ਰੁਚਂ ਨੋ ਧੇਹਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਰੁਚꣳ ਰਾਜਸੁ ਨਸ੍ ਕृਧਿ । ਰੁਚਂ ਵਿਸ਼੍ਯੇषੁ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇषੁ ਮਯਿ ਧੇਹਿ ਰੁਚਾ ਰੁਚਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਚਮਕ ਦਿਓ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣਾ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਦਿਓ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਪਾ।
ਤਤ੍ ਤ੍ਵਾ ਯਾਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਨ੍ਦਮਾਨਸ੍ ਤਦ੍ ਆ ਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਯਜਮਾਨੋ ਹਵਿਰ੍ਭਿਃ । ਅਹੇਡਮਾਨੋ ਵਰੁਣੇਹ ਬੋਧ੍ਯ੍ ਉਰੁਸ਼ꣳਸ ਮਾ ਨ ऽ ਆਯੁਃ ਪ੍ਰ ਮੋषੀਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਯਜਮਾਨ ਤੈਨੂੰ ਹਵਨ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਵਰੁਣ, ਇੱਥੇ ਬਿਨਾ ਗੁੱਸੇ ਦੇ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਨਾ ਲੈ ਜਾਈਂ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣ ਘਰ੍ਮਃ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸ੍ਵਰ੍ਣਾਰ੍ਕਃ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸ੍ਵਰ੍ਣ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸ੍ਵਰ੍ਣ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸ੍ਵਰ੍ਣ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਰਮੀ, ਸਵਾਹਾ। ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੂਰਜ, ਸਵਾਹਾ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ, ਸਵਾਹਾ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਸਵਾਹਾ। ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੂਰਜ, ਸਵਾਹਾ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਯੁਨਜ੍ਮਿ ਸ਼ਵਸਾ ਘृਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯꣳ ਸੁਪਰ੍ਣਂ ਵਯਸਾ ਬृਹਨ੍ਤਮ੍ । ਤੇਨ ਵਯਂ ਗਮੇਮ ਬ੍ਰਧ੍ਨਸ੍ਯ ਵਿष੍ਟਪꣳ ਸ੍ਵੋ ਰੁਹਾਣਾ ऽ ਅਧਿ ਨਾਕਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਆਸਮਾਨੀ, ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਚਮਕਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਸਥਾਨ ਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਪਹੁੰਚੀਏ।
ਇਮੌ ਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ਾਵ੍ ਅਜਰੌ ਪਤਤ੍ਰਿਣੌ ਯਾਭ੍ਯਾꣳ ਰਕ੍ਸ਼ਾꣳਸ੍ਯ੍ ਅਪਹꣳਸ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੇ । ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪਤੇਮ ਸੁਕृਤਾਮ੍ ਉ ਲੋਕਂ ਯਤ੍ਰ ऽ ऋषਯੋ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਥਮਜਾਃ ਪੁਰਾਣਾਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੇ ਇਹ ਦੋ ਪੰਖ, ਜੋ ਕਦੇ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ—ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉੱਡੀਏ, ਜਿੱਥੇ ਪੁਰਾਣੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਗਏ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦੁਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼੍ਯੇਨ ऽ ऋਤਾਵਾ ਹਿਰਣ੍ਯਪਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਕੁਨੋ ਭੁਰਣ੍ਯੁਃ । ਮਹਾਨ੍ਤ੍ ਸਧਸ੍ਥੇ ਧ੍ਰੁਵ ऽ ਆ ਨਿषਤ੍ਤੋ ਨਮਸ੍ ਤੇ ਅਸ੍ਤੁ ਮਾ ਮਾ ਹਿꣳਸੀਃ
ਇੰਦੁ, ਦਕਸ਼, ਬਾਜ, ਧਰਮਵਾਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ—ਵੱਡੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪੱਕਾ ਬੈਠਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਈਂ।
ਦਿਵੋ ਮੂਰ੍ਧਾਸਿ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਨਾਭਿਰ੍ ਊਰ੍ਗ੍ ਅਪਾਮ੍ ਓषਧੀਨਾਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਸਪ੍ਰਥਾ ਨਮਸ੍ ਪਥੇ
ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਨਾਭਿ ਹੈਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈਂ; ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਆਪਕ, ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਨ੍ ਅਧਿ ਤਿष੍ਠਸਿ ਸ਼੍ਰਿਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਤੇ ਹृਦਯਮ੍ ਅਪ੍ਸ੍ਵ੍ ਆਯੁਰ੍ ਅਪੋ ਦਤ੍ਤੋਦਧਿਂ ਭਿਨ੍ਤ੍ਤ । ਦਿਵਸ੍ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਾਦ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ੍ ਤਤੋ ਨੋ ਵृष੍ਟ੍ਯਾਵ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਜਿੰਦ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਫਾਟਦਾ ਹੈਂ; ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਮੀਂਹ ਤੋਂ, ਵਾਤਾਵਰਣ ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ—ਸਾਨੂੰ ਮੀਂਹ ਦਿਓ।
ਇष੍ਟੋ ਯਜ੍ਞੋ ਭृਗੁਭਿਰ੍ ਆਸ਼ੀਰ੍ਦਾ ਵਸੁਭਿਃ । ਤਸ੍ਯ ਨ ऽ ਇष੍ਟਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਯ ਦ੍ਰਵਿਣੇਹਾਗਮੇਃ
ਚਾਹੀਦਾ ਯਜਨ, ਭਰਗੁਆਂ ਅਤੇ ਵਸੁਆਂ ਦੀ ਅਸੀਸ ਨਾਲ; ਉਸ ਚਾਹੀਦੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਦੀ ਦੌਲਤ ਇੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ।
ਇष੍ਟੋ ऽ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਆਹੁਤਃ ਪਿਪਰ੍ਤੁ ਨ ऽ ਇष੍ਟꣳ ਹਵਿਃ । ਸ੍ਵਗੇਦਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਨਮਃ
ਚਾਹੀਦਾ ਅੱਗ, ਜੋ ਆਹੁਤੀ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਪਾਲੇ; ਚਾਹੀਦੀ ਹਵਨ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਦ੍ ਆਕੂਤਾਤ੍ ਸਮਸੁਸ੍ਰੋਦ੍ ਹृਦੋ ਵਾ ਮਨਸੋ ਵਾ ਸਮ੍ਭृਤਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋ ਵਾ । ਤਦ੍ ਅਨੁ ਪ੍ਰੇਤ ਸੁਕृਤਾਮ੍ ਉ ਲੋਕਂ ਯਤ੍ਰ ऽ ऋषਯੋ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਥਮਜਾਃ ਪੁਰਾਣਾਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਇਰਾਦੇ ਤੋਂ, ਦਿਲ ਤੋਂ, ਮਨ ਤੋਂ ਜਾਂ ਅੱਖ ਤੋਂ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ—ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਪੁਰਾਣੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਗਏ ਹਨ।
ਏਤꣳ ਸਧਸ੍ਥ ਪਰਿ ਤੇ ਦਦਾਮਿ ਯਮ੍ ਆਵਹਾਚ੍ ਸ਼ੇਵਧਿਂ ਜਾਤਵੇਦਾਃ । ਅਨ੍ਵਾਗਨ੍ਤਾ ਯਜ੍ਞਪਤਿਰ੍ ਵੋ ऽ ਅਤ੍ਰ ਤꣳ ਸ੍ਮ ਜਾਨੀਤ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨ੍
ਇਹ ਥਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਖਜਾਨਾ ਵਜੋਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਯਜਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਵੇਗਾ—ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾਣੋ।
ਏਤਂ ਜਾਨਾਥ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨ੍ ਦੇਵਾਃ ਸਧਸ੍ਥਾ ਵਿਦ ਰੂਪਮ੍ ਅਸ੍ਯ । ਯਦ੍ ਆਗਚ੍ਛਾਤ੍ ਪਥਿਭਿਰ੍ ਦੇਵਯਾਨੈਰ੍ ਇष੍ਟਾਪੂਰ੍ਤੇ ਕृਣਵਾਥਾਵਿਰ੍ ਅਸ੍ਮੈ
ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾਣੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣੋ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਮਝੋ; ਜਦ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਚਾਹੀਦਾ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਕਰੋ।
ਉਦ੍ ਬੁਧ੍ਯਸ੍ਵਾਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਤਿ ਜਾਗृਹਿ ਤ੍ਵਮ੍ ਇष੍ਟਾਪੂਰ੍ਤੇ ਸꣳ ਸृਜੇਥਾਮ੍ ਅਯਂ ਚ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਤ੍ ਸਧਸ੍ਥੇ ऽ ਅਧ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਤਰਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਯਜਮਾਨਾਸ਼੍ ਚ ਸੀਦਤ
ਉਠ, ਹੇ ਅੱਗ, ਜਾਗ; ਚਾਹੀਦਾ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਛੱਡ ਦੇ, ਇਹ ਵੀ; ਇਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਬੈਠਣ।
