ਸਹਦਾਨੁਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ਤਮ੍ ਅਹਸ੍ਤਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਂ ਪਿਣਕ੍ ਕੁਣਾਰੁਮ੍ । ਅਭਿ ਵृਤ੍ਰਂ ਵਰ੍ਧਮਾਨਂ ਪਿਯਾਰੁਮ੍ ਅਪਾਦਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਵਸਾ ਜਘਨ੍ਥ
ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਡਿੱਗਣ ਵਾਲੇ, ਹੱਥ ਰਹਿਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਚਲਾਕ ਨੂੰ ਕੁਚਲਿਆ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਵੈਰੀ, ਪੈਰ ਰਹਿਤ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿ ਨ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮृਧੋ ਜਹਿ ਨੀਚਾ ਯਚ੍ਛ ਪृਤਨ੍ਯਤਃ । ਯੋ ऽ ਅਸ੍ਮਾꣳऽ ਅਭਿਦਾਸਤ੍ਯ੍ ਅਧਰਂ ਗਮਯਾ ਤਮਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਰ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੇਠਲੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦੇ।
ਮृਗੋ ਨ ਭੀਮਃ ਕੁਚਰੋ ਗਿਰਿष੍ਠਾਃ ਪਰਾਵਤ ऽ ਆ ਜਗਨ੍ਥਾ ਪਰਸ੍ਯਾਃ । ਸृਕꣳ ਸꣳਸ਼ਾਯ ਪਵਿਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਿਗ੍ਮਂ ਵਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਤਾਢਿ ਵਿ ਮृਧੋ ਨੁਦਸ੍ਵ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਡਰਾਉਣਾ ਜਾਨਵਰ, ਤੂੰ ਦੂਰ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਆਪਣਾ ਤਿੱਖਾ ਤੀਰ ਤਾਣ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚੱਕਰੋਂ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਨ ऽ ਊਤਯ ऽ ਆ ਪ੍ਰ ਯਾਤੁ ਪਰਾਵਤਃ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਨਃ ਸੁष੍ਟੁਤੀਰ੍ ਉਪ
ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਵਾਂਗ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਦੂਰੋਂ ਆਵੇ; ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਡੀਆਂ ਵਧੀਆ ਸਤੁਤੀਆਂ ਸਵੀਕਾਰ।
ਪृष੍ਟੋ ਦਿਵਿ ਪृष੍ਟੋ ऽ ਅਗ੍ਨਿਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪृष੍ਟੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ऽ ਓषਧੀਰ੍ ਆ ਵਿਵੇਸ਼ । ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਃ ਸਹਸਾ ਪृष੍ਟੋ ऽ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸ ਨੋ ਦਿਵਾ ਸ ਰਿषਸ੍ ਪਾਤੁ ਨਕ੍ਤਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ, ਹਰ ਇਕ ਔਸ਼ਧੀ ਵਿਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ, ਉਹ ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾਏ।
ਅਸ਼੍ਯਾਮ ਤਂ ਕਾਮਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਤਵੋਤੀ ऽ ਅਸ਼੍ਯਾਮ ਰਯਿꣳ ਰਯਿਵਃ ਸੁਵੀਰਮ੍ । ਅਸ਼੍ਯਾਮ ਵਾਜਮ੍ ਅਭਿ ਵਾਜਯਨ੍ਤੋ ऽਸ਼੍ਯਾਮ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮ੍ ਅਜਰਾਜਰਂ ਤੇ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਉਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੀਏ, ਧਨ, ਵੱਡਾ ਰਾਜ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਬਹਾਦਰੀ ਪਾਈਏ; ਇਨਾਮ ਤੇ ਇਨਾਮ ਲੈਈਏ, ਤੇਰਾ ਅਟੱਲ ਮਾਣ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ।
ਵਯਂ ਤੇ ऽ ਅਦ੍ਯ ਰਰਿਮਾ ਹਿ ਕਾਮਮ੍ ਉਤ੍ਤਾਨਹਸ੍ਤਾ ਨਮਸੋਪਸਦ੍ਯ । ਯਜਿष੍ਠੇਨ ਮਨਸਾ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਦੇਵਾਨ੍ ਅਸ੍ਰੇਧਤਾ ਮਨ੍ਮਨਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ऽ ਅਗ੍ਨੇ
ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ, ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆ ਕੇ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਅਟੱਲ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ।
ਧਾਮਚ੍ਛਦ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ । ਸਚੇਤਸੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਯਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰਾਵਨ੍ਤੁ ਨਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਅੱਗ, ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਵਧਾਨ ਦੇਵਤੇ—ਉਹ ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਭਾਗ ਦੇਣ।
ਤ੍ਵਂ ਯਵਿष੍ਠ ਦਾਸ਼ੁषੋ ਨॄਁਃ ਪਾਹਿ ਸ਼ृਣੁਧੀ ਗਿਰਃ । ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਤੋਕਮ੍ ਉਤ ਤ੍ਮਨਾ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨਵੇਂ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਾਡੀਆਂ ਬੇਨਤੀਆਂ ਸੁਣ; ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਸ੍ਵਾਦ੍ਵੀਂ ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਦੁਨਾ ਤੀਵ੍ਰਾਂ ਤੀਵ੍ਰੇਣਾਮृਤਾਮ੍ ਅਮृਤੇਨ । ਮਧੁਮਤੀਂ ਮਧੁਮਤਾ ਸृਜਾਮਿ ਸꣳ ਸੋਮੇਨ । ਸੋਮੋऽਸਿ । ਅਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਪਚ੍ਯਸ੍ਵ । ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯੈ ਪਚ੍ਯਸ੍ਵ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੁਤ੍ਰਾਮ੍ਣੇ ਪਚ੍ਯਸ੍ਵ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਮਿੱਠੀ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ ਅਮਰ, ਸ਼ਹਿਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੋਮ ਦੇ ਨਾਲ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਸੋਮ ਹੈਂ; ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਲਈ ਪਕ, ਸਰਸਵਤੀ ਲਈ ਪਕ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਲਈ ਪਕ।
ਪਰੀਤੋ षਿਞ੍ਚਤਾ ਸੁਤꣳ ਸੋਮੋ ਯ ऽ ਉਤ੍ਤਮꣳ ਹਵਿਃ । ਦਧਨ੍ਵਾਨ੍ ਯੋ ਨਰ੍ਯੋ ਅਪ੍ਸ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਆ ਸੁषਾਵ ਸੋਮਮ੍ ਅਦ੍ਰਿਭਿਃ
ਦਬਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਵਗਾਓ; ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਮ ਨਿਕਾਲਿਆ।
ਵਾਯੋਃ ਪੂਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਕ੍ ਸੋਮੋ ऽ ਅਤਿਦ੍ਰੁਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯੁਜ੍ਯਃ ਸਖਾ । ਵਾਯੋਃ ਪੂਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਾਙ੍ ਸੋਮੋ ऽ ਅਤਿਦ੍ਰੁਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯੁਜ੍ਯਃ ਸਖਾ
ਵਾਯੂ ਦੇ ਛਾਣਣ ਨਾਲ ਸੁੱਧ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਯੋਗ ਮਿੱਤਰ ਹੈ; ਵਾਯੂ ਦੇ ਛਾਣਣ ਨਾਲ ਸੁੱਧ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਯੋਗ ਮਿੱਤਰ ਹੈ।
ਪੁਨਾਤਿ ਤੇ ਪਰਿਸ੍ਰੁਤꣳ ਸੋਮꣳ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ । ਵਾਰੇਣ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤਾ ਤਨਾ
ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਗਦੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਲਗਾਤਾਰ ਧਾਰ ਨਾਲ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਪਵਤੇ ਤੇਜ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯꣳ ਸੁਰਯਾ ਸੋਮਃ ਸੁਤ ऽ ਆਸੁਤੋ ਮਦਾਯ । ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਦੇਵ ਦੇਵਤਾਃ ਪਿਪृਗ੍ਧਿ ਰਸੇਨਾਨ੍ਨਂ ਯਜਮਾਨਾਯ ਧੇਹਿ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਰਾਜਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸੋਮ, ਜੋ ਨਿਚੋੜਿਆ ਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਲਈ, ਮਸਤ ਕਰਨ ਲਈ; ਇਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਸ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਰੋਟੀ ਰੱਖ।
ਕੁਵਿਦ੍ ਅਙ੍ਗ ਯਵਮਨ੍ਤੋ ਯਵਂ ਚਿਦ੍ ਯਥਾ ਦਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨੁਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਯੂਯ । ਇਹੇਹੈषਾਂ ਕृਣੁਹਿ ਭੋਜਨਾਨਿ ਯੇ ਬਰ੍ਹਿषੋ ਨਮ ऽ ਉਕ੍ਤਿਂ ਯਜਨ੍ਤਿ । ਉਪਯਾਮਗृਹੀਤੋ ऽਸ੍ਯ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਾ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯੈ ਤ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਤ੍ਵਾ ਸੁਤ੍ਰਾਮ੍ਣੇ । ऽ ਏष ਤੇ ਯੋਨਿਸ੍ ਤੇਜਸੇ ਤ੍ਵਾ ਵੀਰ੍ਯਾਯ ਤ੍ਵਾ ਬਲਾਯ ਤ੍ਵਾ
ਸ਼ਾਇਦ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜੌ ਹੈ, ਉਹ ਜੌ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਜੋ ਬਰਸੀ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ, ਸਰਸਵਤੀ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੁਤ੍ਰਾਮਣ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਸਰੋਤ ਹੈ—ਚਮਕ ਲਈ, ਵਿਰਤਾ ਲਈ, ਤਾਕਤ ਲਈ।
ਉਪਯਾਮਗृਹੀਤੋ ऽਸ੍ਯ੍ ਆਸ਼੍ਵਿਨਂ ਤੇਜਃ ਸਾਰਸ੍ਵਤਂ ਵੀਰ੍ਯਮ੍ ਐਨ੍ਦ੍ਰਂ ਬਲਮ੍ । ਏष ਤੇ ਯੋਨਿਰ੍ ਮੋਦਾਯ ਤ੍ਵਾਨਨ੍ਦਾਯ ਤ੍ਵਾ ਮਹਸੇ ਤ੍ਵਾ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਵਿਰਤਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲੀ ਹੈ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਸਰੋਤ ਹੈ—ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਆਨੰਦ ਲਈ, ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ।
ਤੇਜੋ ऽਸਿ ਤੇਜੋ ਮਯਿ ਧੇਹਿ । ਵੀਰ੍ਯਮ੍ ਅਸਿ ਵੀਰ੍ਯਂ ਮਯਿ ਧੇਹਿ । ਬਲਮ੍ ਅਸਿ ਬਲਂ ਮਯਿ ਧੇਹਿ । ਓਜੋ ऽਸ੍ਯ੍ ਓਜੋ ਮਯਿ ਧੇਹਿ । ਮਨ੍ਯੁਰ੍ ਅਸਿ ਮਨ੍ਯੁਂ ਮਯਿ ਧੇਹਿ । ਸਹੋ ऽਸਿ ਸਹੋ ਮਯਿ ਧੇਹਿ
ਤੂੰ ਚਮਕ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਪਾ; ਤੂੰ ਵਿਰਤਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵਿਰਤਾ ਪਾ; ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਪਾ; ਤੂੰ ਜੋਸ਼ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜੋਸ਼ ਪਾ; ਤੂੰ ਦ੍ਰਿੜ਼ਤਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿੜ਼ਤਾ ਪਾ; ਤੂੰ ਬਲ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਬਲ ਪਾ।
ਯਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਵਿषੂਚਿਕੋਭੌ ਵृਕਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਸ਼੍ਯੇਨਂ ਪਤਤ੍ਰਿਣꣳ ਸਿꣳਹꣳ ਸੇਮਂ ਪਾਤ੍ਵ੍ ਅꣳਹਸਃ
ਜੋ ਵਾਘ, ਭੇਡੀਆ, ਗਿੱਧ, ਬਾਜ, ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾਏ।
