अस्मभ्यं बुद्धिं वितरतम्। आपदि स्पर्धायां च अहं युवां आह्वयामि—विजयाय अस्माकं बलं भवतम्। दिवा निशि च अश्विनौ अस्मान् रक्षतम्, अक्षतश्रीः अस्मासु स्यात्; मित्रः, वरुणः, अदितिः, आपः, पृथिवी, द्यौश्च अस्मान् अभ्यघातात् रक्षन्तु। सविता देवः स्वर्णरथेन तमसि विचरन्, अमृतान् मर्त्यांश्च संस्थापयन्, सर्वाणि लोकानि पश्यन् याति। रात्रिः दीपैः सह पृथिव्यां व्याप्य, दिवः महति स्थाने तिष्ठन्ती, तस्या महत्तमः प्रवर्तते। हे उषः! अस्मभ्यं तं तेजस्विनं प्रकाशं वह, अश्वसमृद्धं, येन वयं प्रजां नप्तरं च धारयेम। प्रातःकाल उषसि अग्निं वयं आह्वयामः, प्रातः इन्द्रं, प्रातः मित्रं वरुणं, प्रातः अश्विनौ; प्रातः भगं पूषाणं ब्रह्मणस्पतिं सोमं रुद्रं च वयं आह्वयामः। भगं, अदितेः पुत्रं, दातारं, प्रातःकाले वयं आह्वयामः; बलवन्तः शीघ्राः नृपतयः अपि वदन्ति—‘भगः एव भोक्तव्योऽस्ति’ इति। हे भग! नेतः, सत्यदातारः, अस्मभ्यं बुद्धिं दत्त; हे भग, अस्मभ्यं गावः अश्वांश्च जनय; हे भग, वयं जनानां मध्ये पुरुषा भवेम। अद्य वयं पुण्यभागिनः स्याम, अन्ते मध्ये च दिवसः; मघवन्, सूर्येण सहोत्थितः, वयं देवानां प्रियतमा स्याम। भग एव देवेषु भाग्यस्य स्वामी अस्तु; तेन वयं भागिनः स्याम। भग, त्वां सर्वकामेन आह्वये; सन्निधिं कुरु। उषसः यज्ञे नमन्ति, यथा दधिक्राः शुद्धमार्गाय नमति; धनदाः भगः अस्मान् समीपं नयतु, यथा अश्वाः रथमिव वहन्ति। उषसः अश्वसमृद्धाः, गवां समृद्धाः, वीरसमृद्धाः, सदा शुभायोतिष्ठन्तु; सर्वतः घृतं दुहन्त्यः, सदा अस्मान् कल्याणेन पालयन्तु। हे पूषन्, तव अधिपत्ये कदापि नः किञ्चिदपि न बाधेत; वयं तव गायकाः स्मः। मार्गेषु पन्थानं रक्षकः पूषा वाक्, कामेन, सूक्तस्य समीपं आगतः; पूषा, प्रबुद्धः, दीप्तहस्तः, अस्मभ्यं पुनः पुनः बुद्धिं ददातु। विष्णुः त्रिणि पदानि अक्रमीत्, रक्षकः, दुर्गम्यः; तस्मात् स धर्माणि धारयति। विपश्चितः, जाग्रतः ऋत्विजः, विष्णोः परमं पदं इच्छन्तः, सह यज्ञं प्रज्वालयन्ति। पृथिवी विशालाऽलङ्कृता, घृतसमृद्धा, सर्वाणि भूतानि पोषयन्ती, द्यावापृथिव्यौ च वरुणस्य ऋतेन स्थिरे, अजरा, बीजसमृद्धे च। ये नः शत्रवः, तान् इन्द्राग्नी अपाकुर्याताम्; वसवः, रुद्राः, आदित्या, उपरि तान् स्पृशन्तु, तान् शक्तिहीनान्, राज्ञः अधीनान् कुर्वन्तु। अश्विनौ, एकादशभिः देवैः सह, मधुमद् हविर्भिः अत्र आगच्छतम्; दीर्घायुः दत्तम्, विघ्नान् अपाकुरुतम्, पापान् शुद्धयतम्, द्वेषं नुदतम्, अस्माभिः एकत्वं कुरुतम्। एष स्तोमः मरुद्भ्यः, एषः श्लोकः