देवाः, यज्ञस्य प्रथमपुरुषाः, प्राज्ञाः च वक्तारः, मनुष्याणां पूजार्थं यज्ञं मापयन्ति स्म। ते गायकान् सभासु प्रेरयन्तः पूर्वदिशं प्रकाशयन्ति। तस्मिन्नेव समये, यज्ञे अस्माकं समीपे भारत्याः आगमनं, इडायाः मानुषवत् स्मरणशीलायाः उपस्थितिं, त्रयाणां देवीनां सरस्वत्याः चासने कुर्वन्तीनां, कल्याणं दातुं, प्रार्थयामः। यो देवः तवष्टा स्वैः रूपैः सर्वाणि लोकान्, द्यावापृथिव्यौ मातरौ च, पूरयति, तं पूजनीयतमं तवष्टारं, होत्रेण निर्दिष्टं, अद्य यजस्व। वनस्पतिः देवः स्वे स्थाने स्थाप्यः, अग्निरिव, यथाकालं देवतानां हविर्योजनं करोतु। सः मधुना घृतेन च हविः आस्वादयतु। अग्निः, नूतनजातः, यज्ञं मापयत्, सः देवतानां नेता अभवत्। ऋत्विजा निर्दिष्टे सत्यवाक्ये, देवाः स्वाहा इति प्रदत्तं हविः आस्वादयन्तु। सः अग्निः, अन्धानां चिह्नं ददाति, मर्त्यानां भूषणं भवति, निरलङ्कृतानां तु न। सः उषसाम् सहैव जातः। यथा मेघः रूपं धारयति, तथैव कवचयुक्तः संयतचित्तः रणासनं प्रति आगच्छति। अप्रभिन्नदेहः सः विजयं प्राप्नुयात्, कवचस्य महिमा तं रक्षतु। धनुषा वयं पशून्, धनुषा युद्धं, धनुषा तीव्रस्पर्धाः जयेम। धनुः शत्रूणां इच्छां विफलयति, सर्वतः वयं धनुषा जयेम। धनुर्ज्या, वदन्तीव, कर्णस्य समीपं गच्छति, स्वसखं आलिङ्ग्य, स्त्रीव, तस्याः प्रसारितधनुषः शरेण सह सिञ्चति। एते द्वौ, स्त्रीयौ इव सहकुर्वन्तौ, मातरिव शिशुं स्तन्ये धारयन्ती, शत्रून् पतन्तौ, धनुर्ज्ये शब्दयन्त्यौ, शत्रून् विक्षिपतः। सः बहुपुत्रः पिता, रणाङ्गणे संगम्य कर्म कुर्वन् दृश्यते। तस्य पीठे कोशः, शराः, सर्वे च सैन्यसमूहाः, संयोज्य, प्रेषिते विजयं प्राप्नुवन्ति। रथे स्थितः कुशलः सारथिः अश्वान् यत्र इच्छति तत्र नयति। युक्तयो गोदाने महत्त्वं दर्शयन्तु, मनः पृष्ठतः अनुयातु। बलिनः अश्वाः उच्चैः शब्दं कुर्वन्ति, रथैः सह धावन्तः। शत्रून् प्रति खुरैः अग्रे गच्छन्तः, युद्धे शत्रून् नाशयन्ति, तान् विक्षिपन्ति। रथस्य गतिरेव तस्य होमः, यत्र तस्य शस्त्राणि कवचानि च स्थितानि। तत्र वयं, हृष्टचित्ताः, रथं समागताः संप्राप्नुयाम। पूर्वे पितरः, वीर्यवन्तः, मधुमतीं आसनम् उपविष्टाः, दुःखं सहन्तः, प्रबलाः, गम्भीरमना, नानासैन्ययुक्ताः, शरकुशलाः, अजय्याः, सत्यमन्यवः, विस्तीर्णाः, गणेषु विजिगीषवः। ब्राह्मणाः पितरः