प्रभाते वा निशायां वा यानि दोषानि वयं कृतवन्तः, तेषु सर्वेषु पापेषु दुःखेषु च सूर्यः मां विमोचयतु। ग्रामे, वने, सभायां, इन्द्रियेषु, नीचेषु, उच्चेषु, स्वधर्मे वा यत्किञ्चित्पापं कृतं, तत्सर्वं अपाक्रियताम्। यदपि जलासु, हे अघ्न्ये, हे वरुण, अस्ति, तस्मात् वरुणः अस्मान् विमोचयतु; त्वं मलापहारी, शुद्धिकर्ता च असि। देवैः मानवैः च कृतं पापं अपाकुरु; बहुवरद, अस्मान् अभयम् कुरु। तव हृदयं समुद्रे, जलेषु च गाढं अस्तु; औषधयः जलानि च त्वाम् प्रविशन्तु। जलानि औषधयश्च अस्मभ्यं सौम्याः स्युः; येषां च वयं द्विष्मः, ये च अस्मान् द्विषन्ति, तेषां प्रति न सौम्याः स्युः। यथा बन्धनात् विमुक्तिः, यथा स्नानानन्तरं स्वेदात् शुद्धिः, यथा घृतं परिषिच्य शुद्ध्यति, एवं जलानि मम पापं शुद्धयन्तु। तमसो वयं उत्थाय परं ज्योतिः दृष्टवन्तः; दिव्यं सूर्यं देवानां मध्ये गत्वा तं परमं तेजः प्राप्नुमः। अद्याहं जलानि उपसंपन्नः; तेषां सारेण सह प्रवाहितः। क्षीरवत्यः आपः, अहं युष्मान् उपागतः; मे तेजः, प्रजा, धनं च दत्त। त्वं सञ्जायस्व, वयं त्वां सञ्जायेमहि। त्वं समिध्, त्वं तेजः; मयि तेजः स्थापय। पृथिवी, उषाः, सूर्यः च सम्यक् सन्तु; सर्वं जगत् एकत्वेन भवतु। अहं विश्वाग्नेः ज्योतिः भूयासम्, कामान् बहून् अश्नुयाम्। पृथिव्यै स्वाहा। त्वयि समिधं स्थापयामि, हे अग्ने, व्रतानां नाथ; त्वयि व्रतं श्रद्धां च स्थापयामि। अहं दीक्षितः त्वां सञ्ज्वालयामि। यत्र ब्रह्म क्षत्रं च सह चरतः, तद् लोकः पुण्यः, विज्ञानमयः, यत्र देवाः अग्निना सह वसन्ति। यत्र इन्द्रः वायुः च सह चरतः, तद् लोकः पुण्यः, विज्ञानमयः, यत्र कलहस्य स्थानं नास्ति। त्वदीया तन्तुः तव तन्तुना संयुज्यताम्, खरः खरैः च; तव गन्धः सोमं रक्षतु, अमोघः रसं हर्षाय स्थापयतु। ते सिञ्चन्ति, परिषिञ्चन्ति, सर्वतः सिञ्चन्ति, परिषुञ्चन्ति च; हरितं मदिरं पातुम्—किं ते वदति, किं त्वं तस्मै वदसि? हे इन्द्र, प्रातःकालं धान्ययुक्तं, पायसयुक्तं, पिष्टकयुक्तं, स्तोत्रयुक्तं हविः अस्माकं पिब। इन्द्राय उच्चैः गायत, हे मरुतः, यो वृत्रहाः, येन देवाः सत्ये वृद्धाः, जाग्रतो देवस्य ज्योतिः ससृजुः। अध्वर्यु, शिलाभिः सुतं सोमं पात्रेण आनय; इन्द्राय पवित्रेण शुद्धय। यः प्राणिनां नाथः, यस्मिन् लोकाः प्रतिष्ठिताः, यो महतः चोत्तमस्य च ईश्वरः—तेन त्वां गृह्णामि, मया त्वां गृह्णामि। त्वं मया गृह्यसे अश्विनोः, सरस्वत्याः, इन्द्रस्य, सुत्राम्णः कृते; एष ते आसनम्—अश्विनोः, सरस्वत्याः, इन्द्रस्य, सुत्राम्णः। मम प्राणः, अपानः, चक्षुः, श्रोत्रं रक्ष्यताम्; मम वाक् सर्वमयी आरोग्यदा अस्तु; त्वं मे मनः संयोजिका असि। यद् अश्विभ्यां, सरस्वत्याः, इन्द्रेण, सुत्राम्णा कृतं, यद् आहूतं, यद् आहितं, तत् अहं उपभुञ्जे। दीप्तः इन्द्रः उषसां अग्रे दीप्तः, प्राचीनेषु वर्धितः; त्रिभिः देवैः, त्रिंशता च, वज्री वृत्रं हत्वा शत्रून् अपाकरोत्। नराशंसः