माण्डार्याय; एषः अस्माकं शरीरे अस्तु, एषं जनं विजानीयाम, दीर्घायुं सुतान् प्राप्नुयाम। संयुक्तेन स्तोत्रेण, छन्दसा, मात्रया च, सप्त ऋषयः, पूर्वाणां पन्थानम् अनुयन्तः, धीराः, रश्मीनिव रथे गृहीत्वा यान्ति। दीर्घायुः, तेजः, धनं, ओषधिभ्यः वृद्धिं, एतद् सुवर्णं, दीप्तिमत्, मम विजयाय प्रविशतु। न रक्षांसि, न यक्षाः, देवानां बलं अतिक्रान्तुम् अर्हन्ति, एषा तेषां आद्या शक्तिः; यः दक्षायणं सुवर्णं धारयति, स देवेषु दीर्घायुर्भवति, मनुष्येषु अपि दीर्घायुर्भवति। यदा दक्षायणाः, शुभकामाः, शतानिकाय सुवर्णं बध्नन्ति स्म, अहम् अपि आत्मनः शतं शरदां दीर्घायुः सन्, वृद्धः अपि यथापूर्वं बध्नामि। अहि बुध्न्यः अस्माकं शृणोतु, अजः, एकपाद्, पृथिवी, सागरः च; ये सर्वे देवाः, सत्यम् अधारयन्, ये वयं आह्वयामः, स्तुतयः, प्रज्ञावन्तः वाकः अस्मान् पालयन्तु। एतानि गीतानि, घृतेन अभिषिक्तानि, आदित्येभ्यः, प्राचीनराजेभ्यः जिह्वया समर्पयामि; मित्रः, अर्यमन्, भगः, बलीयान् वरुणः, दक्षः, अंशः च अस्माकं शृण्वन्तु। सप्त ऋषयः शरीरे प्रतिष्ठिताः; सप्त सदा प्रमादात् रक्षन्ति। सप्त शक्तयः स्वप्नस्य लोकं यान्ति; तत्र जाग्रतः द्वौ देवौ, ये यज्ञस्य अधिपतī, न स्वप्नजौ। उत्तिष्ठ, ब्रह्मणस्पते! वयं त्वां भक्त्या आह्वयामः। दातारः मरुतः आगच्छन्तु; इन्द्र, शीघ्रं आगच्छ, अस्माभिः सह सन्नद्धः भव। इदानीं ब्रह्मणस्पतिः स्तोत्रार्हं सूक्तं उच्चारयति, यस्मिन् इन्द्रः, वरुणः, मित्रः, अर्यमन्, देवाः, स्वानि निवेशनानि अकुर्वन्। हे ब्रह्मणस्पते, त्वं अस्य स्तोत्रस्य नेता; तस्य अपत्यं जागरय, समृद्धिं कुरु। सर्वं शुभं, यत् देवाः पालयन्ति, अस्माकं स्यात्; सभा मध्ये वयं महद् वदेम, सुतसम्पन्नाः। [यो विश्वं व्याप्नोति, सर्वस्य कर्ता, अस्माकं पिता, हे अन्नपते, अस्मभ्यं पोषणं दत्त।] दुष्टाः, अमित्राः, देवग्रहाद् दूरं यान्तु। इयं पृथिवी तस्यैव, यः यज्ञं कृतवान्। दिवा, नक्तं, सन्ध्या च, यमः तस्य विश्रान्तिस्थानं स्पष्टं निर्दिशतु। सविता ते पृथिव्यां शरीरेभ्यः स्थानं ददातु; तस्य कृते गावः युज्यन्ताम्। वायुः शुद्धिं करोतु; सविता शुद्धिं करोतु; अग्नेः तेजसा, सूर्यस्य दीप्त्या, गावः विमुक्ताः स्युः। तव आसनं अश्वत्थस्य अधः, तव वासः तस्य पत्रे; गावः त्वां पोषयन्ति, इति श्रूयते, यदा त्वं पुरुषं पुनरावर्तयसि। सविता तव शरीरे मातुः अङ्के पुनरानयतु; तस्य कृते, हे पृथिवि, सौम्या भव। प्रजापतौ, दिव्ये लोके, आपः यत्र सन्ति, तत्र त्वां स्थापयामि। आपः पापं नः प्रक्षालयन्तु।