आश्विनौ, शरीरयोः वैद्यौ, सरस्वती च, सोमपेषणे बलं वहन्ति। ते इन्द्राय शक्तिं मार्गेषु वहन्ति, पन्थानः सञ्चरन्तः। इन्द्रस्य कृते, सरस्वती नरशंसेन नग्नहुवाच सह, आश्विनौ मधुमतीं भेषजं सोमपेषणे स्थापयन्ति। सरस्वती इन्द्राय बलं वीर्यं च आह्वयन्ती, आश्विनौ इडया सह अन्नं पोषणं वित्तं च ददतुः। आश्विनौ, नमुचये, दीप्तं वहन्तः सोमं पेषितवन्तः, सरस्वती तम् इन्द्राय पातुं वेदिम् आनयत्। यथा आवरणानि, यथा प्रकाशमानाः दिशः, यथा द्वावश्विनौ, यथा दीर्घाः दिशः, यथा इन्द्रः, यथा उभे लोकौ, एवं सरस्वती सर्वाः कामान् ददाति। उषाः रात्रिः, आश्विनौ, दिवा, इन्द्रः च सायं शक्तिभिः—एते सर्वे, सुशोभनैः भूषणैः अलङ्कृताः, सरस्वत्याः सह संनद्धाः। आश्विनौ दिवा अस्मान् पान्तु, सरस्वती रात्रौ पातु, युवां देवयजौ वैद्यौ, इन्द्रेण सह सोमपेषणे अस्मान् रक्षताम्। त्रिधा, त्रिभिः प्रकारैः, सरस्वती, आश्विनौ, भारती च, बलवद् परिपूर्णं सोमं इन्द्राय हर्षं जनयन्त्याः सिञ्चन्ति। आश्विनौ मधुरां चिकित्सां वहतः, सरस्वती अस्माकं चिकित्सां वहति; त्वष्टा इन्द्रे रूपेण रूपेण यशः शोभां च सोमपेषणे स्थापयत्। समये इन्द्रः, वनस्पतेः स्वामी, हृष्टः, परिपूर्णं सोमं सिञ्चति; गौः सरस्वती आश्विनयोः कृते मधु दुह्यति। गाभिः, हे आश्विनौ, सोमः मासिके कर्मणि सरस्वत्याः सह स्थाप्यते; मधुरं पेषितं पानं इन्द्राय, स्वाहा-शब्देन। आश्विनौ, बलं हविः; सरस्वती नमुचेः चिन्तया दीप्तं दिव्यं वैभवं इन्द्राय वहति। तेन हविषा, येन आश्विनौ सरस्वती च इन्द्रं वर्धयताम्, तेन सः वलस्य निधिं नमुचिना असुरेण सह विवृणोति। स इन्द्रः, आश्विनौ सरस्वती च हविर् वहन्तः, यज्येन बलैः च तम् बलेन वर्धयन्ति। यस्य इन्द्राय बलं दत्तम्—सविता, वरुणः, भगश्च—स बलवाँस तन्तुमान् हविःस्वामी यजमानस्य सह संनद्धः। सविता वरुणः च यजमानाय ददतुर्वित्; ते नमुचेः बलवतः धनं जगृहुः, इन्द्राय बलं वीर्यं च। वरुणः सौवर्चलं बलं च ददाति, भगः सविता च समृद्धिं; बलवत्तन्तुं यशः वीर्यं च वहन्तः ते यज्ञं प्रति समागच्छन्। आश्विनौ गाभिः बलं ददतु, अश्वैः पूरुषत्वं वीर्यं च; सरस्वती हविषा यजमानं इन्द्राय वर्धयति। तौ नासत्यौ, सुवर्णचक्रौ, नरः, सरस्वती च हविर्युक्ता—ते इन्द्रकृत्येषु अस्मान् पान्तु। तौ वैद्यौ, सुकृतौ, सरस्वती च सुमधुदुह्—सा शतशक्तिः वृत्रघ्नी इन्द्राय बलं ददाति। युवां, हे आश्विनौ, सोमेन, नमुचिना