यो देवेषु भाति, यो तेषां पुरोहितः, यो देवात् पूर्वं जातः, तस्मै प्रकाशमाने ब्रह्मणे नमः। देवाः आदौ ब्रह्मणः तेजो जनयित्वा, एवमूचुः—यः एवं वेद, ब्राह्मणमिति, तस्य वशे देवाः भवन्ति। श्रीः लक्ष्मीश्च तव भार्ये, अह्निश्च रात्रिश्च तव पार्श्वे, नक्षत्राणि तव रूपम्, अश्विनौ तव वक्त्रे स्तः। सः नः पोषणं ददातु, सर्वेषां लोकानां जयम् अपि ददातु। स एवाग्निः, स एव सूर्यः, स एव वायुः, स एव चन्द्रमाः; स एव तेजस्वी, स एव ब्रह्मा, स एव आपः, स एव प्रजापतिः। सर्वे क्षणाः, विद्युतः च, पुरुषात् एव जाताः। न कश्चन तं उपरि, पार्श्वे, मध्ये वा गृहीतवान्। न तस्य कश्चन प्रतिमा अस्ति; तस्य नाम महत् यशः। हिरण्यगर्भ इति सः कथ्यते। 'मां मा हिंसीः' इति तस्याज्ञा। स एव यः—यतः किञ्चन न जातम्। एषः देवः सर्वदिक् विचरति; सः सर्वात् पूर्वम् जातः; गर्भे स्थितः; स एव जातः, स एव भविष्यति; सर्वेषां मुखानि अस्य सर्वत्र दृश्यन्ते। यः पूर्वं किञ्चन न जातम्, स एव सर्वान् लोकान् अभवत्; प्रजापतिः, सन्ततिना सह यत्नं कुर्वन्, त्रिभिः ज्योतिष्भिः षोडशभिः च सह संगच्छति। येन महद् द्यौः, स्थिरा च पृथिवी धार्येते, येन द्यौः निबद्धा, येन अन्तरिक्षं प्रतिष्ठितम्—सः यः रजसि प्रभाम् अधितिष्ठति, सः कस्य देवस्य हविः विधेम? यं रुदन्त्यौ द्यावापृथिव्यौ तस्य आधारात् पश्येताम्, कम्पमाने मनसा, यत्र सूर्यः उदेति प्रकाशते, तस्मै देवाय हविः विधेम? आपः एव विशालाः; सः एव आपः अस्ति। ऋषिः गुहायां निहितं पश्यन्, यत्र सर्वं एकं नीडे संयुज्यते, तस्मिन् सर्वं चरति, विचरति च; सः सर्वेषु भूतेषु प्रविष्टः, आविष्टश्च। विद्वान् गन्धर्वः, अमृतस्य वेत्ता, तद् गुहायां निहितं स्थानं वदतु। तस्य त्रयः पदानि गुहायां स्थापितानि; यः तानि वेद, सः पितुः पितामहः भवति। सः नः बन्धुः, सृष्टिकर्ता, व्यवस्थापकः; सः स्थानानि वेत्ति, सर्वान् लोकान् च जानाति; यत्र देवाः अमृतत्वं वाञ्छन्तः तृतीयं स्थानम् अरोहन्। सः सर्वाणि भूतानि, सर्वान् लोकान्, सर्वाः दिशः, सर्वाणि च प्राचीनानि आवृत्य, सत्यस्य आद्यं जन्म समीपगच्छत्; स्वेन आत्मना, स्वम् आत्मानम् प्रविश्य। सः द्यावापृथिवीम्, सर्वान् लोकान्, सर्वाः दिशः, अन्तरिक्षं च आवृत्य, सत्यस्य सुतराम् तन्तुम् निरीक्ष्य, तं सः पश्यन्, तदेव अभवत्, सः एव तद् अभवत्। तं आश्चर्यं प्रियम् अधिष्ठानपतिं, इन्द्रस्य प्रियं, कामयमानं, अहम् प्रज्ञया संयोगं इच्छामि, स्वाहा। या प्रज्ञा यां देवगणाः पितरश्च उपासते, तया प्रज्ञया, अग्ने, अद्य माम् प्राज्ञम् कुरु, स्वाहा। वरुणः मे प्रज्ञां ददातु, अग्निः प्रजापतिश्च प्रज्ञां ददातु, इन्द्रः वायुः च प्रज्ञां ददातु, धात्र् मे प्रज्ञां ददातु, स्वाहा। एष ब्राह्मं क्षत्रं च मे समृद्धिं गच्छतु; देवाः मे श्रेयः