ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ऽ ਅਹਮ੍ ਉਦ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਆਰੁਹਮ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਦਿਵਮ੍ ਆਰੁਹਮ੍ । ਦਿਵੋ ਨਾਕਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਾਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਅਗਾਮ੍ ਅਹਮ੍
ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਮੈਂ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਤੋਂ ਅਸਮਾਨ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸ੍ਵਰ੍ ਯਨ੍ਤੋ ਨਾਪੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ऽ ਆ ਦ੍ਯਾꣳ ਰੋਹਨ੍ਤਿ ਰੋਦਸੀ । ਯਜ੍ਞਂ ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਧਾਰꣳ ਸੁਵਿਦ੍ਵਾꣳਸੋ ਵਿਤੇਨਿਰੇ
ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ, ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਹਾਰਨ ਵਾਲਾ ਯਜਨ ਫੈਲਾਇਆ।
ਅਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰੇਹਿ ਪ੍ਰਥਮੋ ਦੇਵਯਤਾਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਉਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਮ੍ । ਇਯਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਭृਗੁਭਿਃ ਸਜੋषਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ ਯਨ੍ਤੁ ਯਜਮਾਨਾਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ
ਹੇ ਅੱਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਅੱਖ, ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧ। ਜੋ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੱਲ ਜਾਵਣ।
ਨਕ੍ਤੋषਾਸਾ ਸਮਨਸਾ ਵਿਰੂਪੇ ਧਾਪਯੇਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍ ਏਕꣳ ਸਮੀਚੀ । ਦ੍ਯਾਵਾਕ੍ਸ਼ਾਮਾ ਰੁਕ੍ਮੋ ऽ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਵਿ ਭਾਤਿ ਦੇਵਾ ऽ ਅਗ੍ਨਿਂ ਧਾਰਯਨ੍ ਦ੍ਰਵਿਣੋਦਾਃ
ਰਾਤ ਤੇ ਸਵੇਰ, ਰੂਪ ਵੱਖਰੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇੱਕ ਮਨ ਨਾਲ ਇਕੱਲੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਅੰਦਰ ਚਮਕਦਾ, ਦੇਵਤੇ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨੇ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਸ਼ਤਮੂਰ੍ਧਞ੍ ਛਤਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਸਹਸ੍ਰਂ ਵ੍ਯਾਨਾਃ । ਤ੍ਵꣳ ਸਾਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਯ ऽ ਈਸ਼ਿषੇ ਤਸ੍ਮੈ ਤੇ ਵਿਧੇਮ ਵਾਜਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਸੌ ਸਿਰ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਸੌ ਸਾਹ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਜੀਵਨ ਵਾਯੂ ਹਨ। ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਅਸੀਂ ਤਾਕਤ ਲਈ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸੁਆਹਾ।
ਸੁਪਰ੍ਣੋ ऽਸਿ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨ੍ ਪृष੍ਠੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸੀਦ । ਭਾਸਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਆ ਪृਣ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਦਿਵਮ੍ ਉਤ੍ ਤਭਾਨ ਤੇਜਸਾ ਦਿਸ਼ ऽ ਉਦ੍ ਦृꣳਹ
ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਗਰੁੜ ਹੈਂ; ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ। ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ।
ਆਜੁਹ੍ਵਾਨਃ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਯੋਨਿਮ੍ ਆ ਸੀਦ ਸਾਧੁਯਾ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਤ੍ਸਧਸ੍ਥੇ ऽ ਅਧ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਤਰਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਯਜਮਾਨਸ਼੍ ਚ ਸੀਦਤ
ਹੇ ਅੱਗ, ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ, ਅਰਪਣਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਸਹੀ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਵੀ ਬੈਠਣ।
ਤꣳ ਸਵਿਤੁਰ੍ ਵਰੇਣ੍ਯਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਾਮ੍ ਆਹਂ ਵृਣੇ ਸੁਮਤਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਜਨ੍ਯਾਮ੍ । ਯਾਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਕਣ੍ਵੋ ਅਦੁਹਤ੍ ਪ੍ਰਪੀਨਾꣳ ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਾਂ ਪਯਸਾ ਮਹੀਂ ਗਾਮ੍
ਮੈਂ ਸਾਵਿਤਰ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ, ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਕਿਰਪਾ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਣਵ ਨੇ ਵੱਡੀ ਗਾਂ ਤੋਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਦੁੱਧਿਆ।
ਵਿਧੇਮ ਤੇ ਪਰਮੇ ਜਨ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਵਿਧੇਮ ਸ੍ਤੋਮੈਰ੍ ਅਵਰੇ ਸਧਸ੍ਥੇ । ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਯੋਨੇਰ੍ ਉਦਾਰਿਥਾ ਯਜੇ ਤਂ ਪ੍ਰ ਤ੍ਵੇ ਹਵੀꣳषਿ ਜੁਹੁਰੇ ਸਮਿਦ੍ਧੇ
ਹੇ ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜਨਮ ਥਾਂ ਤੇ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇਠਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਭੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਜਣਨੀ ਤੋਂ ਤੂੰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦਾ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੂੰ ਜਲਦਾ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਹਵਨ ਸਮਰਪਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੇਦ੍ਧੋ ऽ ਅਗ੍ਨੇ ਦੀਦਿਹਿ ਪੁਰੋ ਨੋ ऽਜਸ੍ਰਯਾ ਸੂਰ੍ਮ੍ਯਾ ਯਵਿष੍ਠ । ਤ੍ਵਾꣳ ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਤ ऽ ਉਪ ਯਨ੍ਤਿ ਵਾਜਾਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਡੀ ਅੱਗੇ ਚਮਕ, ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਨੌਜਵਾਨ ਤਾਕਤ ਨਾਲ। ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਇਨਾਮ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨੇ ਤਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਸ਼੍ਵਂ ਨ ਸ੍ਤੋਮੈਃ ਕ੍ਰਤੁਂ ਨ ਭਦ੍ਰꣳ ਹृਦਿਸ੍ਪृਸ਼ਮ੍ । ऋਧ੍ਯਾਮਾ ਤ ऽ ਓਹੈਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਤੇ ਸਿਆਣੀ ਤਾਕਤ ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ।
ਚਿਤ੍ਤਿਂ ਜੁਹੋਮਿ ਮਨਸਾ ਘृਤੇਨ ਯਥਾ ਦੇਵਾ ऽ ਇਹਾਗਮਨ੍ ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰਾ ऽ ऋਤਾਵृਧਃ । ਪਤ੍ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਭੂਮਨੋ ਜੁਹੋਮਿ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਹਾਦਾਭ੍ਯꣳ ਹਵਿ