सोमवत् सौम्याः। दिवापृथिव्यौ अस्माकं शिवे स्तः, निरापदौ भूयाताम्। पूषान् अस्मान् दुरितात् पातु, सत्यधर्मन्, रक्षतु, न दुष्टः अस्मान् अभिभवेत्। पशुः पक्षा अङ्गीकृत्य, तस्य दन्तः शस्त्रं भवति। गोचर्मणा बद्धः, विमुक्तः सः पतति। यत्र जनाः समागताः, पृथक् अपि गच्छन्ति, तत्र शराः अस्मान् पालयन्तु। बलिना अस्मान् परिवेष्टु, अस्माकं शरीरं शिलावत् स्यात्। सोमः अस्माकं पक्षे वदतु, अदितिः अस्मान् पातु। तेषां ऊरू चलन्ति, कटयः स्पृशन्ति, अश्वेभ्यः प्राज्ञाः जनाः जायन्ते। युद्धेषु अश्वान् प्रेरयतु। सर्पः इव पाशैः आवृणोति, धनुर्ज्या भुजं परिवेष्ट्य, शरं निगृह्णाति। कुशलधनुर्धरः, सर्वोपायज्ञः, सर्वतः पुरुषं पातु। हे वृक्ष, त्वं स्थूलाङ्गः, अस्माकं मित्रं, उत्तमं तीर्थं, वीर्यवान् भव। गोचर्मणा बद्धः, दृढः भव, यः त्वयि तिष्ठति, सः विजयं प्राप्नुयात्। दिवापृथिव्योः बलं निष्कस्यम्, वृक्षेभ्यः तेजः संगृह्यते। इन्द्रस्य वज्रः, गोचर्मणा संवृतः, रथं हविर्भूतं समर्पय। इन्द्रस्य वज्रः, मरुतां गणः, मित्रस्य बीजम्, वरुणस्य नाभिः—एषा हविः स्वीकृत्य, भगवन्, अस्माकं आह्वानाय रथं गृहाण। पृथिवीं द्यां च नादय, तव कीर्तिः सर्वत्र प्रतिष्ठां लभताम्। हे दुन्दुभे, इन्द्रेण देवैः सह, शत्रून् दूरं नुद। शक्त्या वीर्येण च दुन्दुभे निनद, क्लेशं दुरितं च व्यपोह्य। पापं त्यज, त्वं इन्द्रस्य करः—प्रबलं निनद। स्पष्टेन शब्देन दुन्दुभे घोषय, तव स्वरः पुनः पुनः प्रतिनादयतु। अस्माकं सारथयः, हे इन्द्र, युद्धे विजिगीषवः, अश्वैः सह प्रस्थिताः स्युः। श्वेतग्रीवः अग्नेः, चित्रः सरस्वत्याः, मेषीणां मेष्याः, पिङ्गलः सोमस्य, कृष्णः पूष्णः, श्यावपीठः बृहस्पतेः, चित्रलः विश्वदेवानां, रक्तः इन्द्रस्य, पिशङ्गः मरुतां, मिश्रवर्णः इन्द्राग्न्योः, विप्रलम्बौ सावित्रस्य वरुणस्य च, कृष्णः एकसित्याः, शबलः पेत्वनः। अग्नये रक्तखुरः वृषभः, अनीकवते रक्तपादः, विप्रलम्बौ सावित्रे पूष्णे च, रजतानाभौ विश्वदेवानां, द्वौ शबलौ तूपरवे, पिशङ्गः मरुतां, कृष्णः अग्नेः, अजः सरस्वत्याः, मेषः मेष्याः, शबलः वरुणस्य। अग्नये गायत्र्या त्रिभिः मन्त्रैः, राथन्तरे अष्टपात्रेण, इन्द्राय त्रिष्टुभा पञ्चदशभिः, बर्हते एकादशपात्रेण, सर्वेभ्यः देवेभ्यः जगत्या सप्तदशभिः, वरूपाय द्वादशपात्रेण, मित्रवरुणाभ्यां