अग्निः स्वबलसेनां महतीं श्रीं प्रति नेतुं प्रेर्यते, तस्योत्तमाः महिमानः अस्माकं भवन्तु। सः सौहृदं स्नेहम् स्थापयतु, अस्माकं नियमं दृढं करोतु, रिपून् प्रति स्वबलस्य प्रतिषेधं कुर्वन् तिष्ठतु। तं प्रियं वयं स्तुतिभिः समर्चयामः—अग्ने, त्वं नः प्रति जागरूकः भव। इन्द्रवत् त्वं बलसम्पन्नः, उत्तमाः नराः त्वां दानैः पूजयन्ति, यथा देवांश्च, वायुम् च। त्वयि, अग्ने, यः सम्यगाहूतः, अस्माकं आर्याः प्रियाः भवन्तु, ये दातारः नराधिपाः पश्यवः विस्तीर्णान् गवां क्षेत्राणि प्रयच्छन्ति। श्रुतिसंस्कारप्रसिद्ध, अग्ने, त्वं स्वमित्रैः देवैः सह श्रुणु; मित्रार्यमणौ च, यौ प्रातः आगच्छतः, हविषि कुशेषु उपविशतां यज्ञे। अदितिः सर्वेषां पूज्येभ्यः श्रेष्ठा, मानवेषु अग्निः अतिथिः। जातवेदाः सर्वजननानां वेत्ता, देवगोप्ता, सः अस्मासु प्रसन्नः भवतु। महतीं ज्वलन्तीं अग्नेः शरण्याः अधः, वयं मित्रवरुणयोः समीपे निर्दोषाः स्याम, सवितुः प्रीतौ अग्रे स्याम। अद्य वयं देवतानां शरणं वृणीमहे। अपि जलानि, गाव इव वर्धमानानि, ऋतं न अतिचक्रुः, हे इन्द्र; न अपि स्तोतारः। त्वं वायुवत् स्वजनान् प्रति आगच्छ, यतः त्वं चिन्तया एव पुरस्कारान् वितरिष्यसि। गावः यज्ञाय समृद्धिम् वहन्त्यः समीपम् आगच्छन्, तयोः श्रोत्रे सुवर्णमयी। यदा अद्य सूर्यस्योदये मित्रार्यमणौ जाग्रतः, सविता भगश्च श्रीं ददाति। स्रवणकाले, दिवो भूम्याः तेजः धनं स्रावय; रसा महावृषभं धारयतु। सः प्राचीनः, एष वेनः। यदा सः तिष्ठति, सर्वे तम् अलंकुर्वन्ति, शोभया वसनः सः प्रकाशते; एष महद् नाम महतोऽसुरस्य, बहुरूपः, अमृतानि स्थापयामास। महते, प्रमुदिताय, विश्वानराय सर्वव्यापिने, वयं सोमरसैः स्तुतिं यच्छामः; यस्य प्रसादं, बलं, यशश्च, इन्द्रः च द्वे च विश्वे पूजयन्ति। तेषां दारुं बहु, स्तुतिः महती, गीतं विस्तीर्णम्; तेषां इन्द्रः युवासखा। आगच्छ, इन्द्र, सोमपाने मुदस्व, सोमपैः सह; स्वबलात् अस्मभ्यं महतीं समृद्धिं दा। इन्द्रः वज्रेण वृत्रं व्यनत्; मायाविनः प्रकाशनेन प्रकटयामास। सः वने शयानं अहिं हत्वा, गावः प्रकाश्य, शोभनानि प्रावर्तयत्। कुतः, हे इन्द्र, त्वं बलवान् सन् एकाकी गच्छसि, सत्यस्य नाथ? किं तत् त्वं कुर्वसि? त्वं युद्धे आर्यान् पृच्छसि; वद अस्मभ्यं, वज्रपाणे, यत् अस्मभ्यं अस्ति। इन्द्रः महद्बलः, न कदापि पराजितः, न कदापि त्यक्तः। तम् इन्द्रं प्रति आयवः प्रार्थयन्ते, गोमन्तं क्षेत्रं तीर्तुम् इच्छन्तः। ये, बहूनां पुत्राः सन्तः, पृथिवीं, महतीं, सहस्रधारां, समृद्धां, एकस्मिन्न् क्षणे दुहन्ति। एषा भावना अहम्, महते बले, तुभ्यं ददामि, एषा स्तुतिः, हे प्राज्ञ, या मया रचिता। उत्सवे च, प्रयत्नेषु च, देवाः स्वबलात् विजयीन्द्रं अनुवर्तन्त। सौम्यं तेजस्विनं सोमं पातु, यः यजमानानां अविच्छिन्नं जीवनं ददाति। सः, वायुणा प्रेरितः, स्वशक्त्या