यदा सः प्रकटो भवति, सर्वे तं शोभयन्ति, दिव्यवसनधारीं तम् आलोकमयं विचरन्तं पश्यन्ति। एष महान् नाम महतोऽसुरस्य, बहुरूपस्य, सः अमृतानि स्थापयामास। तं महान्तं, तं प्रमुदितं, तं विश्वानरं, सर्वव्यापिनं, वयं हर्षजनकं सोमपानं समर्प्य स्तौमः; यस्य प्रसादं, बलं, कीर्तिं च इन्द्रः च द्वौ लोकौ च सम्मानयतः। तेषां हि इन्धनं बहु, स्तुतिः महती, गीतं विस्तीर्णम्; तेषां मित्रं नवयुवानमिव इन्द्रं मन्यन्ते। आगच्छ, इन्द्र, सोमपानेन रमस्व, ये च सोमं पिबन्ति तैः सह; तव बलात् नो महद्विभवम् आनय। इन्द्रः वज्रबलात् वृत्रं निन्ये, मायाविनः प्रकाशेन प्रकाशयामास। सः वनान्ते शयानं अहिं हत्वा गावः प्रासृजत्, रमणीयाः प्रकटयामास। कुतः त्वं, इन्द्र, महाबल, एकाकी गच्छसि, सत्यमस्य नाथ? किं त्वं कुर्वसि? त्वं युद्धे साधून् पृच्छसि; वद नो, वज्रिन्, यत् अस्मभ्यं अस्ति। इन्द्रः महत् बलात् महान्; न कदापि त्वं जय्यः, न कदापि त्वं परित्यक्तः। तं इन्द्रं प्रति आयवः प्रेत्य, पशुवन्तं देशं प्राप्तुम् इच्छन्ति। ये, बहुपुत्राः सन्तः, पृथिवीं दुहन्तुम् इच्छन्ति, तां महतीं, सहस्रधारां, समृद्धां पृथिवीं, एकस्मिन्न् क्षणे। एषा चिन्तां तुभ्यं, महते, बलवते, समर्पयामि, एषा स्तुतिः, विप्र, या मया रचिता। उत्सवे च प्रयत्नेषु च, देवाः स्वबलात् इन्द्रं जयिनं अन्वगच्छन्। स तेजस्वी देवः, महत्त्वं वहन्, मधुरं सोमं पिबतु, यः यजमानान् अव्याहतं जीवनं ददाति। सः, वातेन प्रेरितः, स्वबलात् रक्षति, बहुधा जनान् पोषयति, प्रकाशते च। ऊर्ध्वं रश्मयः तं देवं जातवेदसं, आदित्यं, सर्वेभ्यः दृश्यं वहन्ति। नमः। तेन तेजसा नेत्रेण, अग्ने, त्वं सर्वान् जनान् पश्यसि। त्वं, वरुण, पश्यसि। आगच्छन्तु, देवयजनाः, दिव्यरथेन, सूर्यसमप्रभेण; मधुना यज्ञं सिञ्चन्तु। यूयं प्राचीना, एष वेनः, देवेषु अद्भुतः। एष वेनः, देवेषु चमत्कृतिः। विश्वानरः, दिव्यः सविता, इडायाः प्रजया सभायाम् आगच्छतु। यथा युवानः अस्मासु रमन्ते, तथा सर्वं जगत् अस्मासु प्रीत्या, चिन्तया च प्रवर्तेत। यद्यदद्य, वृत्रहन्, त्वया कृतं, च सूर्य, तत् सर्वम्, इन्द्र, तव अधीनम्। त्वं शीघ्रः, सर्वदृक्, प्रकाशस्य कर्ता, हे सूर्य; त्वं समग्रं विश्वं प्रकाशयसि। एष सूर्यस्य दिव्यता, एतत् महत्त्वं, मध्ये द्योर् विस्तार्य स्वीकृतम्। यदा सः स्वस्थानात् हरितान् युनक्ति, तदा रात्रिः तस्य कृते वसनं प्रसारयति। मित्रवरुणयोः कृते, सूर्यः स्वं रूपं दिवः अङ्के रचयति। तस्य एका शक्तिः अनन्ता, ज्योतिष्मती, अन्यत्र तु तामसी; हरिताः तौ सह वहन्ति। महान् असि, सूर्य; महान् असि, आदित्य; तव महत्त्वं, महद् सन्, स्तूयते। नूनं, देव, त्वं महान्। सूर्य, त्वं महिमा महती; नूनं, देव, त्वं महाबलः। तव महिम्ना, त्वं देवतानां स्वामी, होतृ, सर्वव्यापी, अव्ययः प्रकाशः। यथा