असुरेण सह, पीत्वा सरस्वती च, इन्द्रस्य कृत्येषु सहायौ भवताम्। यथा मातरौ पुत्रं, तथा आश्विनौ स्वबुद्ध्या बलैः च इन्द्रं पालयताम्; यदा त्वं, सरस्वती, सोमं मघवता सह शक्तिभिः अपिबः। यस्मिन अश्वा, वृषभाः, गोवृषाः, गावः, मेषाः विमुक्ताः समर्पिताः, स सोमप्रियः प्रजापतिः, तस्मै हृदया सुचेतनां प्रार्थनां अग्नये रचयामि। अग्ने, तव हविः सिद्धम्, यथा घृतं चमसे, यथा सोमः पात्रे; अस्मभ्यं वीरवतीं श्रियं द्रविणं महद्यशः च दद। आश्विनौ तेजसा दृष्टिं ददतु, सरस्वती प्राणेन आयुः ददाति, वाक् इन्द्राय बलं ददाति, इन्द्राय इन्द्रियाणि स्थाप्यन्ते। हे आश्विनौ, गोरथैः अश्वैः च समृद्धिं वहन्तौ आगच्छतम्; हे रुद्रौ, नराध्यक्षौ, सौवर्चलं वहन्तौ आगच्छतम्। न कश्चन बाह्यः नाभ्यन्तरः, न द्वेषी, न मर्त्यः रिपुः, बलवन्तं धनवन्तं जयेत। युवां, हे आश्विनौ, तां सुवर्णाभां समृद्धिं अस्मभ्यं वहतम्, पन्थानः प्रावर्तयन्तौ। सरस्वती, शुद्धा, अश्ववती, समृद्धा, अस्माकं यज्ञं प्रीणातु, या बुद्धिमती धनवती च। सरस्वती, उत्तमश्लोकप्रेरिणी, शुभचेतनावर्द्धिनी, यज्ञं स्थापयति। महती वहन्ती सरस्वती, स्वलक्षणया, प्रज्ञानं बोधयति; सा सर्वाणि चित्तानि प्रकाशयन्ती दीप्यते। हे तेजस्विन् इन्द्र, आगच्छ; एते पेषिताः सोमाः तव कृते; शुद्धानि हवांसि कौशल्येन परिस्रुतानि सिद्धानि। हे इन्द्र, प्रार्थनया प्रेरितः, कविभिः आहूतः, पेषितं सोमं प्रति आगच्छ; यजमानानां स्तोत्राणि प्रति समुपविश। हे इन्द्र, शीघ्रं, पिङ्गलकेतुः, स्तोत्राणि प्रति आगच्छ; अस्माकं इच्छां पेषिते सोमे स्थापय। आश्विनौ मधुमतीं सोमं सरस्वत्या सह पिवताम्; इन्द्रः बलवान् वृत्रहा सोमपानं प्रतिगृह्णातु। हे वरुण, इमां मे आहुतिं शृणु, अद्य प्रसन्नः भव; अनाथाः त्वां शरणं गताः। त्वां प्रार्थनया उपगच्छामि, स्तुत्या; यजमानः त्वां हविषा इच्छति; हे वरुण, अत्र मा क्रुधः—प्रसन्नतमः भूत्वा, मा अस्माकं आयुः हर। त्वं, हे अग्ने, वरुणस्य मनः जानन्, अस्मान् देवस्य कोपात् पालय; यज्ञीयः, दीप्तमान्, सर्वं द्वेषं अस्माभ्यं व्यपनय। तस्मात्, हे अग्ने, अस्माकं समीपतमः रक्षकः भव, अस्य उषसः सन्ध्यायाम्; वरुणं अस्माकं कृते प्रीयय, तम् आनय, प्रसन्नः भव, सुलभः च स्यान्नः। वयं ऋतस्य मातरं महतीं, सत्यस्य पत्नीं, अदितिं, महाशासनां, अच्युतां, विस्तीर्णां, उत्तमं शरणं, श्रेष्ठं नेतारं च, साहाय्यार्थं आह्वयामः।