ਮੈਂ ਮਨ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਬੁਧੀ ਦੀ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਆਏ, ਧਰਮ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਲਈ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤ ਤੇ ऽ ਅਗ੍ਨੇ ਸਮਿਧਃ ਸਪ੍ਤ ਜਿਹ੍ਵਾਃ ਸਪ੍ਤ ऽ ऋषਯਃ ਸਪ੍ਤ ਧਾਮ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ । ਸਪ੍ਤ ਹੋਤ੍ਰਾਃ ਸਪ੍ਤਧਾ ਤ੍ਵਾ ਯਜਨ੍ਤਿ ਸਪ੍ਤ ਯੋਨੀਰ੍ ਆ ਪृਣਸ੍ਵ ਘृਤੇਨ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀਆਂ ਸੱਤ ਜਲਾਵਾਂ ਹਨ, ਸੱਤ ਜੀਭਾਂ ਹਨ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਹਨ, ਸੱਤ ਪਿਆਰੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਹਨ। ਸੱਤ ਹੋਤ੍ਰ ਹਨ, ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸੱਤ ਜਣਨੀਆਂ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇ। ਸੁਆਹਾ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਜ੍ਯੋਤਿਸ਼੍ ਚ ਚਿਤ੍ਰਜ੍ਯੋਤਿਸ਼੍ ਚ ਸਤ੍ਯਜ੍ਯੋਤਿਸ਼੍ ਚ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਾꣳਸ਼੍ ਚ । ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼੍ ਚ ऽ ऋਤਪਾਸ਼੍ ਚਾਤ੍ਯꣳਹਾਃ
ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਸੱਚੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਵਾਲਾ; ਚਮਕਦਾਰ, ਸੱਚ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ।
ਈਦृਙ੍ ਚਾਨ੍ਯਦृਙ੍ ਚ ਸਦृਙ੍ ਚ ਪ੍ਰਤਿਸਦृਙ੍ ਚ । ਮਿਤਸ਼੍ ਚ ਸਂਮਿਤਸ਼੍ ਚ ਸਭਰਾਃ
ਇਹੋ ਜਿਹਾ, ਵੱਖਰਾ, ਮਿਲਦਾ-ਜੁਲਦਾ, ਤੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ; ਮਾਪਿਆ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਪਿਆ, ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਲੈ ਕੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ।
ऋਤਸ਼੍ ਚ ਸਤ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਧ੍ਰੁਵਸ਼੍ ਚ ਧਰੁਣਸ਼੍ ਚ । ਧਰ੍ਤਾ ਚ ਵਿਧਰ੍ਤਾ ਚ ਵਿਧਾਰਯਃ
ਕਰਮ, ਸੱਚ, ਠੀਕ, ਤੇ ਸਹਾਰਾ; ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ऋਤਜਿਚ੍ ਚ ਸਤ੍ਯਜਿਚ੍ ਚ ਸੇਨਜਿਚ੍ ਚ ਸੁषੇਣਸ਼੍ ਚ । ਅਨ੍ਤਿਮਿਤ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਦੂਰੇऽਅਮਿਤ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਗਣਃ
ਕਰਮ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੀ ਫੌਜ ਵਾਲਾ; ਹੱਦ ਤੇ ਮਿਤਰ, ਦੂਰ ਅਮਿਤਰ, ਤੇ ਸਮੂਹ।
ਈਦृਕ੍ਸ਼ਾਸ ऽ ਏਤਾਦृਕ੍ਸ਼ਾਸ ऽ ਊ षੁ ਣਃ ਸਦृਕ੍ਸ਼ਾਸਃ ਪ੍ਰਤਿਸਦृਕ੍ਸ਼ਾਸ ऽ ਏਤਨ । ਮਿਤਾਸਸ਼੍ ਚ ਸਂਮਿਤਾਸੋ ਨੋ ऽ ਅਦ੍ਯ ਸਭਰਸੋ ਮਰੁਤੋ ਯਜ੍ਞੇ ऽ ਅਸ੍ਮਿਨ੍
ਇਹੋ ਜਿਹੇ, ਉਹੋ ਜਿਹੇ, ਉਹ ਜੋ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਮਿਲਦੇ-ਜੁਲਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਆਉਣ। ਜੋ ਮਾਪੇ ਹੋਏ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਪੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਹੇ ਮਾਰੁਤੋ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣ।
ਸ੍ਵਤਵਾꣳਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਘਾਸੀ ਚ ਸਾਂਤਪਨਸ਼੍ ਚ ਗृਹਮੇਧੀ ਚ । ਕ੍ਰੀਡੀ ਚ ਸ਼ਾਕੀ ਚੋਜ੍ਜੇषੀ