ਯਦ੍ ਆਪਿਪੇष ਮਾਤਰਂ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੋ ਧਯਨ੍ । ਏਤਤ੍ ਤਦ੍ ਅਗ੍ਨੇ ऽ ਅਨृਣੋ ਭਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਤੌ ਪਿਤਰੌ ਮਯਾ । ਸਮ੍ਪृਚ ਸ੍ਥ ਸਂ ਮਾ ਭਦ੍ਰੇਣ ਪृਙ੍ਕ੍ਤ । ਵਿਪृਚ ਸ੍ਥ ਵਿ ਮਾ ਪਾਪ੍ਮਨਾ ਪृਙ੍ਕ੍ਤ
ਜਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਿਆਈ ਨਾਲ ਭਰ; ਮੈਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ।
ਦੇਵਾ ਯਜ੍ਞਮ੍ ਅਤਨ੍ਵਤ ਭੇषਜਂ ਭਿषਜਾਸ਼੍ਵਿਨਾ । ਵਾਚਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਭਿषਗ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਦਧਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ; ਅਸ਼ਵਿਨ ਦਵਾਈ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਸਰਸਵਤੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਤਾਕਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਯੈ ਰੂਪꣳ ਸ਼ष੍ਪਾਣਿ ਪ੍ਰਾਯਣੀਯਸ੍ਯ ਤੋਕ੍ਮਾਨਿ । ਕ੍ਰਯਸ੍ਯ ਰੂਪꣳ ਸੋਮਸ੍ਯ ਲਾਜਾਃ ਸੋਮਾꣳਸ਼ਵੋ ਮਧੁ
ਦੀਕਸ਼ਾ ਦਾ ਰੂਪ ਘਾਹ ਹੈ; ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਕੋਪਲੇ ਹਨ; ਖਰੀਦ ਦਾ ਰੂਪ ਸੋਮ ਹੈ; ਸੋਮ ਦੇ ਦਾਣੇ ਸ਼ਹਦ ਹਨ।
ਆਤਿਥ੍ਯਰੂਪਂ ਮਾਸਰਂ ਮਹਾਵੀਰਸ੍ਯ ਨਗ੍ਨਹੁਃ । ਰੂਪਮ੍ ਉਪਸਦਾਮ੍ ਏਤਤ੍ ਤਿਸ੍ਰੋ ਰਾਤ੍ਰੀਃ ਸੁਰਾਸੁਤਾ
ਮਹਿਮਾਨਦਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਮਹੀਨੇ ਵਾਲਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਹੈ; ਨੰਗਾ ਹੋਣਾ ਮਹਾਂਵੀਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਇਹ ਉਪਸਦ ਰਸਮਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ—ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ।
ਸੋਮਸ੍ਯ ਰੂਪ ਕ੍ਰੀਤਸ੍ਯ ਪਰਿਸ੍ਰੁਤ੍ ਪਰਿ षਿਚ੍ਯਤੇ । ਅਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਦੁਗ੍ਧਂ ਭੇषਜਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯੈਨ੍ਦ੍ਰꣳ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ
ਖਰੀਦੇ ਹੋਏ ਸੋਮ ਦਾ ਰੂਪ ਵਗਦੇ ਸੋਮ ਵਾਂਗ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦਵਾਈ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਲਈ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਨਿਕਾਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆਸਨ੍ਦੀ ਰੂਪꣳ ਰਾਜਾਸਨ੍ਦ੍ਯੈ ਵੇਦ੍ਯੈ ਕੁਮ੍ਭੀ ਸੁਰਾਧਾਨੀ । ਅਨ੍ਤਰ ऽ ਉਤ੍ਤਰਵੇਦ੍ਯਾ ਰੂਪਂ ਕਾਰੋਤਰੋ ਭਿषਕ੍
ਅਸੰਦੀ ਦਾ ਰੂਪ ਰਾਜਸੀ ਅਸੰਦੀ ਲਈ ਹੈ; ਵੇਦੀ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਵਾਲਾ ਭਾਂਡਾ ਹੈ; ਉੱਤਰੀਆਂ ਵੇਦੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਰੂਪ ਦਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦ੍ਯਾ ਵੇਦਿਃ ਸਮ੍ ਆਪ੍ਯਤੇ ਬਰ੍ਹਿषਾ ਬਰ੍ਹਿਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍ । ਯੂਪੇਨ ਯੂਪ ऽ ਆਪ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਣੀਤੋ ऽ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਗ੍ਨਿਨਾ
ਵੇਦੀ ਨੂੰ ਵੇਦੀ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬਰਸੀ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਬਰਸੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਯੂਪ ਨੂੰ ਯੂਪ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅੱਗ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯੋਨਿਰ੍ ਅਸਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨਾਭਿਰ੍ ਅਸਿ । ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਹਿꣳਸੀਨ੍ ਮਾ ਮਾ ਹਿꣳਸੀਃ