वीरः मापयति, तनूनपात् यज्ञस्य आसनं स्थापयति; गावाभिः भूषितः, मधुना अभिषिक्तः, धीमान् हिरण्यरूपैः हविः यजते। देवैः स्तुतः, हरियुक्तः, आहूतः, हविषा उत्सुकः, प्रयत्नवान्, पुरन्दरः वज्रधारी यज्ञे आगच्छतु, अस्मान् प्रतिगृह्णातु। आसनं गृह्णन् इन्द्रः, हरियुक्तः, पूर्वदिशि स्थित्वा, पृथिव्याः देशे उपविशति; विस्तीर्णः, अग्रणी, शुभः, आदित्यैः अभिषिक्तः, वसुभिः संयुक्तः। शीघ्राः पत्न्यः, सुभगाः, शीघ्रं वहन्तु इन्द्रं, वृषभं, कवष्यान् च; देवद्वाराणि सर्वतः विस्तीर्यन्ताम्, बलवन्तः, वीर्ये अग्रणी, वीरः प्रविशतु। उषाः नक्ता च, महत्यौ, क्षीरवत्यौ, नित्यप्रसूत्यौ, वीर्यवन्तं इन्द्रं वहन्तु; तन्तुं प्रजग्राह, देवदेवो, पूज्यः, दीप्तिमान्। दैव्या मानुष्या च होतारः, बहुषु स्थानेषु, प्रथमं मधुरवाक्यैः इन्द्रं आह्वयन्ति; मधुनाः यज्ञशिरः वहन्तः, ते हविषा प्राचीं दीप्तिं वर्धयन्ति। तिस्रः देव्यो हविषा वृद्धाः, इन्द्रं पतिं पत्न्यः इव गृह्णन्ति; सरस्वती, इडा, भारत्यः च, सर्वधारिण्यः, अविच्छिन्नतन्तवः, पोषदाः। त्वष्टा, इन्द्राय बलिनं बलं स्थापयन्, कीर्तये बहूनि दिव्यानि रूपाणि सृजति; वृषभः यजमानः वृषभं इच्छति, एते यज्ञशिरः वहन्तः देवाः संयुञ्जन्तु। वनस्पतिः, विमुक्तः, पाशैः अबद्धः, उन्नतः, दमितः, देववत् स्थितः; इन्द्रस्य उदरं हविषा पूरयन्, मधुना घृतेन च यज्ञं मृद्नाति। लघूनां स्रवसां कृते, इन्द्रः वीर्यवान्, प्रेरितः, वृषभः, महाबलः आगच्छतु; अमृताः देवाः, हृष्टमनसः, घृतेन यज्ञे मुदामन्यन्ताम्। इन्द्रः अस्मान् सहाय्याय आगच्छतु, स्तुतः, वीरो भोजने; सदा वृद्धिमान्, यस्य शक्तयः बहवः, स्वर्गः तस्य राज्यवत् अजयः वर्धताम्। दूरात् इन्द्रः अस्मान् आगच्छतु, महाबलः, सहायं वहन्; मनुष्याणां नाथः, बलिष्ठभुजः, वज्रधारी, युद्धे स्पर्धायां च शत्रून् जयतु। इन्द्रः हरियुक्तः अस्मान् प्रति सहाय्यं धनं च वहन् आगच्छतु; वज्रधारी, दातारः, दूरदर्शी, अस्मान् अस्मिन्यज्ञे बलयुद्धे च तिष्ठतु। अहं इन्द्रं रक्षन्तं, सहायं, सुलभं, सर्वत्राह्वेयम् आह्वये; शक्रं, बह्वाहुतं इन्द्रं आह्वये; दातारः इन्द्रः अस्मभ्यं कल्याणं ददातु। इन्द्रः उत्तमप्रज्ञः, सुमित्रः, अस्मान् सहाय्येन प्रसन्नः अस्तु, सर्वज्ञः; सः द्वेषं अपाकुर्यात्, अस्मान् अभयं करोतु, वयं वीर्यस्य ईशानः स्याम। वयं तस्य पूज्यस्य शुभे प्रीतिचित्ते स्याम; इन्द्रः उत्तमप्रज्ञः, सुमित्रः, द्वेषं अस्मद् दूरेऽपि अपाकरोतु। आगच्छ, इन्द्र, तव मनोहरैः हरिभिः मयूरपिच्छैः भूषितैः; त्वां कश्चित् न निरुध्येत, न बध्नीयात्—त्वं धनुषः जीवा इव शीघ्रं आगच्छ। एवं वसिष्ठाः इन्द्रं महान्तं, वज्रिणं, स्तोत्रैः स्तुवन्ति; सः स्तुतः अस्मभ्यं वीरान् गाम् च ददातु—त्वं नः सदा आशीर्भिः पालय। अग्निः सञ्ज्वालितः, अश्विनौ, तप्तपात्रम्, दीप्तः सुतः सोमः; सरस्वती धेनुः अत्र दीप्तं सोमं ददाति, इन्द्राय बलम्।