ਯੇਨ ਵਹਸਿ ਸਹਸ੍ਰਂ ਯੇਨਾਗ੍ਨੇ ਸਰ੍ਵਵੇਦਸਮ੍ । ਤੇਨੇਮਂ ਯਜ੍ਞਂ ਨੋ ਨਯ ਸ੍ਵਰ੍ ਦੇਵੇषੁ ਗਨ੍ਤਵੇ ॥ 18. 63 ਪ੍ਰਸ੍ਤਰੇਣ ਪਰਿਧਿਨਾ ਸ੍ਰੁਚਾ ਵੇਦ੍ਯਾ ਚ ਬਰ੍ਹਿषਾ । ऋਚੇਮਂ ਯਜ੍ਞਂ ਨੋ ਨਯ ਸ੍ਵਰ੍ ਦੇਵੇषੁ ਗਨ੍ਤਵੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਜਿਸ ਅੱਗ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖੀ, ਉਹੀ ਸਾਡੀ ਇਹ ਯਜਨਾ ਸੁਰਗ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਯਦ੍ ਦਤ੍ਤਂ ਯਤ੍ ਪਰਾਦਾਨਂ ਯਤ੍ ਪੂਰ੍ਤਂ ਯਾਸ਼੍ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ । ਤਦ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਵੈਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਃ ਸ੍ਵਰ੍ ਦੇਵੇषੁ ਨੋ ਦਧਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਵਾਪਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਜਾਂ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਅੱਗ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਵਲੋਂ ਸੁਰਗ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇ।
ਯਤ੍ਰ ਧਾਰਾ ऽ ਅਨਪੇਤਾ ਮਧੋਰ੍ ਘृਤਸ੍ਯ ਚ ਯਾਃ । ਤਦ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਵੈਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਃ ਸ੍ਵਰ੍ ਦੇਵੇषੁ ਨੋ ਦਧਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਮੱਖਣ ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਰਗ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਜਨ੍ਮਨਾ ਜਾਤਵੇਦਾ ਘृਤਂ ਮੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਅਮृਤਂ ਮ ऽ ਆਸਨ੍ । ਅਰ੍ਕਸ੍ ਤ੍ਰਿਧਾਤੂ ਰਜਸੋ ਵਿਮਾਨੋ ऽਜਸ੍ਰੋ ਘਰ੍ਮੋ ਹਵਿਰ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਨਾਮ
ਮੈਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਅੱਗ ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ; ਮੱਖਣ ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਹੈ, ਅਮਰਤਾ ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ; ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਹਵਾ ਦਾ ਵਾਹਨ; ਮੈਂ ਅਖੁੱਟ ਤਾਪ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਹਵਨ ਦਾ ਭੋਜਨ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਹੈ।
ऋਚੋ ਨਾਮਾਸ੍ਮਿ ਯਜੂꣳषਿ ਨਾਮਾਸ੍ਮਿ ਸਾਮਾਨਿ ਨਾਮਾਸ੍ਮਿ । ਯੇ ऽ ਅਗ੍ਨਯਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਾ ऽ ਅਸ੍ਯਾਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍ ਅਧਿ । ਤੇषਾਮ੍ ਅਸਿ ਤ੍ਵਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਃ ਪ੍ਰ ਨੋ ਜੀਵਤਵੇ ਸੁਵ
ਮੈਂ ਹੀ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਹਾਂ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਅੱਗ ਦੇ ਰੂਪ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਨਮੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ—ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ।
ਵਾਰ੍ਤ੍ਰਹਤ੍ਯਾਯ ਸ਼ਵਸੇ ਪृਤਨਾषਾਹ੍ਯਾਯ ਚ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਾ ਵਰ੍ਤਯਾਮਸਿ
ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਲਈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਸਹਦਾਨੁਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ਤਮ੍ ਅਹਸ੍ਤਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਂ ਪਿਣਕ੍ ਕੁਣਾਰੁਮ੍ । ਅਭਿ ਵृਤ੍ਰਂ ਵਰ੍ਧਮਾਨਂ ਪਿਯਾਰੁਮ੍ ਅਪਾਦਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਵਸਾ ਜਘਨ੍ਥ
ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਡਿੱਗਣ ਵਾਲੇ, ਹੱਥ ਰਹਿਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਚਲਾਕ ਨੂੰ ਕੁਚਲਿਆ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਵੈਰੀ, ਪੈਰ ਰਹਿਤ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿ ਨ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮृਧੋ ਜਹਿ ਨੀਚਾ ਯਚ੍ਛ ਪृਤਨ੍ਯਤਃ । ਯੋ ऽ ਅਸ੍ਮਾꣳऽ ਅਭਿਦਾਸਤ੍ਯ੍ ਅਧਰਂ ਗਮਯਾ ਤਮਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਰ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੇਠਲੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦੇ।