रक्षति, नानाप्रकारेण जनान् पुष्णाति, प्रकटते च। ऊर्ध्वं रश्मयः तम् देवम्, जातवेदसं, सूर्यं, सर्वदृशे वहन्ति। स्वाहा! तेन दीप्तेन नेत्रेण, हे ज्वलन्न्, त्वं सर्वान् जनान् पश्यसि। त्वं, हे वरुण, पश्यसि। आगच्छन्तु, देवयजाः, रथैः सूर्यसदृशैः; मधुना यज्ञं सिञ्चन्तु। यूयं प्राचीना; एष वेनः, देवेषु अद्भुतः। एष वेनः, देवेषु विस्मयकरः। विश्वानरः, दिव्यः सविता, इडायाः अनुग्रहेण सभायाम् आगच्छतु। यथा युवानः अस्मासु रमताम्, तथा सर्वं जगत् अस्मासु अनुग्रहेण, चिन्तया च, प्रवर्त्तेत। यद्यदद्य, हे वृत्रहन्, त्वया कृतं, हे सूर्य, तत् सर्वम्, हे इन्द्र, तवाधीनम्। त्वं शीघ्रः, सर्वदृश्, प्रकाशकर्ता, हे सूर्य; त्वं समस्तं व्याप्नोषि। एष सूर्यस्य दैवता, सा महिमा, व्योमनि मध्ये व्यापिता, तया सः अधितिष्ठति। यदा सः स्वस्थानात् हरितान् युनक्ति, तदा रात्रिः तस्य कृते वस्त्रं प्रसारयति। मित्रवरुणयोः कृते, सूर्यः स्वं रूपं दिवः कुक्षौ निर्मिमीत; तस्य एकं तेजस्वि, अनन्तं, अन्यत् तमः; हरिताः तौ सह वहन्ति। महन् असि, हे सूर्य; महन् असि, हे आदित्य; तव महिमा, महती, स्तूयते। नूनं, हे देव, त्वं महान्। हे सूर्य, त्वं तेजसा महान्; नूनं, हे देव, त्वं बलात् महान्। तव महिम्ना, त्वं देवतानां अधिपः, ऋत्विक्, सर्वव्यापी, अव्ययप्रभा। यथा कामयमाना: सर्वे जनाः सूर्यं पश्यन्ति; सर्वे, बलसम्पन्ना: इन्द्रस्य दानं भुञ्जते, यथा वयं भागम् इच्छेम। अद्य, हे देवाः, सूर्यस्योदये, अस्मान् पापात् मोचयत, दोषात् विमोचयत। मित्रः, वरुणः, अदितिः, सिन्धुः, पृथिवी, द्यौश्च, नः न हिंस्युः। कृष्णे व्योमनि विचरन्, अमृतं मर्त्यं च स्थापयन्, सविता देवः स्वर्णरथेन सर्वलोकान् पश्यन् गच्छति। सुश्लिष्टं दर्भं तेषां विचिनोति, जनानां नाथवत्, आसनं उपगच्छति; प्रथमे उषसः आवाहने वायुः पूषा च रथैः सह कल्याणाय आगच्छतः। अहम् इन्द्रं वायुम् बृहस्पतिम् मित्रमग्नी, पूषाभगादित्यांश्च, मरुतां गणं च आह्वये। वरुणः अस्माकं रक्षिता भवतु, मित्रः च सर्वैः सहायैः दिव्यं वरं ददातु। इन्द्रविष्ण्वादीन्, मरुतः अश्विनौ, प्राचीना, एषं वेनं, तान् देवांश्च, इडायाः हविषा, सर्वैः, सोममधु भुञ्जन्तु, हे जनपालकाः। अग्निः, इन्द्रः, वरुणः, मित्रः, देवगणः, मरुतः, विष्णुः, अश्विनौ, रुद्रः, देव्यो, पूषा, भगः, सरस्वती च, अस्माकं हविः गृह्णन्तु। अहं इन्द्रमग्नी, मित्रवरुणौ, अदितिं, दिवं, पृथिवीं, मरुतः, पर्वतान्, आपः आह्वये; विष्णुं पूषाणं ब्रह्मणस्पतिं भगं सवितारं च सहायाय आह्वये। रुद्राः, महाबलाः, पर्वताः, वृत्रहत्याय आह्वाने च, अस्मान् रक्षन्तु; यः स्तौति गायति च, तं देवाः इन्द्रपुरोगमाः पालयन्तु। आगच्छत अद्य, हे पूज्याः; श्रद्धया अहम् हृदि यूयं प्रति उपसर्पामि। अस्मान् रक्षत, हे देवाः, व्याघ्रात्, दुष्कृतः कर्तुः च, हे पूज्याः।