ਤੂੰ ਰਾਜ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਰਾਜ ਦੀ ਨਾਭੀ ਹੈਂ; ਨਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂ, ਨਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ।
ਨਿ षਸਾਦ ਘृਤਵ੍ਰਤੋ ਵਰੁਣਃ ਪਸ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਵ੍ ਆ । ਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਾਯ ਸੁਕ੍ਰਤੁਃ । ਮृਤ੍ਯੋਃ ਪਾਹਿ । ਵਿਦ੍ਯੋਤ੍ ਪਾਹਿ
ਘੀ ਦੀ ਰੀਤ ਰੱਖ ਕੇ ਵਰੁਣ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਿਆ ਹੈ; ਰਾਜ ਲਈ, ਚੰਗੀ ਮੁਰਾਦ ਨਾਲ; ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚਾ; ਨਾਸ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਦੇਵਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾ ਸਵਿਤੁਃ ਪ੍ਰਸਵੇऽਸ਼੍ਵਿਨੋਰ੍ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪੂष੍ਣੋ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਿਨੋਰ੍ ਭੈषਜ੍ਯੇਨ ਤੇਜਸੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚਸਾਯਾਭਿ षਿਞ੍ਚਾਮਿ । ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯੈ ਭੈषਜ੍ਯੇਨ ਵੀਰ੍ਯਾਯਾਨ੍ਨਾਦ੍ਯਾਯਾਭਿ षਿਞ੍ਚਾਮਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੇਣ ਬਲਾਯ ਸ਼੍ਰਿਯੈ ਯਸ਼ਸੇऽਭਿ षਿਞ੍ਚਾਮਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੈਵੀ ਸਾਵਿਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਪੁਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕਦਾ ਹਾਂ; ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀ ਦਵਾਈ ਨਾਲ, ਚਮਕ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਜੋਤ ਲਈ; ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਦਵਾਈ ਨਾਲ, ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਖੁਰਾਕ ਲਈ; ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਬਲ, ਸੋਭਾ ਤੇ ਮਾਣ ਲਈ।
ਕੋ ऽਸਿ ਕਤਮੋ ऽਸਿ ਕਸ੍ਮੈ ਤ੍ਵਾ ਕਾਯ ਤ੍ਵਾ । ਸੁਸ਼੍ਲੋਕ ਸੁਮਙ੍ਗਲ ਸਤ੍ਯਰਾਜਨ੍
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਲਈ, ਕਿਸ ਵਾਸਤੇ ਹੈਂ? ਹੇ ਚੰਗੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੁਭ, ਸੱਚੇ ਰਾਜਨ।
ਸ਼ਿਰੋ ਮੇ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਯਸ਼ੋ ਮੁਖਂ ਤ੍ਵਿषਿਃ ਕੇਸ਼ਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੂਣਿ । ਰਾਜਾ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣੋ ऽ ਅਮृਤꣳ ਸਮ੍ਰਾਟ੍ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਵਿਰਾਟ੍ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਮ੍
ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਸੋਭਾ ਹੋਵੇ, ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਮਾਣ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਤੇ ਦਾੜ੍ਹੀ ਚਮਕ ਹੋਣ; ਮੇਰੀ ਸਾਂਸ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ, ਅਮਰਤਾ; ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਸਰਵੋਚ ਹੋਵੇ, ਮੇਰਾ ਕੰਨ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।