श्रेयसीं स्थापयन्तु; तस्यै, तुभ्यं, स्वाहा। एषः अनश्वः, शान्तः, नियतः, तस्य दीप्तयः अग्नयः, शुद्धाः, श्वेतशिखाः, निनदन्त्यः, दारुं भक्षयन्त्यः, वातवत्, सोमवत् च। पिङ्गलाः, धूमध्वजाः, वातेन प्रेरिताः, दिवम् प्रति प्रयान्ति; अग्नयः पृथक् पृथक् चरन्ति। मित्रवरुणौ नः हविः वहताम्, देवेषु, महति ऋते; अग्ने, स्वगृहे वह। युञ्जस्व, अग्ने, देवयुज्याः अश्वान्, रथकारवत्; प्राचीना हौतार्युपविशतु। द्वौ विविधरूपौ ज्योतिः प्रति गच्छतः; प्रत्येकम् एकं वत्सम् उत्पादयतः; पिङ्गलो एका आत्मनिष्ठः, शुक्लः अपरः तेजस्वी दृश्यते। अत्र, सः प्रथमं सृष्टृभिः स्थापितः, यजुषां योग्यतमः होतृ, यज्ञेषु पूज्यः; यं भ्रिगवः, आप्नवानः च, वनेषु प्रकटितवन्तः, अद्भुतम्, दीप्तिमन्तम्, सर्वे कुलेषु। त्रिशतं त्रिसहस्राणि त्रयश्च नव च देवाः अग्निम् उपतस्थुः; तं घृतैः अभिषिञ्चन्, बर्हिः वितत्य, होतारम् स्थापयन्। द्यौः शिखरे, पृथिव्याः अधः, देवाः अग्निं सर्वव्यापिनं, सत्यजं जनयन्; सः ऋषिः, राजा, जनानां अतिथिः, पात्रवत् समीपं नीतः। अग्निः विघ्नविनाशकः, मेधया धनदः, दीप्तिमान्, शुद्धया हविषा सन्दीप्यते। सर्वैः देवैः, अग्ने, सोममधु पिबतु, इन्द्रवायुभ्यां सह, मित्रस्य शक्तिभिः। यदा बलाय, नरपतिः आहूयते, शुद्धं बीजं सिञ्च्यते, द्यौः सावधानः; अग्निः निरदोषं, नवयुवानं समूहं उत्पादयति, स्वयम्भूः, तं पुष्णाति। अग्ने, सैन्यम् महतीं श्रियं नय; तव उत्तमा यशांसि अस्माकम् स्यु:। सौहृदं स्थापय, अनुशासनं दृढं कुरु, शत्रून् प्रतिषेध। त्वं रम्यतमः, स्तोत्रैः त्वां वयम् वृणीमहि; अस्मान् प्रति सजाग्रः भव, अग्ने। इन्द्रवत् त्वं बलसम्पन्नः; श्रेष्ठाः नराः त्वां ददत्यः पूजयन्ति, यथा देवांश्च वायुम्। त्वयि, अग्ने, सुविद्ये, अस्माकं श्रेष्ठाः प्रिया भवन्तु; ये दानशीलाः नराः, ये गावः विषये ददाति। शृणु, श्रुतवत् अग्ने, देवैः सह, वह्नियुक्तैः, स्वसखिभिः; मित्रार्यमणौ, उदिते, बर्हिषि, यज्ञे उपविशेताम्। अदितिः पूज्यतमाऽस्ति सर्वेषां पूज्येषु; मनुष्येषु, अग्निः अतिथिः। जातवेदाः, सर्वजन्मना वेत्ता, देवगोप्ता, अस्मासु अनुग्रहं कुर्यात्। महता दीप्तिमता अग्निना रक्षिताः, वयं मित्रवरुणयोः समीपे निर्दोषाः स्याम, श्रेयसे; सवितुः प्रियतमाः स्याम। अद्य वयं देवतानां रक्षां वृणीमहि। आपः अपि, गवां इव वहन्त्यः, ऋतं न अतिचरन्ति, इन्द्र न गायकाः; वायुः स्वजनान् यथा आगच्छति, तथाऽस्मान् प्रति आगच्छ, त्वं हि विचारैः पुरस्कारान् वितरति। गावः, यज्ञाय समृद्धिं वहन्त्यः, समीपम् आगताः; तयोः कर्णे सुवर्णे। यदा अद्य, सूर्यस्योदयसमये, मित्रार्यमणौ जाग्रतः, सविता भगश्च समृद्धिं ददाति। सोत्सर्गे, समृद्धिं सिञ्च, द्यावापृथिव्योः तेजः; रसा बलिनं वृषभं धारयतु। सः प्राचीनः, एषः वेनः।