ਮृਗੋ ਨ ਭੀਮਃ ਕੁਚਰੋ ਗਿਰਿष੍ਠਾਃ ਪਰਾਵਤ ऽ ਆ ਜਗਨ੍ਥਾ ਪਰਸ੍ਯਾਃ । ਸृਕꣳ ਸꣳਸ਼ਾਯ ਪਵਿਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਿਗ੍ਮਂ ਵਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਤਾਢਿ ਵਿ ਮृਧੋ ਨੁਦਸ੍ਵ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਡਰਾਉਣਾ ਜਾਨਵਰ, ਤੂੰ ਦੂਰ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਆਪਣਾ ਤਿੱਖਾ ਤੀਰ ਤਾਣ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚੱਕਰੋਂ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਨ ऽ ਊਤਯ ऽ ਆ ਪ੍ਰ ਯਾਤੁ ਪਰਾਵਤਃ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਨਃ ਸੁष੍ਟੁਤੀਰ੍ ਉਪ
ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਵਾਂਗ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਦੂਰੋਂ ਆਵੇ; ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਡੀਆਂ ਵਧੀਆ ਸਤੁਤੀਆਂ ਸਵੀਕਾਰ।
ਪृष੍ਟੋ ਦਿਵਿ ਪृष੍ਟੋ ऽ ਅਗ੍ਨਿਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪृष੍ਟੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ऽ ਓषਧੀਰ੍ ਆ ਵਿਵੇਸ਼ । ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਃ ਸਹਸਾ ਪृष੍ਟੋ ऽ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸ ਨੋ ਦਿਵਾ ਸ ਰਿषਸ੍ ਪਾਤੁ ਨਕ੍ਤਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ, ਹਰ ਇਕ ਔਸ਼ਧੀ ਵਿਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ, ਉਹ ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾਏ।
ਅਸ਼੍ਯਾਮ ਤਂ ਕਾਮਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਤਵੋਤੀ ऽ ਅਸ਼੍ਯਾਮ ਰਯਿꣳ ਰਯਿਵਃ ਸੁਵੀਰਮ੍ । ਅਸ਼੍ਯਾਮ ਵਾਜਮ੍ ਅਭਿ ਵਾਜਯਨ੍ਤੋ ऽਸ਼੍ਯਾਮ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮ੍ ਅਜਰਾਜਰਂ ਤੇ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਉਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੀਏ, ਧਨ, ਵੱਡਾ ਰਾਜ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਬਹਾਦਰੀ ਪਾਈਏ; ਇਨਾਮ ਤੇ ਇਨਾਮ ਲੈਈਏ, ਤੇਰਾ ਅਟੱਲ ਮਾਣ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ।
ਵਯਂ ਤੇ ऽ ਅਦ੍ਯ ਰਰਿਮਾ ਹਿ ਕਾਮਮ੍ ਉਤ੍ਤਾਨਹਸ੍ਤਾ ਨਮਸੋਪਸਦ੍ਯ । ਯਜਿष੍ਠੇਨ ਮਨਸਾ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਦੇਵਾਨ੍ ਅਸ੍ਰੇਧਤਾ ਮਨ੍ਮਨਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ऽ ਅਗ੍ਨੇ
ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ, ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆ ਕੇ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਅਟੱਲ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ।
ਧਾਮਚ੍ਛਦ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ । ਸਚੇਤਸੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਯਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰਾਵਨ੍ਤੁ ਨਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਅੱਗ, ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਵਧਾਨ ਦੇਵਤੇ—ਉਹ ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਭਾਗ ਦੇਣ।
ਤ੍ਵਂ ਯਵਿष੍ਠ ਦਾਸ਼ੁषੋ ਨॄਁਃ ਪਾਹਿ ਸ਼ृਣੁਧੀ ਗਿਰਃ । ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਤੋਕਮ੍ ਉਤ ਤ੍ਮਨਾ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨਵੇਂ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਾਡੀਆਂ ਬੇਨਤੀਆਂ ਸੁਣ; ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਸ੍ਵਾਦ੍ਵੀਂ ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਦੁਨਾ ਤੀਵ੍ਰਾਂ ਤੀਵ੍ਰੇਣਾਮृਤਾਮ੍ ਅਮृਤੇਨ । ਮਧੁਮਤੀਂ ਮਧੁਮਤਾ ਸृਜਾਮਿ ਸꣳ ਸੋਮੇਨ । ਸੋਮੋऽਸਿ । ਅਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਪਚ੍ਯਸ੍ਵ । ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯੈ ਪਚ੍ਯਸ੍ਵ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੁਤ੍ਰਾਮ੍ਣੇ ਪਚ੍ਯਸ੍ਵ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਮਿੱਠੀ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ ਅਮਰ, ਸ਼ਹਿਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੋਮ ਦੇ ਨਾਲ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਸੋਮ ਹੈਂ; ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਲਈ ਪਕ, ਸਰਸਵਤੀ ਲਈ ਪਕ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਲਈ ਪਕ।