घृतैः देवयानान् अभिषिञ्चन्ति, तं ज्ञानवन्तं शीघ्रं अश्वं देवेषु प्रति वहन्ति। सप्त दिशः त्वां अनुगच्छन्तु, अयं यजमानस्य हविः स्थाप्यते। त्वं स्तुत्यः पूज्यश्च, शीघ्रः शुद्धः बलवान् याग्यः च। अग्ने जातवेदः, वसुभिः देवैः सह प्रियतमं वह्निं वह। विशदं दुर्यं विस्तीर्णं सम्यग् उपविष्टं धर्मणि पृथिव्याम् आदौ स्थाप्यते, तच्छ्रेयस्करं सुस्वागतम् उपवेशनं अदितिः देवैः सहितं सभायां स्थापयतु। एते तव शुभाः सर्वरूपाः द्वाराः, पक्षा अलङ्कृताः उच्चप्राग्ग्राः, दीप्तिमन्तः शोभनाः च। दिव्यद्वाराणि उत्तमानि मार्गान् भवन्तु। मित्रावरुणयोः मध्ये सञ्चरन्, यज्ञस्य मुखं सभायाम् प्रति गच्छसि। उषसः सुवर्णमय्यः दक्षिण्यः च, सत्यस्य योनौ त्वाम् उपवेशयामि। यूयं प्रथमा सुवर्णरथ्यौ, सर्वलोकदृशौ देवौ, प्रकटिते। युवयोः प्रेरणया ऋत्विजः ज्योतिषः परिमिमायुः, दिशः वितरन्ति। भारती आदित्यैः सह अस्माकं यज्ञं पुष्यतु, सरस्वती रुद्रैः सह अस्मान् पातु। इडा वसुभिः सह आहूता, देवीः यज्ञं अमृतानां मध्ये स्थापयन्तु। त्वष्टा वीर्यवन्तं पुत्रं जनयत्, यं देवा इच्छन्ति; त्वष्टुः अश्वः जातः। स एव विश्वं जगत् असृजत्; होत्रे, सर्वस्य कर्तारं अत्र यज। घृतस्नुतः अश्वः उचिते काले देवेषु गच्छतु। द्रुमः दिव्यं क्षेत्रं वेद, स अग्निना हविः वहतु। अग्ने, प्रजापतेः तपसा संवर्धितः, नूतनजन्मा, यज्ञं गृह्णासि। स्वाहा कृत्य हविषा नेता भूत्वा गच्छ; साध्याः देवाः च हविर्भुञ्जीरन्। यदा प्रथमः क्रन्दः जातः, सागरात् वा आपः वा, श्येनस्य पक्षा बभ्रुः अश्वस्य बाहू, तव जन्म महत्, स्तुत्यः त्वम् अश्व। यमेन दत्तः, त्रितेन दीर्घायु कृतः, इन्द्रः प्रथमः आरूढवान्। गन्धर्वः रश्मिं गृहीत्वा, वसवः अश्वं सूर्याद् अनयन्। त्वं यमः, त्वमादित्यः, त्रितः गुहाव्रतः अश्व, सोमेन संयुक्तः पृथक् स्थितः, दिवि त्रयि बन्धनानि इति वदन्ति। दिवि त्रयि बन्धनानि, आप्सु त्रयि, समुद्रे त्रयि इति वदन्ति। अश्व, यत्र तव परमा जन्मभूमिः, तत्र त्वां वरुणः मुञ्चतु। अत्र तव शुद्धिस्थानानि, शीघ्रग, अत्र तव पदानां विश्रान्तिस्थानानि। अत्र अहं तव शुभान् रश्मीन् अपश्यम्, ये सत्यम् रक्षन्ति। मना अहं तव आत्मानं विद्वान्, दिवा पतन्तं विहङ्गमिव। तव शिरः, पर्णिन, सुगमेषु मार्गेषु धावन्तं, रजसि युध्यन्तं अपश्यम्। अत्र अहं तव परं रूपं अपश्यम्, गौः पादे स्पर्धमानम्। यदा मर्त्यः तव धनं भुङ्क्ते, तदा त्वं ओषधीः अश्नासि, अश्व। त्वामनु रथः, त्वामनु वीरः, अश्व; त्वामनु गावः, त्वामनु राज्ञां श्रियः। त्वामनु गणाः सख्यं इच्छन्ति; त्वामनु देवाः तव बलं ममापुः। अयं सुवर्णश्रृङ्गः, मनसापि शीघ्रपादः, इन्द्रः तस्य पृष्ठतः अन्वगच्छत्। देवाः तस्य हविः आगच्छन्, यः प्रथमः अश्वं आरोहति स्म। ते पयस्विनः, मध्यभागे मृदुकेशाः, दृढजटाः, दिव्याः अश्वाः। हंसाः इव पंक्त्या युध्यन्ति, यदा अश्वाः दिव्यं मार्गं प्रयान्ति। तव शरीरं