काङ्क्षया, सर्वे जनाः सूर्यं पश्यन्ति; सर्वे, बलसम्पन्नाः, इन्द्रस्य दानं भजन्ते, यथा वयं भागं विभजेम। अद्य, देवाः, सूर्यस्योदयकाले, अस्मान् अमङ्गलात् विमोचयन्तु, दोषात् विमोचयन्तु। मा नो मित्रो, वरुणः, अदिति, सिन्धुः, पृथिवी, द्यौश्च हिंसन्। कृष्णे व्योमनि विचरन्, अमृतं मर्त्यं च स्थापयन्, सविता देवः स्वर्णरथे, सर्वाणि लोकानि पश्यन्, गच्छति। सुशिल्पं दर्भं तेषां क्षिप्तं, जनस्य नाथ इव, आसनं प्राप्य; प्रथमाह्वाने उषसः, वायुः पुषान् च रथेभ्यः सह कल्याणाय आगच्छतः। इन्द्रं वायुम् अह्वे, बृहस्पतिम्, मित्रमग्नी, पुषानं भगं, आदित्याँश्च, मरुतां गणम्। वरुणः अस्माकं रक्षकः भवतु, मित्रः च, सर्वैः सहायैः, दिव्यं वरं ददातु। इन्द्रविष्ण्वादीन्, मरुतः अश्विनौ, प्राचीनान्, वेनं, तान् देवाँश्च, इडायाः हविषा, सर्वैः सह, सोममधु पिबन्तु, जनपालकाः। अग्नि, इन्द्र, वरुण, मित्र, देवाः, गणाः, मरुतः, विष्णुः, अश्विनौ, रुद्रः, देव्यो, पुषान्, भगः, सरस्वती, ते हव्यं गृह्णन्तु। इन्द्रमग्नी, मित्रवरुण, अदितिं, द्यावापृथिवी, मरुतः, पर्वतान्, आपः; विष्णुं, पुषानं, ब्रह्मणस्पतिं, भगं, सवितारं च अह्वे। रुद्राः, महान्तः, पर्वतान्, वृत्रवधे, हवने च एकीकृत्य, अस्मान् रक्षन्तु; यः स्तौति, गायति, तं देवाः, इन्द्रप्रमुखाः, पालयन्तु। अद्य समीपं आगच्छत, आर्याः; श्रद्धया अहं हृदि त्वां प्रपद्ये। रक्षन्तु, देवाः, अस्मान् वृकात्, रक्षन्तु दुष्कृतः, आर्याः। सर्वे मरुतः अद्य, सर्वे ज्वलिता अग्नयः, सर्वे देवाः अस्मान् सहायं गच्छन्तु; सर्वं धनं, बलं च, अस्माकं स्यात्। सर्वे देवाः, मम आह्वानं शृण्वन्तु—ये अन्तरिक्षे, ये दिवि, ये अग्निजिह्वा, ये च आर्याः; एषु दर्भेषु उपविशन्तु, मुदं कुर्वन्तु। देवेषु, श्रेष्ठेषु, यज्ञीयेषु, त्वं अमृतत्वं ददासि, श्रेयांसं भागं; सवितः, त्वं दानं प्रसारय, मर्त्येभ्यः आयुः ददासि। वायवे अहं उच्चैः चिन्तां दिशामि, बहुधनाय, विश्वरक्षाय, रथेश्वरत्वाय; दिव्याः, रथाः, कविः, त्वं कविं नेतुम् अर्हसि। इन्द्रवायू, एते पिष्टाः हविः युवयोः; प्रीत्या आगच्छत, सोमधाराः युवां तुष्टयः। अहम् अह्वे मित्रं, विशुद्धबुद्धिं, वरुणं, धर्मिष्ठम्; ते शुद्धं, प्रकाशमानं चिन्तनं साधयन्ति। आश्चर्यौ, नवयुवानौ, एते पिष्टाः हविः युवयोः, अश्विनौ, सुसंस्कृतदर्भे; रुद्रस्य पन्था आगच्छताम्। प्राचीनान्, वेनं च। यदा सरमा पर्वतस्य भग्नां पन्थानं, प्राचीं महतीं मार्गं, अविन्दत्, तस्या कः सखाः आसीत्? सा अग्र्यं, सुपदं वाचः नेतारं, अवेद, प्रथमं क्रन्दं गायति। अन्यः न वेद मार्गं, ऋते वैश्वानरात्, प्राचीं अग्नेः पन्थानम्; अमराः तं, अमृतं वैश्वानरं, राज्याय, हे देवाः, बलं ददुः। इन्द्रमग्नी, उग्रौ रिपुघ्नौ, वयं आह्वयामः; तौ अस्मान् अनुग्रहं कुर्वाताम्।