ਧਨ ਵਾਲਾ, ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਘਰ ਵਾਲਾ; ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ, ਡਾਲੀ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਉਗ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਭੀਮਸ਼੍ ਚ ਧ੍ਵਾਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਧੁਨਿਸ਼੍ ਚ । ਸਾਸਹ੍ਵਾꣳਸ਼੍ ਚਾਭਿਯੁਗ੍ਵਾ ਚ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਃ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦੈਵੀਰ੍ ਵਿਸ਼ੋ ਮਰੁਤੋ ऽਨੁਵਰ੍ਤ੍ਮਾਨੋ ऽਭਵਨ੍ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦੈਵੀਰ੍ ਵਿਸ਼ੋ ਮਰੁਤੋ ऽਨੁਵਰ੍ਤ੍ਮਾਨੋ ऽਭਵਨ੍ । ਏਵਮ੍ ਇਮਂ ਯਜਮਾਨਂ ਦੈਵੀਸ਼੍ ਚ ਵਿਸ਼ੋ ਮਾਨੁषੀਸ਼੍ ਚਾਨੁਵਰ੍ਤ੍ਮਾਨੋ ਭਵਨ੍ਤੁ
ਤਿੱਖਾ, ਡਰਾਉਣਾ, ਹਨੇਰਾ, ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਤਾਕਤਵਾਨ, ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੁੱਟਣ ਵਾਲਾ—ਸੁਆਹਾ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਰੁਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਤਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਇਸ ਯਜਮਾਨ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ।
ਇਮꣳ ਸ੍ਤਨਮੂਰ੍ਜਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਧਯਾਪਾਂ ਪ੍ਰਪੀਨਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਸਰਿਰਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ । ਉਤ੍ਸਂ ਜੁषਸ੍ਵ ਮਧੁਮਨ੍ਤਮ੍ ਅਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ ਸਮੁਦ੍ਰਿਯꣳ ਸਦਨਮ੍ ਆ ਵਿਸ਼ਸ੍ਵ
ਹੇ ਅੱਗ, ਇਹ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਭਰਪੂਰ ਛਾਤੀ ਪੀ ਲੈ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ। ਮਿੱਠਾ, ਵਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸਰੋਤ, ਸਮੁੰਦਰੀ ਥਾਂ, ਪਸੰਦ ਕਰ ਤੇ ਅੰਦਰ ਆ।
ਘृਤਂ ਮਿਮਿਕ੍ਸ਼ੇ ਘृਤਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਯੋਨਿਰ੍ ਘृਤੇ ਸ਼੍ਰਿਤੋ ਘृਤਮ੍ ਵ੍ ਅਸ੍ਯ ਧਾਮ । ਅਨੁष੍ਵਧਮ੍ ਆ ਵਹ ਮਾਦਯਸ੍ਵ ਸ੍ਵਾਹਾਕृਤਂ ਵृषਭ ਵਕ੍ਸ਼ਿ ਹਵ੍ਯਮ੍
ਘੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਘੀ ਉਸ ਦੀ ਜਣਨੀ ਹੈ; ਘੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇਹ ਟਿਕਿਆ ਹੈ; ਘੀ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਘਰ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲਿਆ, ਖੁਸ਼ ਹੋ; ਹੇ ਵੱਛਾ, ਸੁਆਹਾ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰਾਦ੍ ਊਰ੍ਮਿਰ੍ ਮਧੁਮਾꣳऽ ਉਦ੍ ਆਰਦ੍ ਉਪਾꣳਸ਼ੁਨਾ ਸਮ੍ ਅਮृਤਤ੍ਵਮ੍ ਆਨਟ੍ । ਘृਤਸ੍ਯ ਨਾਮ ਗੁਹ੍ਯਂ ਯਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਜਿਹ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਭਿਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚੋਂ ਮਿੱਠੀ ਲਹਿਰ ਉਠੀ ਹੈ; ਉਹ ਬੜੀ ਨਫ਼ਾਸਤ ਨਾਲ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਲਿਆਈ ਹੈ। ਘੀ ਦਾ ਜੋ ਰਾਜ਼ੀ ਨਾਂ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਾਭ ਹੈ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਹੈ।
ਵਯਂ ਨਾਮ ਪ੍ਰ ਬ੍ਰਵਾਮਾ ਘृਤਸ੍ਯਾਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਜ੍ਞੇ ਧਾਰਯਾਮਾ ਨਮੋਭਿਃ । ਉਪ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ृਣਵਚ੍ ਛਸ੍ਯਮਾਨਂ ਚਤੁਃਸ਼ृਙ੍ਗੋ ऽਵਮੀਦ੍ ਗੌਰ ਏਤਤ੍
ਅਸੀਂ ਘੀ ਦਾ ਨਾਂ ਉਚਾਰਦੇ ਹਾਂ; ਇਸ ਯਜਨ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਸਾਂਭਦੇ ਹਾਂ। ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਪੁਰੋਹਿਤ ਇਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਚਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬਲਦ ਹੈ ਜੋ ਉਤਰੇਆ ਹੈ।
ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਸ਼ृਙ੍ਗਾ ਤ੍ਰਯੋ ऽ ਅਸ੍ਯ ਪਾਦਾ ਦ੍ਵੇ ਸ਼ੀਰ੍षੇ ਸਪ੍ਤ ਹਸ੍ਤਾਸੋ ऽ ਅਸ੍ਯ । ਤ੍ਰਿਧਾ ਬਦ੍ਧੋ ਵृषਭੋ ਰੋਰਵੀਤਿ ਮਹੋ ਦੇਵੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾꣳ ऽ ਆ ਵਿਵੇਸ਼
ਇਸ ਦੇ ਚਾਰ ਸਿੰਗ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਹਨ, ਦੋ ਸਿਰ ਹਨ, ਸੱਤ ਹੱਥ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਬਲਦ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ; ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਧਾ ਹਿਤਂ ਪਣਿਭਿਰ੍ ਗੁਹ੍ਯਮਾਨਂ ਗਵਿ ਦੇਵਾਸੋ ਘृਤਮ੍ ਅਨ੍ਵ੍ ਅਵਿਨ੍ਦਨ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ऽ ਏਕꣳ ਸੂਰ੍ਯ ऽ ਏਕਂ ਜਜਾਨ ਵੇਨਾਦ੍ ਏਕꣳ ਸ੍ਵਧਯਾ ਨਿष੍ਟਤਕ੍ਸ਼ੁਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਘੀ ਨੂੰ ਗਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡਿਆ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਛੁਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਬਣਾਇਆ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਇੱਕ, ਤੇ ਇੱਕ ਵੇਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਨਿਕਾਲਿਆ।
ਏਤਾ ऽਅਰ੍षਨ੍ਤਿ ਹृਦ੍ਯਾਤ੍ ਸਮੁਦ੍ਰਾਚ੍ ਛਤਵ੍ਰਜਾ ਰਿਪੁਣਾ ਨਾਵਚਕ੍ਸ਼ੇ । ਘृਤਸ੍ਯ ਧਾਰਾ ऽ ਅਭਿ ਚਾਕਸ਼ੀਮਿ ਹਿਰਣ੍ਯਯੋ ਵੇਤਸੋ ਮਧ੍ਯ ऽ ਆਸਾਮ੍
ਇਹ ਧਾਰਾਂ ਦਿਲ ਤੋਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ, ਸੌ ਵਾਰੀ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਵੈਰੀ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸੁਨਹਿਰੀ ਕੰਡਾ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ।
ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਸਰਿਤੋ ਨ ਧੇਨਾ ऽ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਹृਦਾ ਮਨਸਾ ਪੂਯਮਾਨਾਃ । ਏਤੇ ऽ ਅਰ੍षਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਊਰ੍ਮਯੋ ਘृਤਸ੍ਯ ਮृਗਾ ऽਇਵ ਕ੍ਸ਼ਿਪਣੋਰ੍ ਈषਮਾਣਾਃ
ਇਹ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮਿਲ ਕੇ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਦਿਲ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਘੀ ਦੀਆਂ ਇਹ ਲਹਿਰਾਂ ਹਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਿਨ੍ਧੋਰ੍ ਇਵ ਪ੍ਰਾਧ੍ਵਨੇ ਸ਼ੂਘਨਾਸੋ ਵਾਤਪ੍ਰਮਿਯਃ ਪਤਯਨ੍ਤਿ ਯਹ੍ਵਾਃ । ਘृਤਸ੍ਯ ਧਾਰਾ ऽ ਅਰੁषੋ ਨ ਵਾਜੀ ਕਾष੍ਠਾ ਭਿਨ੍ਦਨ੍ਨ੍ ਊਰ੍ਮਿਭਿਃ ਪਿਨ੍ਵਮਾਨਃ
ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਗੂੰਜਦਿਆਂ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਉੱਡਦੇ ਹਨ। ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜਦੀਆਂ, ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਭਿ ਪ੍ਰਵਨ੍ਤ ਸਮਨੇਵ ਯੋषਾਃ ਕਲ੍ਯਾਣ੍ਯਃ ਸ੍ਮਯਮਾਨਾਸੋ ऽ ਅਗ੍ਨਿਮ੍ । ਘृਤਸ੍ਯ ਧਾਰਾਃ ਸਮਿਧੋ ਨਸਨ੍ਤ ਤਾ ਜੁषਾਣੋ ਹਰ੍ਯਤਿ ਜਾਤਵੇਦਾਃ
ਇਹ ਇਕੱਠੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੋਹਣੀਆਂ, ਸਜੀਆਂ, ਹੱਸਦੀਆਂ, ਅੱਗ ਵੱਲ। ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਹਵਨ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਾਤਵੇਦ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।