पतितुम् उत्सुकं, अश्व, तव आत्मा वातवत्, रश्मीन् वहन्। तव श्रृङ्गे विस्तीर्णे, बहुषु वनेषु गर्जन्ति। शीघ्रगः अश्वः आज्ञां प्रति जगाम, दिव्येन तेजसा बुद्ध्या दीप्तिमान्। अजः तस्य नाभिः अग्रे नीयते, पश्चात् स्तोत्रिणः गच्छन्ति निनदन्तः। स परं स्थानम् आससाद, पितरौ समीपं गच्छन्। अद्य सः देवेषु अति प्रियः, तदा यजमानाय वाञ्छितं ददाति। अद्य मानवस्य गृहे जातवेदः अग्ने, त्वं देवांश्च यजसि। मित्रं च वरुणं च आनय, प्राज्ञ, त्वं दूतः ऋषिः च चेतनः च। तनूनपात्, सत्यपथगामिन्, यं मधुना मध्वासिक्तजिह्वं अभिषिञ्चन्ति, मनसा वाचा च हविः सृजामः; अस्माकं यज्ञं देवेषु सफलं कुरु। नरशंसस्य महत्त्वं हविषा स्तौमः, पूज्यस्य, यस्य प्राज्ञाः शुद्धाः देवाः उभयम हविः अश्नुवन्ति। स्तुत्य पूज्य च, अग्ने, वसुभिः सह अत्र आगच्छ। त्वं देवतानां महायज्वा, हविषा उत्तमेन यज। पूर्वदिशि दर्भः पृथिव्याम् उपविष्टः, दिवसां पूर्वे श्रेष्ठतमं स्थानम्। सः विस्तीर्णः, उत्तमं आसनं, देवेषु अदितये च सुखोपवेशनम्। विस्तीर्णाः शोभनाः देव्यो उपविशतु, पतिसज्जिता इव पत्न्यः। दिव्यद्वाराणि महान्ति सर्वावृतानि, देवेषु सुगमं भविष्यन्तु। या सुखनिद्रां ददाति सा आगमने पूज्यते; उषाः रात्रिश्च स्वस्थानम् उपविशताम्। दिव्यगृहे महान्त्यः शोभनाः स्त्रियः दीप्तमाल्यं वहन्ति। दिव्याः ऋत्विजः प्रथमाः वाचस्पतयः, यज्ञं मनुष्येभ्यः परिमिमायुः, सभा गायकान् प्रेरयन्ति, पूर्वां दिशं दर्शयन्ति। भारती अस्माकं यज्ञं आगच्छतु, इडा मानुषवद् अवहितः अत्र अस्तु। तिस्रः देव्यो, सरस्वती, एषु दर्भेषु उपविशन्तु, अस्मभ्यं श्रेयः ददातु। यः रूपैः सर्वाणि लोकानि पूरयति, दिवं पृथिवीं मातरौ च, सः यः पूज्यतमः त्वष्टा, अध्वर्युः, अत्र नियोज्यः पूज्यः। वनस्पतिः अग्निः देवः स्वे स्थाने सुस्थितः, हविर्यथाकालं देवेषु वितरतु। सः रसज्ञः मधुना घृतेन च हविः अश्नुयात्। अग्निः नूतनजन्मा यज्ञं परिमिमाय, देवतानां नेता अभवत्। ऋत्विजः निर्देशेन, सत्यवाचा, देवाः स्वाहा कृत्य हविः भुञ्जते। अदृष्टाय चिह्नं कृत्वा, त्वं मर्त्यस्य भूषणम्, न निरलङ्कृतस्य। त्वं उषसाभिः सह जातः। यथा मेघस्य रूपं, तथा कवचवन् सम्यग् युद्धस्थानं प्रति शमेन आगच्छति; अभेद्यशरीरः विजयी भवतु, कवचस्य महत्त्वं त्वां पातु। धनुषा गावः जयेयाम, धनुषा युद्धं जयेयाम, धनुषा स्पर्धाः अतिवर्ताम; धनुः रिपोः कामं विफलयति, सर्वाः दिशः धनुषा जयेयाम। धनुर्ज्या इव वदन्ती कर्णसमीपं गच्छति, प्रियं सखायं आलिङ्ग्य, स्त्रीव विवृतधनुषः स्रवति, शरं सह वहन्ति। एते द्वौ स्त्रीवत् सहकुर्वन्तौ, मातरः शिशुं स्तन्ये धृत्वा इव, शत्रून् हन्तुं विमुक्तौ। धनुर्ज्याः निनदन्त्यः रिपून् विक्षिपन्ति। एवं यज्ञस्य महोत्सवः, देवतानां आगमनं, अग्निहोत्रस्य प्राशस्त्यं, अश्वस्य महिमा, ऋत्विजां प्रेरणा, देवीनां कृपा, कवच-धनुषोः सामर्थ्यं च, श्रद्दधानस्य मनसि प्रवहन्ति।