अनुष्टुभा एकविंशत्या, वैराजाय पुष्टये, बृहस्पतेः पङ्क्त्या एकत्रिंशद्भिः, शाक्वराय चारुणा, सवित्रे उष्णिहा त्रयस्त्रिंशद्भिः, रैवते द्वादशपात्रेण, प्रजापतये चारुणा, अदित्यै विष्णुपत्न्यै चारुणा, अग्नये वैश्वानराय द्वादशपात्रेण, अनुमत्यै अष्टपात्रेण। ततः, भगवन् सवितः, यज्ञं प्रेरय, यजमानं शुभाय प्रेरय। दिव्यः गन्धर्वः, लक्षणधारी, अस्माकं लक्षणं शुद्धयतु। वाचः पतिः अस्मान् बलं ददातु। तं दिव्यं सवितुः तेजो वयं धियः समीमहीम, यः श्रेष्ठः अस्ति, सः अस्माकं धियो प्रेरयतु। भगवन् सवितः, सर्वाणि दुरितानि नय, यत् शुभं, तत् अस्मभ्यं आनीय। वयं वसूनां विभजमानं, सर्वपुरुषदर्शिनं सवितारं, आह्वयामः। ब्राह्मणत्वाय ब्राह्मणः, राजत्वाय क्षत्रियः, मरुतां वैश्यः, तपसे शूद्रः, तमसे चौरः, नरकाय वीरहन्ता, पापाय क्लीबः, विक्रयाय लोहारः, कामाय वेश्याः, अनारीयाय मागधः। नृत्याय सूतः, गीताय मागधः, धर्माय सभासदः, क्लेशाय विडूषकः, विनोदाय हास्यकारः, हर्षाय स्त्रीसखः, रमणाय कुमारः, बुद्धये रथकारः, स्थैर्याय तक्षकः। तपसे कुम्भकारः, मायाय कर्मारः, रूपाय मणिकारः, श्रियै तन्तुवायः, धनुर्वेदाय शरकर्ताः, शस्त्राय धनुर्वाक्ताः, कर्मणे सूत्रकारः, दैवाय रज्जुकः, मृत्यवे व्याधः, नाशाय श्वपचः। नद्यर्थं मत्स्यग्रहः, भीमरक्षः निषादः, पुरुषव्याघ्राय उग्रः, गन्धर्वाप्सरसोः अनार्यः, परिचारकाय उन्मत्तः, नागाय अनिकेतः, द्यूताय द्यूतपः, अद्यूताय राक्षसः, पिशाचाय वेत्रकः, यक्षाय शलाकाकारः। संयोगाय परदारगामी, गृहे परपुरुषः, क्लेशाय त्यक्तः, नाशाय विश्वासघातकः, अनिष्टाय वन्ध्यापतिः, प्रायश्चित्ताय शिल्पी, ज्ञानाय स्मारकः, अभिसरणाय प्रियः, वर्णाय अनुसारी, बलाय सहायः। विकृत्यै कुक्कुटः, हर्षाय वामनः, द्वाराय पङ्गुः, निद्राय अन्धः, अधर्माय बधिरः, शुद्धये वैद्यः, प्रज्ञाय तारकः, शिक्षाय प्रश्नकर्ता, उपदेशाय पृच्छकः, सीमाय न्यायवित्। गजाय गजपालकः, वेगाय अश्वपालकः, पोषणाय गोपालकः, बलाय मेंढकः, तेजसे अजपालकः, अन्नाय कृषकः, पानाय सुराकारः, श्रियै गृही, समृद्धये कोशाध्यक्षः, निरीक्षणाय अधीक्षकः इति। एवं यज्ञे देवाः, मनुष्याः, पशवः, रथाः, शस्त्राणि, सर्वे च कर्मकाराः, स्वस्वकर्तव्येषु स्थिताः, भगवतः सवितुः प्रेरणया, धर्ममार्गे संनद्धाः, कल्याणाय, विजयाय च, एकत्र समागता इति।